De bevrijde gijzelaar Arbel Yehoud doorbreekt de stilte: 'Ik heb drie keer geprobeerd er een einde aan te maken'

Arbel Yehoud en Ariel Cunio. Foto Ziv Koren

Arbel Yehoud vertelt over haar zelfmoordpogingen, haar besluit om de gruwelen van haar gevangenschap pas te onthullen nadat haar partner Ariel Cunio was vrijgelaten, zijn instorting na hun hereniging, de brieven die hen steun boden en waarom ze na het interview met Romi Gonen zegt: 'Ik ben nog steeds een gesloten koffer,' blijkt uit de meeste kranten met haar verhaal.

Meer dan een jaar is verstreken sinds Arbel Yehoud werd bevrijd uit gevangenschap na 482 dagen in wat zij omschrijft als de hel van Gaza. Vier maanden zijn voorbijgegaan sinds ze herenigd werd met haar partner, Ariel Cunio, die 738 dagen gevangen had gezeten.

Toch vindt Arbel het nog steeds moeilijk om te praten over de verschrikkingen die ze heeft doorstaan, die ze, zoals ze zelf zegt, in een "gesloten koffer" heeft achtergelaten. "Wat ik heb meegemaakt, heb ik van begin tot eind meegemaakt, bijna elke dag in gevangenschap," zei ze, zonder verder in detail te treden.

In een gezamenlijk interview met Channel 12 News vertelde Arbel dat ze, nadat Ariel Cunio in oktober was vrijgelaten in de laatste gijzelingsdeal, "even apart gingen zitten en begonnen te praten. Toen drong het tot ons beiden door dat hij niets wist van wat ik in gevangenschap had meegemaakt."

"Zelfs als ik het begreep, wilde ik het op geen enkele manier accepteren," zei Ariel over de dag van zijn vrijlating en het pijnlijke gesprek dat daarop volgde. "Dan krijg je een klap in je maag. Het voelt alsof je wereld instort. Aan het einde van die dag was het duidelijk aan me te zien. Ik viel flauw. Ik kreeg stuiptrekkingen. Mijn lichaam begaf het gewoon."

"Wat me ervan weerhield om aan ontsnappen te denken, was de gedachte dat ik binnen opgesloten zou zitten." Foto N12News

Arbel zei dat ze vastbesloten was geweest alles voor zich te houden tot Ariel terugkwam. "Hij is de persoon die het dichtst bij me staat, degene met wie ik alles wil delen en aan wie ik het wil vertellen. En zover zijn we nog niet. Het is heel moeilijk. Ik waardeer, bewonder en houd enorm van de gijzelaars die erin slagen om te gaan zitten en hun mond open te doen. Om het te vertellen, om hun trauma te delen."

Ze zei dat de omslag voor haar kwam nadat voormalig gijzelaar Romi Gonen de seksuele intimidatie onthulde die ze tijdens haar gevangenschap had ondergaan, beginnend op de vierde dag. "Ik had het tot dan toe goed weggestopt," zei Arbel.

Verwijzend naar Gonens verhaal over haar ontmoeting met andere vrouwelijke gijzelaars in een tunnel en het besef dat ze er slechter aan toe was dan de anderen, zei Arbel dat ze zich in veel van wat Gonen beschreef herkende, met name in de leegte die ze voelde toen ze de andere vrouwen tegenkwam.

"Ik was geschokt door de eerste brief. Ze vertelden me dat ze er gek van werden." Foto N12News

“Maar zelfs nadat ik de verschrikkingen had gezien die Romi had moeten doorstaan, bleef de kloof bestaan. Omdat het zo, zo lang duurde. Wat ik heb meegemaakt, heb ik van begin tot eind meegemaakt,” zei ze.

In een apart interview met de Daily Mail zei Arbel dat wat Gonen doormaakte "ik bijna elke dag in gevangenschap heb meegemaakt". Ze werd gedurende die hele periode alleen vastgehouden en zei dat ze meerdere keren een zelfmoordpoging had gedaan. "Ik heb drie keer geprobeerd er een einde aan te maken", zei ze. "Ik had het gevoel dat ik niet verder kon. Er waren momenten dat ik dacht dat het de enige uitweg was."

Wat haar in leven hield, zei ze, was haar liefde voor Ariel, van wie ze gescheiden raakte nadat ze samen ontvoerd waren. "Elke keer dat ik aan Ariel dacht, gaf me dat de kracht om door te blijven ademen," zei ze over haar zelfmoordgedachten.

