'Het congres danst' - een column van Rob Fransman

De twintiger en dertiger jaren van de vorige eeuw waren artistiek gezien zeer interessant. Ik houd van de Amsterdamse School en ook van de stijl van de toenmalige Bauhausarchitecten. Nooit werden er mooiere auto's ontworpen dan in de late jaren dertig  In Berlijn dansten mondaine vrouwen in korte rokjes de Charleston op vrolijke dixielandmuziek. Nooit eerder was de wereld zo modern en vrijgevochten geweest. Berlijn was de hoofdstad van de wereld. Daar gebeurde het!

Ik denk aan Joel Grey en Liza Minnelli in de film Cabaret. Die acht Oscars winnende film speelt in het Berlijn van 1931 en beschrijft op een vrolijke manier hoe de wereld zichzelf naar de Tweede Wereldoorlog danste. De nachtclub is een veilige haven. Daarbuiten knokt schorem van links tegen schorem van rechts, de nazi's winnen steeds vaker en hun macht stijgt.

Binnen is het veilig, en de bevolking die het kan betalen kijkt weg van de armoede buiten. De Master of Ceremonies (Joel Grey) probeert het verval van de maatschappij buiten de deuren van zijn Cabaret te houden. Daar zijn de mensen mooi en rijk, er is rijkelijk veel drank, de sfeer is goed en de belofte van seks is altijd aanwezig. Maar hoezeer de mensen in Cabaret het ook proberen, het lukt hen niet om hun angst weg te dansen. Ook bij het publiek van Cabaret en hun entertainers komt de dreiging steeds harder binnen.

Parallellen met vandaag? Misschien wel, misschien niet. Voor zover ik weet bestaan er nu, bijna 100 jaar later, geen nachtclubs meer zoals Cabaret ooit was. Dat de geschiedenis zich altijd herhaalt, is een onwaar cliché. Althans, de geschiedenis herhaalt zich wel, maar nooit op exact dezelfde manier. Hoewel, wat er nu gebeurt in Duitsland lijkt wel erg op wat er in de vorige eeuw gebeurde. De verkiezingsoverwinning van de ultrarechtse AfD, die op het Duitse platteland de meerderheid krijgt, en de ultralinkse club die het in Berlijn voor het zeggen gaat krijgen, hebben wel degelijk overeenkomsten met wat er een kleine eeuw geleden gebeurde.

Maar goed, dat is Duitsland, laat de mensen zich daar maar zorgen maken. Maar in Nederland wordt het onderhand ook verdomd onprettig. Weliswaar niet zoals nu in Duitsland, maar de politiek hier is natuurlijk ook een chaos. Het vorige kabinet was een lachertje, maar Dick Schoof heeft toch heel wat meer statuur dan Rob Jetten.

Ach, Rob Jetten, de voorman van D66, die zo leuk op de foto staat met de Syrische president, een bewezen terrorist. Ach, Rob Jetten, die in de week dat hij import uit (gebieden van) Israël verbiedt het gore lef heeft om zijn toespraak in de VN te beginnen met Anne Frank.

Kijk, van GroenLinks, dat zich nu Pro noemt, weten we dat die club meer dan onkoosjer is. Maar D66 is in wezen nog veel geniepiger. De partij presenteerde zich ooit als het redelijke alternatief. Ooit voelde ik mezelf ook aangetrokken tot de partij die niet te rechts en niet te links was, met moderne standpunten over euthanasie, abortus en gendergelijkheid. Helaas kwam met het succes ook de baantjesjagerij. Met die macht kwam de politieke correctheid en daarmee de onverbloemde Israëlhaat. De filmpjes die op YouTube circuleren over het laatste D66 zeggen alles. Zie de corpsballen eens vrolijk een rondedansje maken. Oh, o, wat zijn we divers, wat zijn we ruimdenkend. "Een hand in de lucht en zwaai!" (Het filmpje is wijselijk weggehaald en alleen nog te zien bij VI, niet bepaald mijn favoriete programma. Nood breekt wet.)

En dan D66-fractieleider Jan Paternotte. Kijk hoe hij daar staat in een zwart pak, met een zwarte achtergrond en de Nederlandse vlag erachter. Zoek de definitie van een hondenfluitje en je komt uit bij dit filmpje, dat overigens ook al niet meer te vinden is. Zie het artikel op Jonet. Weet Paternotte wie zich ook graag liet filmen in een zwart pak?

Nog een paar jaar en dan zijn we in de dertiger jaren van de 21ste eeuw. Ik kan alleen maar hopen dat die niet zo zwart zullen zijn als die van toen.

Delahaye 1935, die stroomlijn!