Druze Max, sergeant eerste klas (res.) A., lid van de Israëlische oorlogsgeneratie: "Ik was de eerste die de schuilkelder verliet en naar de bunker ging"

Sergeant Eerste Klasse (res.) A.. Foto IDF

Jonge Israëliërs, opgegroeid te midden van nationale rampen en verwoestende oorlogen, betalen een ondraaglijke prijs. Sinds de terroristische aanslag van 7 oktober hebben twintigers de traditionele buitenlandse reizen na hun diensttijd grotendeels opgegeven. In plaats van yogaretraites en workshops in stiltemeditatie in India, fietsen ze door eindeloze reservistendiensten, verwerken ze trauma's, rouwen ze om overleden vrienden en zetten ze hun carrière en dromen in de wacht, schrijft Ynet.

Om hen te helpen weer in contact te komen met zichzelf en hun leven weer op te pakken, werd de non-profitorganisatie Masa El HaOfek (Reis naar de Horizon) opgericht door voormalig marinecommandant Ram Rothberg en sociaal activist Alan Freeman. De organisatie, opgericht in samenwerking met het Ministerie van Defensie, biedt een tweeënhalve maand durend programma aan dat hen tools biedt voor emotioneel herstel, carrièreplanning en academische richting.

Deelnemers werken samen met toonaangevende Israëlische bedrijven, volgen lezingen en workshops en krijgen individuele coaching om hun persoonlijke doelen te identificeren en te bereiken. "Zij hebben ons geholpen", zei Rothberg. "Nu is het onze beurt om hen te helpen."

Het platform dat jongeren de kans geeft een toekomst op te bouwen. Foto: Natan Shalev

Onder degenen die op 7 oktober alles gaven, bevindt zich sergeant eerste klas (res.) A., een 23-jarige Druzische uit Daliyat al-Karmel die dient bij een inlichtingeneenheid in Zuid-Israël. Die dag liep hij een langdurig trauma op nadat hij onder zwaar vuur de schuilkelder had verlaten om een ​​bunker te bereiken en inlichtingen door te geven – terwijl hij dagenlang omsingeld was door terroristen.

"Ik was de eerste die de schuilkelder verliet en naar de bunker ging, omdat ik besefte dat het een dodelijke val was", herinnerde hij zich. "Ik begreep dat ik wilde leven. Je kunt niet aarzelen, het is een risico om onder raketbeschietingen door te stappen. Het was een echt slagveld. Ik had me zoiets nooit voorgesteld. Ik had nooit gedacht dat ik ooit op de dunne grens tussen leven en dood zou lopen."

Hoe wist je dat je de schuilkelder uit moest?

"Intuïtie. Ik pakte iedereen vast en zei: 'Jongens, we moeten hier weg. We kunnen niet blijven zitten wachten tot de dood toeslaat.' We hadden geen magazijnen. Het was een risicoanalyse. Mijn gevoel zei me dat de terroristen hier zouden komen. En dat is precies wat er gebeurde."

Hoe ben je aan de terroristen ontsnapt?

"De terroristen waren maar 200 meter van me vandaan. Terwijl we de schuilkelder uit renden, hoorde ik geweerschoten – AK-47's. Een raket landde vlak naast me en ik werd naar achteren geslingerd," herinnert A. zich. "Terwijl ik rende, riep ik naar de jongens: 'Blijf rennen, kijk niet om.' Ik kon niet geloven dat het echt was, maar we bleven vanuit de bunker zenden. Ik weet hoe waardevol ik ben als Arabisch spreker – hoe cruciaal mijn informatie in realtime kan zijn. Elke seconde van dat soort informatie kan leven of dood betekenen."

Tussen zijn reservistendiensten door sloot A. zich aan bij het Masa El HaOfek-programma. "Het programma hielp me uit de depressie waarin ik zat en bracht me weer in het licht", legt A. uit. "Mensen van mijn leeftijd weer ontmoeten, vreugde zien, beseffen dat niet alles om terroristen en oorlog draait, dat je je leven vooruit kunt plannen. In het begin voelde het vreemd, omdat ik constant met de ruis in mijn hoofd leefde van wat er gebeurd was, van alles wat ik zag. Maar ze slaagden erin om die ruis te stillen."

Tijdens het programma ontdekte A. dat de studie die hij altijd al wilde volgen dichterbij was dan hij dacht. Vandaag rondt hij zijn eerste jaar informatiesystemen af ​​aan de Universiteit van Haifa.