Arbel weigerde verdere details over het misbruik te geven, maar zei dat ze in volledige isolatie werd gehouden, uitgehongerd en onderworpen aan psychisch, seksueel en fysiek misbruik, waaronder het breken van twee ribben.

Terugdenkend aan hun ontvoering op 7 oktober , zei ze: "Ik hield mijn hand voor de bek van onze hond zodat ze niet zou blaffen, maar het hielp niet. Ze vonden ons, sleepten ons naar buiten en schoten Merv voor onze ogen dood. We hoorden haar huilen tot ze stierf."

Arbel werd geslagen en Ariel liep zware klappen op zijn hoofd op, waardoor hij bloedde. Ariels broer David, zijn vrouw Sharon en hun kinderen werden ook ontvoerd. Arbels broer Dolev werd aanvankelijk als vermist opgegeven, maar later werd bevestigd dat hij was omgekomen. Drie uur nadat ze Gaza waren binnengebracht, werden het echtpaar gescheiden en naar verschillende schuilplaatsen gebracht.

"We zijn niet meer dezelfde mensen en we proberen nog steeds ons nieuwe pad als stel te vinden." Foto N12News

"Ik maakte ze gek met al mijn vragen over haar," zei Ariel. "Ik wilde haar horen. Ik wilde haar zien. En ze begrepen dat ik niet zou stoppen voordat ze me iets gaven." Uiteindelijk, zei hij, stemden hun ontvoerders ermee in dat ze via tussenpersonen berichten met elkaar mochten uitwisselen. De berichten waren kort en bondig: "Het gaat goed met me. Ik hou van je. Wees sterk."

"Het gaf me kracht," vertelde Ariel aan de Daily Mail. "Het herinnerde me eraan dat ik niet alleen was, dat er iemand met me meevocht, al was het maar in stilte." Arbel zei dat ze constant bang was dat Ariel zou proberen te ontsnappen en zijn leven zou riskeren. "Dus de brieven stelden me gerust," zei ze. Maar na een paar maanden stopten de brievenwisselingen.

"Ze vertelden Ariel dat als hij mijn naam nog een keer zou noemen, ze me zouden vermoorden," zei Arbel. "Elke dag hoopte ik dat hij veilig was. Ik wist niet of hij nog leefde, of ze hem iets aandeden. Die angst was erger dan wat dan ook."

"De psychologische tol was enorm," voegde Ariel eraan toe. "De scheiding, de onzekerheid of het wel goed met haar ging. Soms werd ik gek. Ik liep in rondjes, bonkte met mijn hoofd tegen de muur om de spanning te ontladen."

Arbel, die soms in vluchtelingenkampen in de Gazastrook werd vastgehouden, vertelde dat haar ontvoerders haar ondervroegen en probeerden haar te dwingen zich tot de islam te bekeren. De twee zeiden dat er in eerste instantie zelfs sprake was van hen te verkopen of Gaza uit te smokkelen.

"Ik werd vastgehouden met een baby van 4 maanden oud. Toen ik werd vrijgelaten, was hij 15 maanden oud. Ze dragen messen vanaf 7 of 8 jaar," zei Arbel over de inwoners van Gaza die ze tegenkwam. "Drie dagen voordat ik vertrok, richtte de baby een pistool op me. Hij speelde ermee. Hij richtte het op me terwijl ik zijn moeder smeekte het weg te nemen."

Arbel, die afgelopen januari werd vrijgelaten, liep op haar laatste dag alleen naar buiten, een bloeddorstige menigte in, omringd door honderden gewapende mannen. "Ik herinner me dat ik naar buiten ging en een zee van groene hoofdbanden zag," zei ze. "Ik was de enige vrouw.

Mijn hersenen probeerden te bevatten: ik ben vrij, maar nog steeds omringd door hen? Ik was bang, maar ik wist dat ik moest overleven. Ik dacht aan Ariel – ik moest terug naar hem." Toen, voor het eerst sinds haar ontvoering, ontmoette ze een andere Israëliër: Gadi Mozes , die diezelfde dag ook werd vrijgelaten.

Ariel werd na 738 dagen gevangenschap bevrijd. "Sinds mijn terugkeer ben ik eigenlijk nog niet echt tot leven gekomen," concludeerde Arbel. "Wat hem op de been hield, was de gedachte aan mij, de mogelijkheid dat we elkaar weer zouden zien. Dat we misschien nog een leven samen zouden kunnen hebben."

Nu worstelen ze nog steeds – met slapeloze nachten, flashbacks en trauma – en proberen ze opnieuw te leren leven nadat hun huis in de kibboets Nir Oz is verwoest.