Een woestijnboerderij ver van het stadsleven: jong gezin zet in op de landbouw en verhuisde van Givatayim naar Tzofar in de Negev

De Eldars: Tom, 35, Matan, 38, Atai, 7, Anne, 5, Rei, 9 maanden. Foto Assi Haim

In Tzofar, in het Arava-gebergte in Israël, vertelt de familie Eldar openhartig over het opvoeden van kinderen, het verdienen van de kost met landbouw en het leiden van een dagelijks leven op een plek waar rust en afzondering samenkomen, meldt Ynet.

Wat doen ze met hun roodstand? Hoeveel betalen ze voor hun huis? Waar zijn ze voor het laatst op vakantie geweest en welke uitgave betreuren ze het meest? Mensen uit het hele land vertellen openhartig over het leven, voor en in de schaduw van de oorlog. Deze keer: de familie Eldar uit Tzofar.

Het huis

Een boerderij van 12,5 hectare voor landbouwdoeleinden, met een eigen huis op 0,6 hectare dat ze vijf jaar geleden bouwden voor ongeveer 1 miljoen shekels. Matan: "Iemand van buitenaf kan hier geen boerderij kopen. Je zou misschien een boerderij kunnen kopen in een nieuwbouwwijk, maar dat is weer iets anders. Tegenwoordig kun je geen boerderijen krijgen, en het is alleen voor terugkerende zonen. Sinds COVID is er een enorme vraag in de Arava."

De Arava

Tom: “Ik kom oorspronkelijk uit Ein Yahav, niet ver hiervandaan, en Matan komt uit Tzofar. Zijn familie woont hier.” Matan: “Mijn ouders kwamen hier vanuit Be'er Tuvia om te gaan boeren. De ouders van mijn moeder hadden een boerderij en mijn vader werkte voor hen. Zo hebben ze elkaar ontmoet en besloten om zelf een boerderij in de Arava te beginnen.” Tom: “Hier heerst een gevoel van afzondering en rust dat je nergens anders vindt. We leven hier in een bubbel.”

Hoe hebben jullie elkaar ontmoet

Tom: “We zaten op dezelfde school. Hier in de Arava kent iedereen elkaar, en de vrienden zijn wederzijds. We begonnen te chatten via Messenger en op een gegeven moment groeide dat uit tot een relatie.” Matan: “Er was een periode dat we naar centraal Israël verhuisden om te studeren. Tom deed een opleiding tot leraar en ik studeerde landschapsarchitectuur. We woonden vier jaar in Givatayim, en dat was genoeg voor ons. We hadden meer dan genoeg van het centrum.”

Tom: “Ik vond Givatayim eigenlijk wel leuk. We zaten in gezellige cafés en aten af ​​en toe sabich bij Oved’s, maar ik heb er nooit ook maar een moment aan gedacht om er te blijven. Ik wist dat ik mijn kinderen hier wilde opvoeden. Iedereen die hier niet vandaan komt, kan zich niet voorstellen hoe het is om zo ver van alles te wonen, maar iedereen die hier vandaan komt, kan zich geen andere manier van leven voorstellen.” Matan: “Vanwege mijn werk kom ik maar eens in de twee weken in het centrum. Ik zit in de auto en vraag me af: 'Hoe houd je dit vol?'”

Wat doe je

Matan: “Landbouw. ​​Ik werk met mijn ouders op de boerderij. We hebben een vrij grote boerderij genaamd Meshek Eldar, waar we aubergines, tomaten, paprika's, watermeloenen en meloenen verbouwen. Ik heb het pad bewandeld dat iedereen bewandelt – leger, reizen, studeren – maar ik wist altijd al dat ik terug zou keren naar de landbouw.” Tom: “Tegenwoordig is het heel normaal om daarnaast ook nog een andere opleiding te volgen. Je kunt niet alleen op de landbouw vertrouwen.” Matan: “Ik werk ook in loondienst, want mijn vader heeft samen met partners een pakstation dat ik beheer, en dat bedrijf verbouwt ook dadels. We hebben ook de winkel.”

