De wanhopige kreet van Israëlische soldaten die getraumatiseerd zijn door de oorlog: 'Ik zie mijn vrouw voor me als de verminkte vrouw die ik zag'

Foto IDF

Overlevenden van oorlogstrauma's confronteren wetgevers met aangrijpende getuigenissen en waarschuwen voor zelfmoord, burn-out en systemische tekortkomingen, terwijl experts zeggen dat Israël niet voorbereid is op een dreigende crisis in de geestelijke gezondheidszorg onder duizenden soldaten, schrijft Ynet.

Een openhartig en emotioneel debat in de Israëlische Knesset op maandag legde de ernst van de crisis bloot waarmee IDF-soldaten met posttraumatische stressstoornis worden geconfronteerd . Oorlogsveteranen en overlevenden waarschuwden de wetgevers dat het geestelijke gezondheidszorgsysteem van het land tekortschiet voor degenen die door de oorlog getekend zijn.

Stav Suissa, die lijdt aan posttraumatische stressstoornis, zat voor de gezondheidscommissie van de Knesset en hield een wanhopig pleidooi dat de zaal stil maakte.

'Hoeveel mensen moeten er nog zelfmoord plegen voordat je je ogen opent en ophoudt met instemmend knikken?' riep ze. 'Hoeveel? Moet ik sterven? Moet zij sterven? Er is al genoeg bloed vergoten. We hebben geen commissies nodig die onzin uitkramen. We hebben actie nodig.'

Suissa sprak tijdens een nieuwe hoorzitting van een commissie die het Israëlische beleid ten aanzien van PTSS onder soldaten die tijdens de oorlog psychisch gewond waren geraakt, onderzocht. Ze eiste onmiddellijke financiële, psychische en fysieke hulp, waaronder een speciale noodlijn die binnen 24 uur getrainde professionals zou kunnen inzetten.

"De politie komt een minuut te laat en draagt ​​dat schuldgevoel voor altijd met zich mee," zei ze. "Ik wil een politieagent die weet hoe hij de situatie onder controle moet krijgen, of een getrainde vrijwilliger, of een hoge functionaris van Magen David Adom, en vertegenwoordigers van het Ministerie van Defensie die op tijd aanwezig zijn. Geen telefoontje met de boodschap: 'Als de getraumatiseerde soldaat niet terugkomt, laat het ons dan weten.' Ga erheen. Kom in actie."

Suissa pleitte ook voor de uitbreiding van gespecialiseerde therapeutische woonvoorzieningen, met name voor vrouwen met gevechtstrauma's, een betere realisatie van rechten en verbeterde toegang tot hoger onderwijs voor veteranen.

De hoorzitting liep volledig uit de hand toen dr. Rotem Sivan, voorzitter van het 'Healthy Israel'-forum en medeoprichter van het 'Awake Mother'-initiatief, uit de zaal werd verwijderd nadat hij de regering ervan had beschuldigd geld te besteden aan jesjiva's en dienstweigeraars in plaats van aan de rehabilitatie van tienduizenden getraumatiseerde soldaten.

Foto IDF

"U legaliseert dienstweigering en draagt ​​miljarden over aan degenen die niet in dienst treden, terwijl de strijders hier uit elkaar vallen," zei ze tegen commissievoorzitter Knessetlid Limor Son Har-Melech.

Nadat ze naar buiten was begeleid, zei Sivan: "Ik ben de moeder van een IDF-soldaat. Zijn vrienden hebben het na de oorlog dagelijks moeilijk, en niemand durft te spreken over budgetten die terechtkomen bij bevolkingsgroepen die niet dienen. Als je de waarheid spreekt, word je eruit gezet."

Verschillende deelnemers beschreven ernstige geografische lacunes in de zorg. Yehuda Levinger, een strijder en commandant van de Yahalom-eenheid die gewond raakte in de oorlog en lijdt aan PTSS, zei dat hij in de regio Binyamin woont en dat er geen therapeutische voorzieningen in de buurt zijn.

