Families vieren Poerim onder vuur nu ouders zijn opgeroepen voor de reserve: 'Papa vertrok met de sirene'

De familie Rizmovich. 'We missen papa'. Foto Met dank aan de familie

Optochten en feesten zijn landelijk afgelast nu meer dan 100.000 Israëliërs zijn opgeroepen voor reservistendienst; families in het hele land worstelen met sirenes en de scheiding van hun dierbaren, vastbesloten om de feestvreugde voor hun kinderen te behouden, schrijft Ynet.

Na jaren van onrust hadden Israëlische kinderen gehoopt dat dit Poerimfeest weer net zo rustig zou verlopen als vroeger. In plaats daarvan vindt het feest plaats in schuilkelders en beveiligde ruimtes, zonder schoolfeesten of openbare optochten.

Voor veel gezinnen brengt het ook de pijn en angst met zich mee van een ouder die wordt teruggeroepen voor reservistendienst, aangezien meer dan 100.000 Israëliërs zijn gemobiliseerd op basis van noodoproepen in het kader van Operatie Brullende Leeuw .

Tamar Rizmovich uit Jeruzalem, foto boven, lid van het Forum van Echtgenotes van Reservisten van het Israëlische leger, is getrouwd met Aryeh, een gevechtssoldaat van de Yiftah-brigade. Ze hebben vijf kinderen: Dvir (10), Hadar (8), Shahar (4) en de tweejarige tweeling Eitan en Neta.

Met het uitbreken van de gevechten tegen Iran werd Aryeh opnieuw opgeroepen, nadat hij al 250 dagen in militaire dienst was geweest sinds het begin van de 'IJzeren Zwaarden'-oorlog die volgde op de aanval van 7 oktober.

"We proberen de feestvreugde erin te houden," zei Tamar. "De kinderen organiseren activiteiten en wisselen cadeautjes uit, maar zodra er een sirene afgaat, rent iedereen meteen naar de veilige ruimte. Het is een surrealistische realiteit."

Aryeh werd zaterdag opgeroepen, de dag dat Israël zijn preventieve aanval lanceerde . "Het eerste alarmsignaal trof Aryeh en Dvir in de synagoge", herinnerde Tamar zich. "We vieren de sjabbat, maar ik keek op mijn telefoon en zag dat de aanval was begonnen. Ik wist dat Aryeh paraat stond en dat ze hem zouden bellen. Toen hij thuiskwam, heb ik het hem verteld. We probeerden de sjabbatmaaltijd af te maken en toen vertrok hij naar de basis."

Binnen enkele minuten na het eerste alarmsignaal werden gezinnen geïnformeerd dat de scholen zouden sluiten en de Poerim-vieringen waren afgelast. "Tien minuten na het eerste alarmsignaal op zaterdag werd bekendgemaakt dat er geen lessen zouden zijn", vertelde Tamar. "De kinderen begonnen meteen te huilen. Ze beseften dat ze zich niet zouden kunnen verkleden, nadat we zoveel geld in hun kostuums hadden geïnvesteerd."

Dvir was van plan zich te verkleden als een alien, Hadar als een eenhoorn, Shahar als een personage uit PJ Masks en de tweeling als Mickey en Minnie Mouse.

"Shahar zei tegen me: 'Mam, maak je geen zorgen. Papa komt terug van de oorlog en dan geven we een verkleedfeestje op de kleuterschool'", vertelde Tamar. "Wat hem betreft, gaat het gebeuren, ook al duurt het weken."

Dvir vatte zijn gevoelens samen: "Het is balen. Het is niet leuk dat dit gebeurt." Hadar voegde eraan toe: "We hebben een verkleedfeestje thuis, maar we konden het niet op school met onze vrienden vieren. Het is moeilijk dat papa bij de reservisten zit. Ik mis hem." Shahar zei: "Ik heb papa gezegd dat hij alle slechteriken moet uitschakelen en naar huis moet komen."

"Overdag ben ik zo druk bezig met overleven en voor de kinderen zorgen dat ik minder aan de reserves denk," zei Tamar. "Maar 's nachts dringt het besef pas echt tot me door. We staan ​​nog maar aan het begin en ik hoop dat het kort en veilig zal zijn. De onzekerheid, met vijf kinderen thuis, is het moeilijkst. Ik ben hier helemaal alleen."

Ze pauzeerde even en voegde eraan toe: "Shahar zegt steeds: 'Mama, papa komt naar huis en dan hoeft hij niet meer naar de reserve.' Dat is de hoop van een vierjarige in Israël."

'Waarom gaan jullie nu weer weg?' - De familie Mordechai, Nurit

Nadia Mordechai uit de noordelijke gemeenschap Nurit is getrouwd met Omri. Ze hebben drie kinderen: Roni (9), Ido (8) en Uri (18 maanden).