Foto Assi Haim

Winkel

Matan: “In het verpakkingsbedrijf verkopen we verse producten op maandag, donderdag en vrijdag. We bestaan ​​al drie jaar en sinds kort leveren we ook aan hotels en pensions. Het was absurd dat mensen in de Arava nergens verse groenten en fruit konden kopen. Boeren verkopen hun producten op de markt, die vervolgens naar de groothandel gaan en van daaruit weer naar de supermarkten hier. De producten maken een dubbele reis in plaats van dicht bij huis te blijven, dus ik besloot er iets aan te doen en ben klein begonnen.”

Klein

Tom: "In het begin was het een vrachtwagen met aanhanger die Matan vollaadde met producten van de boerderij en verkocht in de buurt van Moa Winery. Beetje bij beetje, door de vraag, groeide het. Mensen vonden het leuk." Matan: "Tegenwoordig hebben we de winkel en het is eigenlijk een kleine markt voor verse groenten. We hebben 2 hectare van ons land gereserveerd voor de winkel en we zijn ook andere dingen gaan verbouwen, zoals bloemkool, broccoli, komkommers en meer. Er gaat niets boven versheid. Op het moment dat je het plukt en diezelfde dag nog aan de mensen geeft, heeft het een andere smaak en een andere betekenis."

Een inkomen

Tom: "Landbouw is een gok." Matan: "Het is net een casino. Je zaait en je weet niet wat de prijs zal zijn. Er waren moeilijke jaren en heel wat mensen gingen failliet. Om echt van te leven heb je veel meer nodig dan 12,5 hectare, dus huren we land van andere boeren. Het is hard werken. De paprika's en meloenen nemen geen weekend vrij, maar dat hoort erbij."

Financiële situatie

Matan: “Dit jaar gaat het goed. Wie weet hoe het volgend jaar zal zijn. Ik geef je een voorbeeld: het verbouwen van één dunam paprika's kost 35.000 shekels. We hebben 70 dunams, dus alleen al de teeltkosten bedragen 2,5 miljoen. Je investeert zonder te weten wat de prijs zal zijn, en we hebben ook nog 130 dunams aan andere gewassen. Je blijft maar vooruitgaan en proberen het hoofd boven water te houden.”

Het huis. Foto Assi Haim

En jij Tom?

“Ik werk bij de sociale dienst van de Regionale Raad van Centraal-Arava in de gemeente Sapir. Ik ben momenteel met zwangerschapsverlof, dat al een tijdje duurt, mede omdat er hier geen kleuterjuf is. Dat is een van de problemen in de Arava: er is een tekort aan personeel. In centraal Israël vind je wel oplossingen, maar hier is het een probleem als er geen kleuterjuf is of geen plek in de kinderopvang. Kijk, de Arava heeft voor- en nadelen. Zo is er bijvoorbeeld geen kliniek voor moeder- en kindzorg, en voor specialistische zorg of tandheelkundige behandelingen moet je naar Dimona of Eilat reizen.”

Eilat

Matan: “We zijn ongeveer eens in de twee weken in Eilat, als we boodschappen moeten doen.” Tom: “Het is een btw-vrije stad, dus als je grote boodschappen moet doen, zoals luiers, babydoekjes of spullen voor in huis, is het de moeite waard om naar Eilat te rijden. Het is anderhalf uur rijden vanaf hier, en in de Arava-regio is dat niks.”

Uitgaan

Matan: "Er is hier nergens om uit te gaan." Tom: "Tzofar loopt wat dat betreft een beetje achter, maar in andere moshavim zijn er buurtcafés die de jongeren om de beurt runnen. Er zijn hier wel een paar leuke tentjes, maar je hebt hier geen echt nachtleven."