Israël verliest de propagandaoorlog over genocide. Het is tijd om Hamas te ontmaskeren, schrijft Ben-Dror Yemini

Israëls informatieoorlog mislukt omdat het permanent in de verdediging gevangen zit. Foto AFP

De waarheid verliest terrein. Geen enkel feitelijk onderzoek dat aantoont dat er geen genocide heeft plaatsgevonden, zal helpen. Evenmin zal een grafiek, gebaseerd op Hamas' eigen dodenlijst (niet die van het Israëlische leger), waaruit blijkt dat de meeste slachtoffers mannen in de gevechtsleeftijd waren, uitkomst bieden, schrijft Ben-Dror Yemini.

Het lijkt er ook niet toe te doen dat betrouwbare schattingen van het aantal doden in de door de VS geleide "oorlog tegen het terrorisme" tussen 2001 en 2018 aantonen dat bijna 70% burgerslachtoffers waren, terwijl vrijwel niemand serieus heeft beweerd dat die oorlogen neerkwamen op genocide.

Een film als NAZA is slechts één voorbeeld in een veel bredere industrie van leugens. De titel verwijst niet alleen naar de Hebreeuwse afkorting voor nevenschade, maar roept ook overduidelijk het woord 'nazi' op.

Ze hebben niet alleen Israël verslagen. Ze hebben de waarheid verslagen. Ze hebben de vrije wereld verslagen.

Dit is wederom een ​​bewijs dat we midden in een tijdperk van propaganda en leugens leven. Een moderne vorm van laster is succesvol verspreid, omdat feiten er niet meer toe doen.

Ongeveer een week na 7 oktober werden er al beschuldigingen van genocide geuit. Degenen die deze beschuldigingen uitten, wachtten niet op aantallen slachtoffers. Ze hadden geen feiten of bewijs nodig.

Ze verzonnen een verhaal, en een enorme verzameling nuttige idioten, politieke activisten, journalisten, influencers, pestkoppen op sociale media en mensen die zichzelf onderzoekers noemen, sommigen met Qatarese financiering en sommigen zonder, sloten zich daarbij aan.

Laten we er geen misverstand over hebben: er zijn onschuldige mensen gewond geraakt.

Zoals getuigen in de film zelf zeggen, viel het Israëlische leger militaire doelen aan in gebouwen waar ook burgers aanwezig waren. Het internationaal recht verbiedt een aanval op een militair doelwit niet automatisch omdat er burgers in de buurt zijn.

Artikel 28 van de Vierde Geneefse Conventie bepaalt dat de aanwezigheid van beschermde personen niet mag worden gebruikt om bepaalde punten of gebieden immuun te maken voor militaire operaties. Aanvullend Protocol I staat ook aanvallen toe op militaire doelen waarvan de vernietiging een duidelijk militair voordeel oplevert.

Maar daar komt niets van terug in de film, noch in het bredere verhaal rondom de oorlog.

We leven in het tijdperk van de propaganda.

Ja, er zijn onschuldige burgers omgekomen. Minder, zou ik beweren, dan in veel oorlogen die de westerse legers de afgelopen decennia hebben gevoerd. Maar wie heeft feiten nodig als propaganda al genoeg is?

Een film als NAZA is slechts één voorbeeld in een lange reeks verdraaiingen. De werkelijke nederlaag is niet alleen die van Israël. Het is de nederlaag van de waarheid zelf.

De echte vergissing

Er is nog een ander punt dat erkend moet worden, en dat is wellicht het belangrijkste punt.

De mensen die deze industrie van leugens aansturen, putten ons uit met demonstraties, beschuldigingen, artikelen, verklaringen, voorstellingen en films over een genocide die niet heeft plaatsgevonden.

Degenen die de waarheid willen presenteren, besteden hun tijd aan het eindeloos weerleggen ervan.

Die strijd is al verloren voordat hij begint.

Er zijn veel propagandisten en relatief weinig mensen die hen tegenspreken. De propagandisten winnen.

Dit helpt de Palestijnen op geen enkele manier. Het bevordert geen verzoening of vrede. Integendeel. Het wakkert haat aan.

Het is een eigen doelpunt van een wereld die zogenaamd vrij is.

Maar kuddegedrag regeert. Dit is de trend van het moment.

Iedereen die nog een film maakt die Hamas-propaganda verspreidt, is niet bepaald moedig.

Ze weten immers al dat ze minutenlang applaus zullen ontvangen van mensen die ongeveer evenveel van dit conflict afweten als van het kweken van sla op de maan.

