De anti-Israëlische koers van Groot-Brittannië vormt een bedreiging voor zowel het land zelf als het Westen, schrijft Ben-Dror Yemini

Foto Reuters

Ze rennen. Ze stormen vooruit. Haat brandt in hen.

Twee weken geleden was het de beurt aan het Royal College of Nursing (RCN) in Groot-Brittannië, dat honderdduizenden verpleegkundigen en ander verplegend personeel in het land vertegenwoordigt. De mannen en vrouwen in witte verpleeguniformen besloten zich aan te sluiten bij de BDS-beweging en alle banden met Teva te verbreken als onderdeel van een boycot.

Zijn ze hun verstand verloren? Het antwoord is ja. Teva maakt medicijnen die levens redden.

Het is waar dat er geen onmiddellijke gevolgen zullen zijn voor de drugsvoorraad in Groot-Brittannië, maar we weten al waar dit naartoe leidt. Stap voor stap omarmen ze de islamitische logica: het maakt niet uit hoeveel pijn we onszelf doen, zolang Joden maar, al is het maar een beetje, worden getroffen. Dat was immers ook de logica achter het bloedbad van 7 oktober.

We waren nog maar net klaar met de verpleegkundigen toen de Britse Groene Partij een resolutie aannam waarin werd verklaard dat "zionisme racisme is". Alsof dat nog niet erg genoeg was, sprak de partij zich ook uit tegen een tweestatenoplossing, terwijl ze de "oplossing" van één staat omarmde.

Wat hebben de Groenen te maken met zo'n diepe haat tegen het bestaan ​​van Israël?

Het idee van het recht van het Joodse volk op een nationaal thuisland, dat centraal staat in het zionisme, maakte in 1917 een belangrijke doorbraak met de Balfour-verklaring.

Waarom? Omdat dat de tijd was waarin rijken uiteenvielen te midden van een groeiend besef van het recht op zelfbeschikking. Dat is precies wat het zionisme nastreefde, tegen de achtergrond van de strijd tegen het kolonialisme.

Maar nu heeft de Britse Groene Partij besloten zich aan te sluiten bij het islamistische, jihadistische, Hamas-achtige imperialisme dat niet strijdt voor een Palestijnse staat, maar om de hele wereld, inclusief Groot-Brittannië, onderdeel te maken van een islamitisch kalifaat.

Zijn ze gek geworden? Ja. Haat heeft hen tot waanzin gedreven.

Overigens stemden ze vóór "één democratische Palestijnse staat in heel historisch Palestina met Jeruzalem als hoofdstad". Geweldig.

Waar in de Arabische wereld bestaat er eigenlijk een democratische staat? Waar in de Arabische wereld hebben twee verschillende bevolkingsgroepen het voor elkaar gekregen om vreedzaam samen te leven zonder terugkerende burgeroorlogen? Jemen? Irak? Soedan? Libië? Zijn ze dan echt zo naïef?

En nu de Groenen zich hebben aangesloten bij de viering van "Zionisme is racisme", is het goed om te bedenken dat ze zich eigenlijk zouden moeten bezighouden met het milieu. Een belangrijk onderwerp.

Toch zei Clare Short, die minister was in de Britse regering, al in 2007 dat Israël ook verantwoordelijk was voor de opwarming van de aarde. Israël? Wat heeft dat er in vredesnaam mee te maken?

De waanzin is niet van de afgelopen maand. Dus ja, de kiem van haat werd al vele jaren geleden in het Britse discours gezaaid. De twee schandelijke beslissingen van de afgelopen dagen zijn de rotte vruchten ervan.

Groot-Brittannië is lid van de NAVO en een van de machtigste landen van het bondgenootschap, na de Verenigde Staten en Frankrijk op de derde plaats. De afgelopen decennia werd het beschouwd als de belangrijkste bondgenoot van Amerika.

Maar Groot-Brittannië verandert van gezicht. Het Royal College of Nursing en de Groene Partij zijn slechts symptomen.

Dit is niet alleen haat tegen Israël. Het is haat tegen het Westen. Het is zelfhaat. Het is Qatarese inmenging, gesteund door alarmerende hoeveelheden geld.

Wat begint bij de Joden, eindigt nooit bij de Joden.

Wanneer racisme de kop opsteekt, of dat nu aan de radicale rechter- of de radicale linkerzijde is, zal het niet volstaan ​​met een aanval op het zionisme. Het is een aanval op westerse waarden. Het is een aanval op de menselijkheid.

Volgens een onderzoek van het Pew Research Center uit juli geniet China in Groot-Brittannië een grotere populariteit (46%) dan in de Verenigde Staten (41%). En China is, laten we niet vergeten, de belangrijkste levensader van Iran . Misschien zal uit het volgende onderzoek blijken dat er meer sympathie is voor het moorddadige Iran, en wellicht zelfs voor de Houthi's in Jemen, dan voor de Verenigde Staten.

En het blijkt dat onder deze omstandigheden, nadat de Britse minister van Buitenlandse Zaken Ed Miliband vorige week nog in een bevlogen toespraak verklaarde dat de demonstranten tegen Israël "gelijk hadden", zelfs de Verenigde Staten het moeilijk vinden om op de Britten te vertrouwen.

Het is aannemelijk dat het dringende Amerikaanse besluit om bommenwerpers van de luchtmachtbasis Fairford te evacueren, werd genomen op basis van inlichtingen en het feit dat slechts twee weken geleden vijf gemaskerde personen in de buurt van de basis werden aangehouden op verdenking van het plannen van een aanslag.

Wellicht begrijpen de Verenigde Staten dat het in een land waar haat niet alleen wordt gelegitimeerd door een verpleegkundigenorganisatie, niet alleen door een oppositiepartij, maar zelfs door de minister van Buitenlandse Zaken zelf, moeilijk is om op de veiligheidsdiensten te vertrouwen.

Het zou immers niet verwonderlijk zijn als steeds meer kopstukken van het huidige Britse establishment, die nu al meer aan de kant van Hamas staan ​​dan aan die van Israël, ook meer aan de kant van Iran gaan staan ​​dan aan die van Amerika.

Haat is een besmettelijke ziekte. Het schaadt niet alleen degenen die gehaat worden, maar ook degenen die haten.

Hamas heeft bijna 1200 Israëliërs vermoord en een verwoesting over zichzelf afgeroepen die de Nakba er in vergelijking mee als kinderspel doet uitzien.

Nazi-Duitsland vermoordde 6 miljoen Joden en leed de dood van ongeveer 8 miljoen mensen, zowel soldaten als burgers, naast immense verwoesting en meer dan 12 miljoen mensen die vluchtelingen werden.

Te veel figuren in een land dat ooit wist hoe het zich moest verzetten tegen de nazi's van weleer, die opriepen tot de uitroeiing van Joden, buigen nu voor de nazi's van vandaag, die eveneens oproepen tot de uitroeiing van Joden.

Ze vormen niet de meerderheid. Maar ze laten van zich horen, en niet alleen in Groot-Brittannië.

Het ontwaken zal komen. Omwille van onszelf en van hen moeten we hopen dat het komt vóór de vernietiging.