IDF-strijders keren terug naar de aangrijpende foto van Kfar Aza die een symbool werd van 7 oktober

'We hebben daar allemaal gehuild.' Drie jaar geleden, en vandaag. Foto: Ziv Koren

In uniform, staand naast de verwoeste feesttafel in het huis van Rachel Cohen in Kfar Aza , leunt Yair met zijn hoofd tegen Netanel en barst in tranen uit. "We zijn mensen voordat we uniformen aantrekken. We hebben verwoesting gezien," zeiden de twee terwijl ze opnieuw naar de foto keken die slechts twee dagen na het bloedbad van 7 oktober was genomen, schrijft Ynet.

Nu, drie jaar later, zijn ze teruggekeerd naar hetzelfde huis, dezelfde tafel en dezelfde herinnering.

Een dag voordat de oorlog uitbrak, landde luitenant-kolonel Netanel Makayes, destijds hoofd van Lotar, de antiterrorismeschool van het Israëlische leger, in Israël na een militaire delegatiereis naar de Verenigde Staten. Op zaterdagochtend 7 oktober werd hij wakker gebeld door een vriend die in de buurt van de basis van de eenheid woonde.

Na overleg met een teamcommandant en informatie via zijn vrouw, Adi, een ambulanceverpleegster bij Magen David Adom, besloot Makayes zijn huis in Zikhron Ya'akov te verlaten en afscheid te nemen van haar en hun dochter Tamar.

Sergeant-majoor (b.d.) Yair Ansbacher begreep ook meteen wat er aan de hand was. Hij nam afscheid van zijn vrouw, Naama, en hun vijf kinderen en vertrok naar het zuiden, waar hij zich aansloot bij een eenheid van de antiterrorismeschool.

"We wisten dat er oorlog aan zat te komen," zei Ansbacher, die in veiligheidsonderzoek had gewerkt. "Op het moment dat ik wakker werd door de sirenes in Jeruzalem en de afbeelding van de pick-up truck in Sderot zag, wist ik dat er een grootschalige oorlog was uitgebroken.

Het zit in ons DNA om in actie te komen, om in een oogwenk van nul naar honderd te gaan."

Bij de ingang van de basis in Urim stelde Makayes een team samen van strijders die zich al in het gebied bevonden. Tijdens de gevechten sloten Ansbacher en een andere soldaat zich bij hem aan. De strijd duurde voort totdat Makayes via de radio het bevel kreeg om naar Kibboets Nir Yitzhak te gaan , waar troepen de bewoners hadden verzameld en hen verdedigden.

Diezelfde nacht vernamen de twee dat de voormalige commandant van de eenheid, luitenant-kolonel Eli Ginsberg, was omgekomen. "Tot op de dag van vandaag kan ik nog steeds niet geloven dat Eli is gedood," zei Makayes. "Hij was een ongelooflijke vechter, iemand van wie je het gevoel had dat hij onkwetsbaar was."

Op 7 oktober verloor de Lotar-eenheid vier van haar strijders en commandanten: sergeant-majoor Ben Rubinshtain, sergeant-majoor (reserve) Omri Belkin, majoor (reserve) Roee Negri en majoor (reserve) Sagi Golan.

De foto, genomen op 9 oktober 2023, werd gemaakt tijdens een missie onder leiding van Lotar en markeerde de eerste keer dat fotograaf Ziv Koren zich bij hen aansloot. "Niemand had op dat moment contact met de media, maar de eenheid begreep hoe belangrijk het was", zei Ansbacher over de beslissing om een ​​fotojournalist mee te nemen. "Ze ruimden de ravage heel snel op. Mensen zagen niet wat wij zagen."

Met Koren aan hun zijde trokken de troepen Kfar Aza binnen. "Het was nog steeds een oorlogsgebied. Er waren gevechten geweest, overal lagen lichamen verspreid, alles was verwoest," herinnerde Ansbacher zich. "Je kon duidelijk zien waar het vuur alles had verbrand, waar alles verschroeid en vol gaten zat, en waar het gewone leven zich had afgespeeld."

Tijdens het documenteren van de verwoesting gingen ze het huis van Rachel Cohen binnen.

"Bij de ingang stond nog een soekka met familiefoto's erin", herinnerde Makayes zich. "Er lagen twee challahbroden op tafel, en overal om hen heen lagen granaatscherven, bloed en sporen van verwoesting."

Drie jaar later. 'Het was een moment waarop we instortten.' Foto: Ziv Koren

Het was daar dat Korens camera een onbewaakt moment tussen de twee vechters vastlegde. Staand naast de feesttafel kon Ansbacher zijn tranen niet langer bedwingen. "Dat moment heeft me diep geraakt. Netanel stond naast me en steunde me. Ik wist niet eens dat Ziv de foto had genomen," zei Ansbacher.

"Yair is als een broer voor me," voegde Makayes eraan toe. "De smeltkroes van het leger en de intensiteit van de gevechten verbinden en verenigen mensen."

“We hebben daar allemaal gehuild. Het was een breekpunt. Er was geen droog oog meer over”, zei Koren. Hij vertelde dat de foto een symbool is geworden in Israël en daarbuiten vanwege de krachtige emotie die het overbrengt. “Dat moment, strijders die voor een feesttafel staan ​​met challah en wijn erop, die instorten na dagen van gevechten”, zei hij. “Alle elementen kwamen samen in die foto. Iemand die ernaar kijkt, kan een diepgaande emotionele ervaring ondergaan en zich identificeren met dat gevoel van gebrokenheid.”

Drie jaar later keerden de drie mannen terug naar de ingang van hetzelfde huis. "Ieder van ons herinnert zich een ander detail," zei Koren. "De huiszegen die bij de ingang hing, de kast met het servies, de kogelgaten in de muren."

“Sinds 7 oktober ben ik tientallen keren terug geweest naar de kibboets. Ik ken elk huis hier en het verhaal van iedereen die gewond, ontvoerd of vermoord is geraakt”, zei Koren. “Nu ben ik hier bij hen, nu ze voor het eerst sinds die tijd terugkeren. Het is diep ontroerend om weer samen te komen op de plek waar dat moment, dat een symbool is geworden, zich afspeelde.”