"Het programma bood me een pad naar een diploma zonder dat ik een psychometrisch examen hoefde af te leggen," zegt hij enthousiast. "Dat is normaal gesproken een lastig proces, dus dat het me via het programma op een presenteerblaadje werd aangeboden, was geweldig. Ik ben nu bezig met het afronden van mijn eerste jaar aan de universiteit. Ik ben ontzettend blij. Ik heb vooruitgang geboekt in het leven. Het programma laat ons kennismaken met academische instellingen – er zijn is heel anders dan ze alleen maar op een scherm zien."

Het programma hielp A. ook een andere droom te verwezenlijken. "Terwijl ik onder vuur naar de bunker rende, niet wetend wat er met me zou gebeuren, dacht ik aan haar – de vrouw die ik nog niet had ontmoet, aan wie ik mijn ziel zou geven. Het programma hielp me te begrijpen dat echt leven voor mij betekent een gezin stichten." Drie maanden na het afronden van het programma ontmoette hij zijn verloofde. "Zij is de liefde waar ik op wachtte. Het programma bereidde me erop voor, wees me de weg ernaartoe – en meteen daarna gebeurde het."

Daarnaast is A. begonnen met het schrijven van boeken en het werken aan een documentaire. Hij schrijft deze creatieve impuls ook toe aan het programma, dat hem hielp om weer in contact te komen met zichzelf. "Ram (Rothberg) zei tegen me: 'Je bent bijzonder, ik weet dat het je gaat lukken.' Die kleine dingen, die kunnen alles veranderen."

Zelfs de mentoren van het Masa El HaOfek-programma zijn niet immuun voor de voortdurende uitdagingen van de oorlog. Onder hen is Max Kaplansky, 30, een echtgenoot, vader van één kind en reservemajoor in een elite-eenheid die op 7 oktober vocht. Hij woont in Moshav Klachim, vlakbij Netivot, waar hij is opgegroeid.

Max Kaplansky. Foto familie

"We begeleiden een groep van 20 tot 25 jonge mannen en vrouwen uit de grensgemeenschappen van Gaza", zegt hij. "Ik voel een tekort aan veerkracht, aan hun gevoel van bekwaamheid. Het wordt erger omdat de situatie een diep gevoel van onzekerheid creëert. Een overlevingsmentaliteit zit ingebakken in iedereen die is opgegroeid in de grensregio van Gaza, vooral na 7 oktober 2023."

De groep komt twee keer per week bijeen, naast individuele sessies met een coach en ontmoetingen met leiders uit het bedrijfsleven en de arbeidsmarkt. "We doen ook 'Een dag in het leven', waarbij deelnemers iemand kunnen schaduwen, zoals een cybersecurity-expert. Het stelt hen bloot aan verschillende vakgebieden, zodat ze kunnen ontdekken wat ze willen doen. Deze groep is grotendeels verwaarloosd door onze maatschappij. Ze komen uit hun militaire dienst zonder te weten wie ze zijn of wat ze willen."

Kaplansky weet uit eigen ervaring hoe moeilijk de overgang van dienst in de gevechtsreserve naar het burgerleven kan zijn. "Je leeft van de ene gevechtsronde naar de andere. Er hangt altijd een wolk van onzekerheid boven je. Het verstoort je mentale evenwicht. Zelfs als ik weer in het burgerleven zit, ligt mijn hart nog steeds bij de oorlog en de gijzelaars."

Te midden van de chaos van de eindeloze oorlogen in Israël vindt hij een gevoel van normaliteit door zijn werk voor de non-profitorganisatie. "Ik geloof dat dit project belangrijker is dan ooit", benadrukt hij. "Het geeft me een gevoel van zingeving en voldoening. Het dwingt je uit de overlevingsmodus. We hebben reservisten uit Ashkelon, Netivot en de grensregio van Gaza geholpen om weer rust en zelfvertrouwen te krijgen."

"Zo kwam er een 20-jarige vrouw naar ons toe die na 7 oktober 2023 enorm veel had bijgedragen aan het land. Ze was onzeker, verlegen en stil," zei hij. "Plotseling begon ze voor een publiek te spreken. Ze zei tegen ons: 'Zonder dit programma weet ik niet hoe ik verder was gekomen.'"

Kaplansky legt uit wat hem in deze turbulente tijden met beide benen op de grond houdt. "Het is het gevoel deel uit te maken van iets groters", zegt hij. "Elke jonge man en vrouw moet zien hoe ze verbonden zijn met de staat Israël, het Israëlische volk en de enorme verandering die we hier teweeg willen brengen. Dit project gaat niet alleen over het helpen van mensen om carrière te maken of miljoenen te verdienen. We willen een sterke samenleving opbouwen, een samenleving met veerkrachtige jongeren die niet alleen persoonlijk succesvol zijn, maar ook bijdragen aan de staat Israël."