KAN News: Is het überhaupt mogelijk om terug te keren naar de Gazastrook, een plek waar het gevoel van veiligheid volledig is verdwenen?

Hamas-terroristen in Sderot, 7 oktober 2023. Fot media

Uri Epstein, hoofd van de regionale raad van Sha'ar Hanegev en vader van Neta Epstein, die in Kfar Aza werd vermoord, sprak over de aarzeling die hem sinds 7 oktober vergezelt. "Elke keer dat mij gevraagd wordt hoe we naar huis terugkeren en of er geen angst is, zeg ik dat er na alles wat we hebben meegemaakt zeker angst is. En die angst hoort bij ons leven. Ik weet dat ook binnen mijn familie en uit gesprekken met vrienden en inwoners."

Volgens hem is de vraag niet alleen of het veilig is om terug te keren, maar ook waarom we terugkeren: "We moeten begrijpen wat thuis voor ons betekent. En als ik het over thuis heb, bedoel ik onze mensen, onze gemeenschappen, het landschap waarin we zijn opgegroeid en het leven dat we hier hebben opgebouwd," zei hij. "Ik kom uit Gaza Village, ik ben geboren in Gaza Village. Mijn ouders behoorden tot de oprichters van de kibboets. Dit zijn mijn wortels. Maar waar het om draait is: ben ik onverantwoordelijk door mijn kinderen hier op te voeden, of geef ik ze juist een betere toekomst?"

Epstein is van mening dat de staat en het Israëlische leger moeten aantonen dat ze lessen hebben geleerd, wil de bevolking ervoor kiezen terug te keren: "We moeten ervoor zorgen dat er echt een grondig onderzoek komt naar wat hier is gebeurd en wat daartoe heeft geleid, dat er lessen worden getrokken en dat deze lessen worden toegepast, en dat er daadwerkelijk veiligheid is. En naast veiligheid is er ook vertrouwen nodig, want het vertrouwen is geschonden."

"Bij elke beslissing die ik neem en elke publicatie die ik uitbreng, vraag ik mezelf altijd af wat het doet met het vertrouwen van het publiek. Versterkt het het vertrouwen, blijft het onveranderd, of dreigt het het vertrouwen te schaden?", aldus de voorzitter van de raad, die eraan toevoegde: "Wie er ook op 7 oktober aan de macht komt, het vertrouwen zal nooit volledig hersteld zijn tot het einde. Het is een zeer lang proces." Hij richtte zich tot het leger en de regering: "Jullie hebben de verantwoordelijkheid om leiding te geven aan het proces van het smeden van dit vertrouwensnetwerk. En dit is een gedeelde verantwoordelijkheid, maar het is in de eerste plaats jullie verantwoordelijkheid."

Hij voegde eraan toe: "Het vertrouwen is op het meest fundamentele niveau geschonden. En vertrouwen werd hersteld doordat mensen begrepen dat de staat grondig onderzoek doet naar wat er is gebeurd, dat ze ons de waarheid vertellen en niets verbergen, niets verdoezelen en niet terugvallen in dezelfde patronen als vóór 7 oktober. Verantwoordelijkheid nemen is geen kwestie van keuze." Volgens hem moet dit proces ook een onderzoekscommissie van de staat omvatten. "Als er geen correctieproces komt dat begint met zo'n onderzoekscommissie, kunnen we hier niet verder bouwen."

Zoals gezegd verloor Epstein op 7 oktober zijn oudste zoon Neta, zijn moeder en andere familieleden. "Mijn oudste zoon Neta sprong op een granaat om zijn verloofde te redden, ik verloor mijn moeder, mijn twee zwagers, Ofir Libstein en Uri Russo, en ik verloor een neef, Nitzan Libstein, en ik verloor zeer goede vrienden die als broers voor me waren. Dus natuurlijk bestaat het, en natuurlijk blijft deze vraag me constant bezighouden. Aan de andere kant koos ik op 7 oktober voor het leven."

Epstein concludeerde dat de wederopbouw van de omsingeling voor hem verder reikt dan de grenzen van de regio. "Onze echte test is niet hoeveel mensen terugkeren en hoeveel zich aansluiten, maar wat we hier opbouwen. We wonen immers vlak bij de grens, dat is de essentie van het zionisme, dat is de toegangspoort tot de Negev en de omsingeling in het algemeen," zei hij. "De grote vraag zal zijn wat we de dag erna kiezen te doen. We kiezen ervoor om te herbouwen, op te bouwen en te groeien, om zo een algemene correctie in dit land en zijn bevolking teweeg te brengen en een voorbeeld te zijn."

De verwoesting in Kibboets Nir Oz na het bloedbad, 7-10-2023. Foto KAN News

Irit Lahav en haar dochter Lotus, die op 7 oktober elf uur in een politiecel in hun huis in Nir Oz doorbrachten, worstelen ook met de vraag of de plek waar ze geboren en getogen zijn ooit nog hun thuis kan zijn. Volgens Irit komt de angst vooral 's nachts: "Ik hou heel veel van Nir Oz en wil er graag wonen. Overdag voel ik me veilig en kan ik rondlopen. En zelfs 's avonds kan ik buiten zijn en genieten van het licht, de maan en de sterren, maar zodra ik in bed lig, grijpt de angst me aan. Bijna pure terreur. Ik doe alle deuren en ramen op slot, sluit alle luiken. Ik voel me niet veilig. Ik vertrouw er niet op dat de staat me zal beschermen."

Voor Lotus daarentegen werd het na verloop van tijd juist steeds moeilijker om terug te keren naar Nir Oz. "In het begin ging ik er nog graag heen, bijvoorbeeld vorig jaar. Nu wil ik er bijna niet meer heen. Ik ga alleen als ik geen andere keus heb, maar ik voel me er echt niet op mijn gemak." Volgens haar is dat gevoel niet per se angst. "Het is gewoon een soort gevoel van vervreemding. Het is gewoon niet meer mijn thuis. Ik zit in een huis waar ik me niet op mijn gemak voel, en ik wil er gewoon niet zijn."

Irit voegde eraan toe dat ze de keuze van haar dochter begrijpt, ook al wil ze zelf nog steeds dat Nir Oz weer hun thuis wordt: "Het is ook moeilijk voor mij. Het is ook niet makkelijk voor mij. Maar ik wil zo graag dat het mijn thuis is, en het ziet er ook uit als thuis, maar zo voelt het niet. Thuis is mijn fort - dit is een enorme klap. Deze plek zal me niet echt beschermen, het zal me niet beschermen wanneer ik het nodig heb."

Maar zelfs het alternatief voelt niet als thuis. Volgens Lotus: "Onze gemeenschap werd geëvacueerd naar Kiryat Gat, naar Karmel Gat. Hoge gebouwen, geen tuin, geen groen, geen gemeenschapsgevoel. Drie jaar lang wennen aan een situatie die zo, zo anders is dan alles wat we gewend zijn en waar we van houden, is ook een van de redenen waarom je nog steeds probeert terug te keren. Het is ook de moeilijkheid om te wennen aan deze tussenliggende situatie, die zogenaamd ons thuis moet voorstellen, maar die nog steeds niet als thuis voelt."