Waar zit dan de grote mislukking?

Het probleem is dat degenen die de waarheid verdedigen in de verdediging blijven in plaats van in de aanval te gaan.

Het veel grotere verhaal is dat een bepaalde tak van de radicale islam, gesteund door Iran en de Moslimbroederschap, al decennialang predikt tot de moord op christenen, joden en hindoes.

Het doel ervan is niet vrijheid. Het is geen bevrijding. Het is geen antikolonialisme.

Het doel ervan is, zoals Hamas-leiders zelf hebben verklaard, net als de leiders van ISIS en andere radicale islamitische bewegingen, de verovering van de hele wereld.

"Het doel is niet Palestina," zei Mahmoud al-Zahar, een hoge functionaris van Hamas, op het televisiekanaal van de Houthi's, minder dan een jaar voor 7 oktober. "Het doel is de hele wereld, 512 miljoen vierkante kilometer."

Dat is de ideologie die door veel kopstukken van Hamas wordt verkondigd.

Ze hebben het nooit verborgen gehouden.

En toch juichen mensen in Venetië en Hollywood degenen toe wier ideologie, als die serieus genomen zou worden, uiteindelijk ook henzelf zou bedreigen.

Zijn jullie je verstand verloren?

In plaats van een van de weinige landen ter wereld te helpen die deze as van radicalisme daadwerkelijk aanpakt, keert u zich ertegen.

Stop met je excuses aanbieden.

Het probleem is niet alleen de obsceniteit van een film als NAZA, waarvan de makers opzettelijk een vergelijking trekken tussen Israëliërs en Duitsers tijdens de Holocaust.

We zijn hieraan gewend geraakt.

Dat zouden we niet moeten doen.

Het dieperliggende probleem is dat er geen belangrijke film bestaat die decennia van racistische en antisemitische indoctrinatie laat zien.

Er bestaat geen belangrijke film die de opbouw van de terroristische organisatie Hamas laat zien.

Er bestaat geen belangrijke film die onderwijs toont gericht op de vernietiging van ongelovigen en de verovering van de wereld.

En zelfs als dergelijke films bestaan, is het onwaarschijnlijk dat ze dezelfde vertoningen krijgen in Venetië, Cannes of Hollywood.

Hamas-aanhangers hebben vlaggen met hakenkruizen gezwaaid. Radicale islamitische predikers hebben Hitler aangehaald en opgeroepen tot massamoord.

Maar wat handig dat ze Israëliërs in de academische wereld, de journalistiek, de sociale media en de culturele sector hebben die precies het tegenovergestelde beeld schetsen, terwijl ze tegelijkertijd misbruik maken van het feit dat Israël een democratie is.

Wat moet er dan gebeuren?

Genoeg excuses.

Het is genoeg geweest met de aanname dat het ontkrachten van elke individuele leugen iets zal oplossen.

Het is tijd om aan te vallen.

Plaats paginagrote advertenties in de meest vooraanstaande kranten ter wereld met citaten van Hamas-leiders over het veroveren van Amerika en Europa.

Toon Hamas-aanhangers die hakenkruisvlaggen zwaaien vanwege hun identificatie met het nazisme.

Toon de geestelijke leiders die opriepen tot voortzetting van Hitlers werk.

In de strijd om het publieke bewustzijn, die tevens een strijd om de waarheid is, blijft het ontkrachten van onwaarheden belangrijk.

Maar verdediging alleen verandert niets.

Het is gedoemd te mislukken om elk afzonderlijk getuigenis in NAZA te weerleggen. Het zou een verspilling van energie zijn. Het zou zelfs gratis reclame voor de film kunnen opleveren.

Het is tijd om de handschoenen uit te trekken.

De waarheid moet worden gepresenteerd zoals die is: Hamas, als onderdeel van een bredere radicale islamitische beweging die overal waar ze voet aan de grond krijgt vernietiging, dood en verwoesting zaait, is nazistisch in haar ideologie en gedrag.

We hebben het bewijs.

Het is tijd om het te gebruiken.

Nog één punt.

Yuval Abraham, een van de twee makers van de film, is een politieke partner van Ahmed Alnaouq, een vooraanstaand figuur binnen wat zich voordoet als een mensenrechtenorganisatie, maar wat ik beschouw als onderdeel van het propaganda-apparaat van Hamas in Europa.

Dat is de man. Dat is het verhaal. Dat is de film.

Meer over die connectie vrijdag.