Het Kinneretmeer wordt aangevuld met ontzilt water in een wereldwijd uniek project

Foto Israel Water Authority

Voor het eerst ter wereld wordt ontzilt zeewater in een zoetwatermeer gepompt. Israël is begonnen met het overbrengen van water uit de Middellandse Zee naar het Meer van Galilea, ook wel bekend als de Kinneret. Dit unieke project wordt door ambtenaren omschreven als een manier om de waterveiligheid van het land te waarborgen.

"De Kinneret is ons nationale waterreservoir. Israël heeft niet veel natuurlijke waterbronnen, dus dit meer is van enorm belang – zowel emotioneel als strategisch. Historisch gezien is het een essentiële bron van drinkwater geweest , en zelfs vandaag de dag is het nog steeds een strategische nationale waterreserve", vertelde Yechezkel Lifshitz, directeur-generaal van de Israëlische Waterautoriteit , aan The Press Service of Israel.

Het initiatief, bekend als de “Reverse Carrier”, is een afspiegeling van de National Water Carrier die in 1994 werd opgericht en die water uit Kinneret naar het midden en zuiden van het land transporteerde.

"Het project dat we nu uitvoeren is in wezen het omgekeerde van de National Water Carrier: in plaats van water van de Kinneret naar centraal Israël te sturen, transporteren we ontzilt zeewater uit de Middellandse Zee naar de Kinneret, langs dezelfde route maar in de tegenovergestelde richting", legde Lifshitz uit aan TPS-IL.

De bouw begon in 2018 en het project werd in 2022 geopend voor een bedrag van ongeveer 900 miljoen NIS (269 miljoen dollar). Het is nu volledig operationeel na de droogste winter in een eeuw.

"Hoewel het project ongeveer anderhalf jaar geleden van start ging, is de grootschalige oppomping pas nu begonnen vanwege de ernstige droogte. De afgelopen winter was de droogste in de afgelopen honderd jaar en de Kinneret daalde tot wat we de 'rode lijn' noemen – een niveau dat we niet willen overschrijden," aldus Lifshitz.

Volgens het waterschap wordt het ontzilt water via de Zalmonstroom het hele jaar door naar de Kinneret geleid, waardoor de ooit droge beekbedding weer tot leven wordt gewekt.

"Tijdens de wintermaanden neemt de stroomsnelheid toe, om daarna te dalen tot ongeveer 1000 liter per seconde", aldus Lifshitz. Hij voegde eraan toe dat bij ongewoon hevige regenval het pompen tijdelijk kan worden verminderd of stopgezet.

Ontzilt water stroomt de Israëlische "omgekeerde" waterdrager in. Foto Israel Water Authority

Eind oktober of begin november verwacht de Water Authority tot wel 5.000 kubieke meter ontzilt water per uur te verplaatsen, wat neerkomt op tientallen miljoenen kubieke meters gedurende de herfst- en wintermaanden. Het water legt 100 tot 150 kilometer af vanaf ontziltingsinstallaties in Ashdod, Hadera en andere kustplaatsen.

"De ontziltingstechnologie zelf is niet nieuw; de innovatie zit in het concept. Wij zien de natuur niet alleen als waterleverancier, maar ook als waterconsument. Dit is een unieke aanpak: actief water terugleveren aan de natuur vanuit onze ontziltingsinstallaties", vertelde Lifshitz aan TPS-IL.

Hij benadrukte dat het ontzilt water van hogere kwaliteit is dan het natuurlijke water van het meer wat betreft het zoutgehalte en andere parameters, en dat er naar verwachting geen negatieve gevolgen voor het milieu zijn.

"Dit project is opgezet met een langetermijnperspectief. We verwachten een afname van de regenval in het Midden-Oosten, met name in Noord-Israël. Daarom is het essentieel om de waterstand in de Kinneret hoog te houden om het gebied te behouden als een natuurlijke rijkdom en als een strategisch nationaal reservoir. De Israëlische watersector plant decennia vooruit; we hebben al een masterplan dat loopt tot het jaar 2075", aldus Lifshitz.

Het pompen van ontzilt water in zoetwatermeren is zelden geprobeerd vanwege aanzienlijke ecologische, technische en economische uitdagingen. Zoetwaterecosystemen zijn kwetsbaar en zelfs schoon ontzilt water kan de zoutgehalte-, pH- en nutriëntenbalans verstoren, wat mogelijk schadelijk is voor vissen, planten en micro-organismen.

Het transporteren van de grote hoeveelheden water over lange afstanden is technisch complex en vereist uitgebreide pijpleidingen, pompstations en debietregelsystemen. Bovendien is de productie van ontzilt water duur, waardoor het gebruik ervan voor het aanvullen van meren historisch gezien als economisch inefficiënt werd beschouwd in vergelijking met de levering van drinkwater of landbouw.

De grootste natuurlijke instroom in het meer komt van de Boven-Jordaan, waarvan de belangrijkste bronnen de Hasbani, Dan en Banias zijn, die ontspringen in Boven-Galilea en de Golanhoogvlakte. Deze rivieren worden gevoed door regenval en lokaal grondwater. Aan de zuidpunt van het meer stroomt de Jordaan verder richting de Dode Zee.

De portal Milieu en Klimaatverandering wordt ontwikkeld in samenwerking met de Goldman Sonnenfeldt School of Sustainability and Climate Change van de Ben-Gurion Universiteit in de Negev. De Jerusalem Post is verantwoordelijk voor alle redactionele beslissingen met betrekking tot de inhoud.