Israël bevindt zich in de meest kritieke oorlog in decennia, maar dit is niet het moment om te klagen, schrijft Amihai Attali in Ynet

Israël bevindt zich in de meest kritieke oorlog van de afgelopen decennia. Foto IDF / Ministerie van Defensie

We beleven momenteel wat wellicht de meest ingrijpende oorlog is die Israël in decennia heeft uitgevochten, misschien zelfs in zijn hele geschiedenis. En toch hoor ik nu al stemmen om me heen die vragen waarom, schrijft Amihai Attali in Ynet.

Waarom is deze oorlog er? Waarom moeten we 's nachts meerdere keren naar een schuilkelder rennen? Wat bereiken we hiermee eigenlijk?

Het antwoord is simpel. Deze oorlog vindt plaats omdat de grootste vijand waarmee Israël vandaag de dag te maken heeft, bijna het punt had bereikt waarop hij ons catastrofale schade kon toebrengen. Iran heeft zijn ballistische raketcapaciteiten herbouwd tot een niveau dat een reële en groeiende bedreiging vormt voor Israël.

Daarbij komt nog dat Iran beschikt over verrijkt uranium in hoeveelheden die voldoende zijn voor meer dan 10 kernbommen. Wanneer die twee projecten samenkomen, is er geen ruimte meer voor aarzeling. Israël kan het zich niet veroorloven om te wachten.

Enkele dagen geleden, terwijl velen van ons in beschermde ruimtes zaten te wachten op luchtalarmen, herinnerde het wekelijkse Toragedeelte ons eraan: "Denk aan wat Amalek jullie heeft aangedaan." Voor mij vertegenwoordigt Iran het Amalek van onze tijd.

Historisch gezien had Israël geen echte band met de Amalekieten en bestond er geen enkel conflict tussen hen. Toch vielen ze aan uit pure haat, waarbij ze de zwakkeren viseerden simpelweg omdat ze dat konden. De vijandigheid kwam niet voort uit een territoriaal conflict of een historische grieven, maar uit een diepgewortelde en irrationele animositeit.

In veel opzichten vertoont de relatie tussen Israël en het Iraanse regime overeenkomsten met dat patroon. Ons conflict met Iran heeft niets te maken met de Palestijnse kwestie. De Iraanse leiders zijn sjiieten, terwijl de meeste Palestijnen soennieten zijn. Er is geen gedeelde grens, geen territoriaal geschil en geen onderhandelingen over grenzen op een kaart.

Het ayatollah-regime wil Israël simpelweg vernietigen. Dat doel is keer op keer openlijk verklaard.

Ze zijn bereid verpletterende sancties, economische ineenstorting en toenemende isolatie te doorstaan ​​als dat de prijs is die nodig is om hun visie na te streven. Wanneer een regime zijn identiteit baseert op het vernietigen van je land, wordt de dreiging existentieel. Israël moet dit het hoofd bieden.

Tegelijkertijd hoor ik klachten van mensen die zeggen dat het moeilijk is om tijdens raketalarmen steeds weer naar een schuilkelder te rennen.

Laten we de zaken dus in perspectief plaatsen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog duurde het Duitse bombardement op Groot-Brittannië meer dan acht maanden. Bijna 200.000 Londenaren verbleven gedurende de bombardementen in metrostations. Meer dan 40.000 Britse burgers kwamen om het leven en ongeveer een miljoen gebouwen raakten zwaar beschadigd.

Veel gezinnen raakten jarenlang dakloos. Groot-Brittannië had bijna vier decennia nodig om zich volledig te herstellen.

Toch waren de Britten trots op hun veerkracht. Ze noemden het de "Blitz-geest".

Kijk waar we nu staan. Bedrijven in Israël zijn nog steeds open. Mensen werken nog steeds. Sportactiviteiten gaan door. Velen kunnen vanuit huis werken. De overheid heeft al steunplannen aangekondigd voor werkende ouders.

En toch klagen mensen nog steeds.

Amihai Attali. Foto Ynet

We hebben de raketlanceercapaciteit van Iran ernstig beschadigd. Hezbollah wordt voortdurend onophoudelijk aangevallen . De verouderde Iraanse luchtmacht is effectief geneutraliseerd. De Verenigde Staten ontmantelen grote delen van de Iraanse marine.

Dit alles volgde op een eerste aanval die gericht was tegen tientallen hooggeplaatste personen, waaronder de Iraanse opperleider.

Om de paar uur duikt er weer een ontwikkeling op die bijna ongelooflijk klinkt. Terwijl ik dit schrijf, verschijnen er berichten dat Qatar Hamas-leiders mogelijk zal uitzetten nadat hoge functionarissen binnen de organisatie weigerden de Iraanse aanvallen te veroordelen.

Jarenlang volgde de Israëlische inlichtingendienst Hamas-leiders die een comfortabel leven leidden in Doha. Zelfs na het bloedbad van 7 oktober ging hun leven vrijwel onveranderd verder. Zelfs na de Israëlische luchtaanval op Hamas-functionarissen in Doha in september 2025 bleven de architecten van het terrorisme genieten van luxe en bescherming.

Nu dreigt deze oorlog plotseling een breuk te veroorzaken tussen Qatar en Hamas.

Om ons heen ontvouwen zich gebeurtenissen van enorme historische proporties.

We moeten de ernst van dit moment beseffen. Wat Israël nu nodig heeft, is geloof en geduld.

En uiteindelijk zullen we overwinnen.