'Dankbaar dat mijn ouders dit niet meer mee hoeven te maken' een column van Simon Soesan

Foto Gemeente Amsterdam

Mijn ouders zijn enkele jaren geleden op hoge leeftijd gestorven. Mijn moeder was 90,

mijn vader 96 jaar oud geworden. Net als elk ander persoon die de tweede

wereldoorlog heeft meegemaakt, hebben zij hun eigen ervaringen en herinneringen

gehad.

Mijn mazzel is dat ik ze veel vragen heb gesteld over die tijd en de mazzel van

onze kinderen en kleinkinderen is dat de Spielberg Foundation hun getuigenis op

beeldband heeft gezet, waarvan ik een kopie heb.

Van de gesprekken die ik met mijn ouders heb gehad over de Sho’a, begrijp ik dat het

allemaal heel onschuldig begon. Het begon namelijk met mensen die een andere

mening hadden en die mochten uiten. Nederland was toch immers een democratie? Dat

die meningen vaak op onjuistheden en pure bloedsprookjes gebaseerd waren, deed er

niet toe. Nadat de Duitsers het hart van Rotterdam hadden platgebombardeerd,

stonden er in Amsterdam dames met bloemen in hun handen om de Duitse “bevrijder”

te huldigen.

Ook toen de gemeente Amsterdam meewerkte aan het verzoek om op een plattegrond

alle “Joodse huizen” te markeren, was er niets aan de hand. “We zeiden altijd dat het in

Nederland nooit zo ver zou komen als in Duitsland. Onze familie was al 400 jaar in

Nederland, we zijn Nederland en het zal allemaal heus niet zo van stapel lopen,

dachten wij.”, zei mijn vader vaak.

Joodse huizen markeren, Joden van school trappen, Joden niet meer laten werken,

Joden op straat in elkaar slaan, Joodse winkels markeren, Jodensterren dragen, “Joden

niet gewenscht” op borden schrijven, Joden voor zeveneneenhalve gulden aangeven,

Joden oppakken, Joden op de trein zetten, Joden wegsturen – het gebeurde langzaam

maar zeker en het resultaat maakte Nederland wereldkampioen “JodenDoden”: meer

dan 90% van de Nederlandse Joodse bevolking werd, met behulp van boeren, burgers,

buitenlui, politie, NS en de gemeenten, afgeslacht met Duitse vernuftigheid.

Een klein procent van de Nederlanders in die tijd waren hierop tegen en werden actief.

In het verzet, in de onderduik, de oranjebrigade en de LifeLine bijvoorbeeld.

Mijn ouders overleefden de Sho’a, dankzij de familie Snellen uit Zeventum, helden die

het gif van de Duitsers weigerden te slikken. Bijna 3 jaar verbleven ze bij deze ware

Nederlanders. Toen ze terugkwamen naar Amsterdam, kwamen ze te weten dat 337

leden van hun gezamenlijke families afgevoerd en afgeslacht waren. Hoe zei mijn

moeder het altijd? “Die zijn niet terug gekomen.”

Ze bouwden hun leven weer op, ondanks huurschulden van de gemeente Amsterdam,

omdat ze bijna drie jaar geen huur hadden betaald. Ondanks ex-buren, aan wie ze hun

eigendommen in bewaring hadden gegeven, die hun niets terug gaven.

Mijn ouders waren heilig overtuigd dat dit nooit meer zou kunnen gebeuren. Ik kon dat

niet geloven en ben heel jong in mijn eentje naar Israel gegaan.

Elk jaar op 4 mei stonden we twee minuten stil. Waar we ook waren, wat we ook deden.

Vaak liep ik mee naar het Westerhoutplein in Beverwijk, waar de dodenherdenking werd

gehouden. Dan had ik altijd zes bloemen bij me, die ik in de vorm van de Davidster

neerlegde bij de bloemen en kransen. Gele bloemen, net als die Jodenster.

Mijn moeder stierf in 2013. Mijn vader in 2019.

Als ik nu Nederland bezoek, hoor ik weer mensen met andere meningen. Nederland is

immers een democratie? Dat die meningen weer op onjuiste informatie en

bloedsprookjes zijn gebaseerd, doet er niet toe.

Weer staat er op muren geschreven dat Joden dood moeten. Zelfs op de Dam mag je

liegen wat je wil over Joden. En als je er wat van zegt, is dat uitlokking.

Joden zijn weer niet gewenst in Nederland. Zelfs de stem van rede en verbroedering

van Christenen voor Israel wordt bruut gesmoord en ook hun worden bloedsprookjes

toegegooid.

Nee, Joden zijn weer niet gewenst in Nederland. Antisemitisme viert hoogtij met de

Amsterdamse burgermeester als Beschermvrouw en een TV personage die trots verteld

dat hij een kaars bij een vrouw naar binnen heeft geduwd als woordvoerder.

Wat ben ik dankbaar dat mijn ouders dit niet meer mee hoeven te maken.