De 91-daagse timer begint voor Eisenkot, schrijft Amit Segal

De Israëlische president Isaac Herzog draagt ​​de voorzitter van de Yashar-partij, Gadi Eisenkot, formeel op om de volgende regering van Israël te vormen tijdens een ceremonie in de presidentiële residentie in Jeruzalem, op 8 november 2026. Foto Flash90

Het is maandag 9 november, en ondanks alle hectiek in het land verloopt het verkiezingsproces allesbehalve vlot. Gisteravond kreeg Gadi Eisenkot het mandaat en is een periode van 91 dagen ingegaan.

Dertien weken. Zo lang kunnen coalitieonderhandelingen duren: zes weken voor Eisenkot, vier voor Benjamin Netanyahu en nog drie voor de rest van de Knesset.

"Niemand zal alle gemaakte afspraken kunnen nakomen," verklaarde Eisenkot gisteravond in de residentie van de president. "En we zullen allemaal compromissen moeten sluiten." "We moeten een nationale noodregering vormen," voegde hij eraan toe, "dit vereist creatieve en onconventionele politieke stappen."

Eisenkot deed aan het begin van deze verkiezingen drie beloften: geen Arabieren, geen Haredim en geen Bibi. Zijn toespraak van gisteravond gaf weinig aanwijzingen over welke beloften hij zal nakomen en welke compromissen en creativiteit zullen vereisen.

Maandenlang voor de verkiezingen gaf Eisenkot blijk van een creatieve aanpak ten aanzien van de Arabische partijen. Zijn oorspronkelijke plan voor een "nationale noodregering" was in werkelijkheid binationaal en berustte op 19 Arabische stemmen van partijen die de Joodse staat Israël afwijzen en weigeren Hamas als terroristische organisatie te bestempelen.

Dat was totdat Avigdor Lieberman, voorzitter van Yisrael Beytenu, een scherpe draai van 180 graden maakte en een mildere vorm van antizionistische steun voorstelde: de ultraorthodoxen. Ter vergelijking: stel je voor dat de Democratische Partij een landelijk abortusverbod zou toestaan ​​in ruil voor steun van evangelische christenen om Donald Trump af te zetten. De man die in 2019 de politieke crisis in Israël veroorzaakte door te weigeren met de Haredim aan tafel te zitten, heeft ervoor gekozen een shtreimel te dragen in plaats van een keffiyeh om Netanyahu te verslaan, waarmee hij Eisenkot in feite uitdaagt tot een spelletje 'wie het eerst komt, wie het eerst maalt'.

Eisenkot heeft al één belofte gebroken; hij wil voorkomen dat hij een tweede breekt, om te voorkomen dat hij opnieuw verkiesbaar wordt.

De voorzitter van Yashar hoopt dat, mochten er nieuwe verkiezingen komen, de man wiens patstelling in 2019 leidde tot vijf verkiezingen in minder dan vier jaar tijd, zal bezwijken en een regering zal steunen die afhankelijk is van Arabische stemmen. Het alternatief is dat Netanyahu de verkiezingen ingaat terwijl hij nog steeds de touwtjes in handen heeft.

Ondertussen staat er nog een man in de schaduw, zwijgend. Zijn naam is Naftali Bennett, voorzitter van Beyachad, en zonder hem zal er geen regering gevormd worden. Hij staat niet te springen om een ​​van de drie beloftes te breken. Als hij mocht kiezen welke belofte hij zou breken, zou het waarschijnlijk zijn: geen Bibi. Maar Eisenkot hoopt opnieuw een machtsstrijd te winnen. Als het de laatste week ingaat en een regering van nationale eenheid een utopie lijkt, hoopt Eisenkot dat Bennett zich achter Lieberman schaart, in plaats van opnieuw verkiezingen te moeten houden zonder resultaat na zijn korte terugkeer in de Knesset.

Trumps houding ten opzichte van eenheid lijkt op die van Bennett: hij staat positief tegenover het idee, maar is niet bereid veel te doen om het te bewerkstelligen. Toen hem zondag werd gevraagd naar het mandaat van Eisenkot, wuifde de president, die Netanyahu vóór de verkiezingen nog steunde, het verschil weg: "Ze lijken erg op elkaar wat hun beleid betreft."

Dat zou een steunbetuigging aan de eenheid kunnen zijn, of een erkenning dat hij zich niet veel aantrekt van de uitkomst.