Israël en Gaza uitgelegd voor dummies, door Arabische Amjad Taha أمجد طه

De uitweg is niet nog een raket. Het is een spiegel. Gaza heeft Rwanda's geest en ziel nodig. Het is niet langer een oorlogsgebied. Het is een fabriek van de dood, gecontroleerd door de smerigste islamisten uit de moderne geschiedenis, die hun eigen volk verbranden om de macht te behouden.

Hamas, de Moslimbroederschap, Palestijnse terroristen regeren niet. Ze zetten mensen gevangen. Om de paar jaar weer een oorlog. Dezelfde slogans. Dezelfde martelaren. Hetzelfde verdriet. Raketten worden afgevuurd. Kinderen worden begraven. Niets verandert echt. De ruïnes worden dieper. Er zijn geen verkiezingen geweest sinds 2006. Geen vrijheid van meningsuiting. Hulp wordt gekaapt. Scholen worden arsenalen. En toch wordt de wereld verteld dat dit verzet is. Dit is geen verzet. Dit is ruïne verpakt in slogans. Als je je kinderen leert voor jou te sterven, wees dan niet verbaasd als er niemand meer over is om voor hen te leven.

Kijk nu naar Israël. Onvolmaakt ja. Onvolmaakt zeker. Maar levend. Dynamisch. Echt. Omringd door bedreigingen. Getekend door trauma. Voortdurend onder vuur. Maar het bouwt op. Het stemt. Het debatteert. Het creëert. Terwijl Hamas-terroristen tunnels graven, bouwt Israël aan de toekomst. Als je zaden in zand plant, kan er iets groeien. Als je bommen plant, verwacht dan geen rozen.

Maar de echte les komt niet uit Tel Aviv of Jeruzalem. Die komt uit Kigali. In 1994 was Rwanda niet alleen gebroken. Het bloedde uit elke straat en uit elke ziel. Meer dan 800.000 mensen werden afgeslacht in slechts 100 dagen. Niet door drones of legers, maar door buren met machetes. Het was de apocalyps zonder waarschuwing. Toch koos Rwanda voor iets onvoorstelbaars. Niet meer oorlog. Niet meer haat. Maar het leven. Ze hebben de geschiedenis niet uitgewist. Ze hebben die onder ogen gezien. Ze hebben rechtbanken gebouwd. Ze kozen voor waarheid boven wraak. Meer dan 120.000 mensen werden berecht in hoorzittingen. Overlevenden stonden oog in oog met moordenaars. En ze vergaven. Vrede was niet gemakkelijk. Het was angstaanjagend. Maar ze kozen ervoor. Pijn verdwijnt niet, maar hoeft ook niet tot wraak te leiden.

Nu komt #Rwanda in opstand. #Kigali is schoon. Modern. Veilig. Een van Afrika's snelstgroeiende economieën. Vrouwen bezetten de meeste zetels in het parlement. Armoede is afgenomen. Toerisme is toegenomen. Verzoening is beleid. Dit alles vanuit een land dat in drie maanden meer bloed heeft vergoten dan Gaza in drie decennia. De menselijke ziel kan uit as herrijzen, maar niet als hij zich vastklampt aan vuur.

Dus wat houdt Gaza tegen? Eén woord: Hamas. Een regime dat de dood meer verheerlijkt dan dat het mislukking vreest. Een leiderschap dat zich ondergronds verschuilt terwijl de mensen hun kinderen boven begraven. En toch applaudisseren sommigen. Waarom? Omdat lijden een strategie is geworden. Hoe meer Gaza bloedt, hoe luider Hamas wordt geprezen. Hoe meer kinderen sterven, hoe meer internationale sympathie er komt. Maar sympathie is geen plan. En martelaarschap is geen toekomst. Je kunt niet voor je volk vechten terwijl je hen als schild gebruikt.

Trauma bestaat aan beide kanten. Israëliërs en Palestijnen lijden. Maar er is een verschil. De ene kant bouwt ziekenhuizen. De andere verbergt er wapens in. De ene kant pleit voor vrede. De ander (Hamas) schreeuwt om bloed. De een stuurt hulp. De ander gebruikt het als wapen. Dit gaat niet om religie. Dit gaat niet eens om grenzen. Het gaat om leiderschap. Rwanda koos ervoor te vergeven. Israël koos ervoor te volharden en vooruitgang te boeken. De Palestijnse terroristen van Hamas, de Moslimbroederschap, kozen voor vernietiging. Als jullie leiders de dood aanbidden, vraag dan niet waarom jullie toekomst begraven ligt.

Stel je nu eens iets anders voor. Een Gaza dat bouwt. Verkiezingen. Scholen in plaats van tunnels. Boeken in plaats van bommen. Kinderen die Hebreeuws en Arabisch leren. Handel die stroomt. Dialoog die plaatsvindt. Rwanda deed het na de genocide. Gaza heeft het niet eens geprobeerd. Het is nog niet te laat.

Dus vraag jezelf af: wil je dat Gaza Rwanda wordt of puin blijft? Het verleden is echt. De pijn is diep. Maar de vijand bevindt zich niet alleen buiten. Hij bevindt zich in de slogans. In de bunkers. In de blinde loyaliteit aan de ondergang. De uitweg is niet nog een raket. Het is een spiegel. Rwanda begroef zijn doden en stond op. De Palestijnse terroristen van Hamas, de Moslimbroederschap, blijven graven. Het is tijd om te stoppen.