De familie Mordechai: Verkleedwedstrijd thuis. Foto Avihu Shapira

Omri, een bataljonscommandant in het 5033e bataljon, heeft tijdens de Iron Swords-oorlog meer dan 500 dagen reservedienst vervuld. Zaterdag werd hij opnieuw opgeroepen, zonder dat er een einddatum in zicht is.

"Ik begrijp dat er geen keus is," zei Nadia. "Ik ben meteen zijn tas gaan inpakken. Alles is al geregeld. Deze noodoproepen zijn als normaal gaan aanvoelen, alsof het routine is." Toch, zei ze, blijft de emotionele impact groot.

“Er ontstond wat paniek: ‘Waarom ga je nu alweer weg?’ Het breekt je hart elke keer weer. Niemand went er echt aan. Zelfs de kleinste begreep het. Hij huilde toen Omri wegging. Roni en Ido vroegen om nog één knuffel, nog één kus. Ze smeekten hem om berichtjes te sturen en met ze te praten. Ook zij begrijpen de gevaren.”

De Poerim-vieringen op de scholen van haar kinderen werden afgelast. Nadia, die fulltime werkt bij een hightechbedrijf, doet haar best om thuis een feestelijke sfeer te creëren.

“Roni zou zich verkleden als Barbie, Ido als een hersenrobot en Uri zou een kuikenkostuum van Kibboets Ein Harod krijgen, maar ik improviseer wel iets,” zei ze. “Gisteren hebben we zelfgemaakte hamantaschen gebakken. Vandaag houden we thuis een verkleedwedstrijd.”

Roni, de oudste, vindt het moeilijk om in de feeststemming te komen. "Het is heel verdrietig dat papa er niet is," zei ze. "Ik wacht tot hij terugkomt, en dan verkleden we ons allemaal samen."

Yamit en Emil uit Afula hebben vier kinderen: Rif (22), de 12-jarige tweeling Roi en Adel, en Eilon (9).

Emil, een bataljonscommandant in het 5034e bataljon, heeft ongeveer 600 dagen reservedienst achter de rug. Toen zaterdag het eerste alarmsignaal klonk, werd hij onmiddellijk opgeroepen op grond van een noodbevel.

"Deze keer, anders dan de vorige keren, ging hij niet eens met ons mee de veilige ruimte in toen de sirenes afgingen," zei Yamit. "Hij nam afscheid en vertrok. Voor de kinderen was dat niet makkelijk. Een sirene én papa die tegelijkertijd wegging.

Sinds 7 oktober is de opgebouwde spanning enorm, zei ze. "We hebben psychische hulp nodig na alles wat we hebben meegemaakt. Ik heb het gevoel dat ons gezin ernstig achteruitgaat."

Yamit beheert een landelijk project bij een zorgbedrijf en werkt op afstand. "We proberen zoveel mogelijk vanuit huis te doen, tussen de alarmen door. Er is geen moment rust, dag noch nacht."

Nu moet ze ook de teleurstelling van haar kinderen verwerken, maar ze doet er alles aan om ervoor te zorgen dat ze toch het gevoel hebben dat het Poerim is.

“Adel was van plan zich als samoerai te verkleden. Roi en Eilon zouden als voetballers gaan.

Adel en haar drie kinderen. Foto Yaron Sharon

Vandaag hebben we ons thuis verkleed en morgen gaan we samen bakken en cadeautjes maken,” zei ze. “Poerim is een feestdag voor kinderen. Ze hebben er het hele jaar naar uitgekeken.”

Eilon had meegedaan aan een klassenplan waarbij elke jongen zich als een andere speler zou verkleden. "Uiteindelijk is het er niet van gekomen," zei Yamit. "Adel naaide accessoires voor haar kostuum die ze niet eens zal dragen. Vrijdag hebben we de hele dag genaaid. We hebben zelfs een 'Alice in Wonderland'-kostuum voor het hele gezin gemaakt." Ze houdt de hoop levend. "Als de rust is teruggekeerd en Emil terugkomt, vieren we het. Zo niet met Poerim, dan met Pesach."

Eilon telt de dagen af ​​tot zijn vader terugkomt. "Ik ben bang," zei hij. "Papa is niet thuis, en elke keer als er een sirene afgaat, ben ik bang dat we buiten alleen maar verwoeste gebouwen zullen zien. Ik hoop dat we feest kunnen vieren als alles weer rustig is."

Adel stak haar teleurstelling niet onder stoel en banken. "Mijn verkleedpartij is afgelast," zei ze. "Dat is balen. Misschien dat het alsnog doorgaat als alles voorbij is."