'Modi' - een column van Rob Fransman

In het NIW van vorige week las ik dat er opnieuw een We will dance again dansfestijn was. Heel logisch heette het nu Homecoming. “Tot in de vroege uurtjes werd er gefeest, gedronken, geflirt en gedanst,”, schrijft de krant. Prachtig allemachtig. Het feest was op een geheime locatie. Toch wrang dat het weer in het geheim moest. Het went maar niet dat Joden in het geheim feest moeten vieren.

De inkt van de overeenkomst tussen het Concertgebouw en het Chanoekaconcert was nog niet droog of er kwam gezeik van het personeel. De Palestijnen waren niet geraadpleegd. Oi? Die gotspe kwam van zestig personeelsleden, een kwart van het totaal. Je kunt het ook positief zien. Driekwart protesteerde niet. Dat betekent dat vijf-en-zeventig procent niet de pest aan ons heeft. Is dat even mooi meegenomen?

Ik was niet uitgenodigd voor het feest. Dat is maar goed ook want behalve dat ik verschrikkelijk oud ben, kan ik ook niet dansen. Dat heb ik nooit gekund, tot wanhoop van mijn vrouw. Door toeval kwam ik ooit in mijn eentje terecht op een groots gevierde barmitswa in Londen. Bij het diner zat ik aan tafel naast Sandy Shaw, in 1967 de winnares van het songfestival. Sandy stond er om bekend altijd op blote voeten te lopen, ook die avond. Bij het diner moest er gedanst worden en ik kon niet anders dan met mijn tafeldame dansen. De rest van de avond negeerde ze me.

Joden dansen dus stiekem in Amsterdam, Chanoeka-concerten zijn besloten en sjoels en Joodse scholen worden door de marechaussee bewaakt. Vanaf de 17^de eeuw waren we wel welkom de stad. Nou ja, in 40-45 even wat minder, maar daar wil ik het niet over hebben. In de 17^de eeuw waren katholieken minder welkom dan Joden. Zij moesten zich verschuilen in hun kerk. In het leuke museum Onse Lieve Heer op Solder kun je dat nog zien. In dezelfde periode bouwden Amsterdamse Joden hun grote sjoels. Vreemd als je er over nadenkt.

Een goede vriend had een kaartje over voor De Meervaart waar Modi, de Amerikaans-Israëlische stand-upcomedian, optrad. Of ik meewilde. Ja natuurlijk wilde ik mee en ik was blij verrast. Dat dat zomaar kon in het hart van Amsterdam-West. Geen demonstratie, geen boycot en zelfs geen schijnheilige directeur. Modi kon gewoon optreden, al was er vooraf aan weinig publiciteit. Of die is me ontgaan, want de zaal was gelukkig goed gevuld. Of Modi er iets aan verdiend heeft, is de vraag. Het gerucht gaat dat hij zelf de dertig (!!) beveiligers betaalde die zijn optreden mogelijk maakten.

Eenmaal binnen (na fouillering, alles uit de zak, tas ondersteboven, jawel) was de sfeer gezellig. The usual suspects, ons kent ons. Vorig jaar was Modi ook in de Meervaart, maar ik heb er niets over gehoord. Behalve dat toen ik mijn goede vriend vertelde hoe leuk ik Yohai Sponder had gevonden, hij vertelde dat hij al kaartjes voor Modi had. Ik wist niet eens wie dat was. YouTube maakt mijn fout goed. Modi is Mordechai Rosenveld, Amerikaans, New Yorks, Jiddisch, Gay, het hele pakket.

Het publiek was duidelijk gekomen om zich te amuseren. Al bij de introductie in zijn onnavolgbare vette Jinglish (Amerikaans Engels met een Jiddisch accent), werd er achter me geschaterd. “Wat is er nou zo leuk?” dacht ik. Maar gaandeweg gaf ik me gewonnen, ik amuseerde me enorm. Modi was heel geestig. Ik had graag een van zijn grappen naverteld maar dat is onmogelijk. Op het scherm mist dat vette New Yorkse accent dat hem zo leuk maakt. Geen nood, op YouTube is genoeg van hem te vinden.   

Bij de uitgang vroeg mijn iemand aan een beveiliger of hij de show had gezien. Nee was het antwoord, hij had alleen maar beveiligd. Dat was op zichzelf ook komisch.