"Alles wat hier besproken wordt, is slechts een pleister op de wond in plaats van de kern van het probleem aan te pakken," zei hij. "Ik moet op de stranden van Tel Aviv slapen. Ik word seksueel lastiggevallen en nu heb ik er een nieuw trauma bij."

Levinger beschreef hoe hij op 7 oktober halsoverkop van huis werd gehaald om te vechten in Be'eri en op het terrein van het Nova-muziekfestival. "Ik zag de meest afschuwelijke taferelen die je je kunt voorstellen," zei hij. "Na twee jaar onafgebroken reservistendienst stortte ik in op een psychiatrische afdeling. Ik kon niet ademen en kon niet thuis blijven, omdat ik me mijn vrouw voorstelde als de verminkte vrouw die ik zag, en mijn kinderen als de verbrande kinderen."

Erez David Gabay, die sinds 2001 aan PTSS lijdt, bekritiseerde de behandeling die wordt aangeboden in zogenaamde 'balancerende huizen', omdat deze volgens hem bijna volledig gebaseerd is op psychiatrische medicatie. "Ze maken van je een zombie", zei hij, eraan toevoegend dat cannabis verboden is en dat de instellingen moeite hebben om patiënten met hulphonden op te vangen.

Hij hekelde ook de bureaucratie van de afdeling Revalidatie. "Elke keer krijg ik een andere medewerker aan de lijn. Als ik mijn stem ook maar een klein beetje verhef, hangen ze de telefoon op", zei hij. "Elke maatschappelijk werker behandelt duizenden dossiers. Als we dan al overbelast raken, maakt de omgang met het systeem de problemen alleen maar erger."

"We stevenen af ​​op een vreselijke epidemie," waarschuwde Gabay. "Als het mij tien jaar kostte om psychisch te ontploffen, weet ik niet wat er in het volgende decennium zal gebeuren."

Shmuel Harel, eveneens een overlevende van een oorlogstrauma, vertelde dat de Israëlische noodlijn voor geestelijke gezondheidszorg vaak niet wordt beantwoord. "Ik heb gisteravond meerdere keren gebeld. Geen reactie," zei hij. "De telefoon blijft maar rinkelen."

Ranit Sandrovich, hoofd van de afdeling Sociale Respons binnen de afdeling Revalidatie van het Ministerie van Defensie, erkende een ernstig personeelstekort en onthulde dat één maatschappelijk werker momenteel ongeveer 850 gewonde veteranen begeleidt.

"Het is alsof je een leraar vraagt ​​om 150 leerlingen in plaats van 30 te begeleiden en te verwachten dat ze allemaal succesvol zullen zijn," zei ze.

Prof. Eyal Fruchter, medisch directeur en medeoprichter van de Ikar Association en voorzitter van de Israëlische Nationale Raad voor Posttraumatische Stressstoornis (PTSS), waarschuwde dat Israël geen gecoördineerd behandelplan heeft en dat de zorg versnipperd is over talloze initiatieven.

"Als dit zo doorgaat, blijven we gedeeltelijke behandelingen leveren", zei hij. "Elke gewonde heeft één adres nodig dat hem of haar gedurende het hele proces vergezelt. We moeten stoppen met het verdelen van de verantwoordelijkheid."

Fruchter verwierp ook het idee dat de financiering voor de geestelijke gezondheidszorg na het einde van de oorlog zou kunnen krimpen. "Onderzoek toont aan dat psychische schade toeneemt na crises", zei hij. "Dit is juist het moment om meer te investeren, niet minder."

Aan het einde van de hoorzitting pleitte commissievoorzitter Son Har-Melech voor het consolideren van revalidatiediensten, het oprichten van een proactief nationaal ondersteuningscentrum voor oorlogstraumaslachtoffers en hun families, het uitbreiden van therapeutische faciliteiten en het bijscholen van medische teams in traumagerichte zorg.

Toen de getuigenissen waren afgelopen, galmde één boodschap door de zaal: het Israëlische systeem voor geestelijke gezondheidszorg staat op instorten en uitstel kan fataal blijken.