N12News: Iraanse burgers zeggen tegen N12 dat een akkoord tussen Iran en de US ons einde betekent

Khamenei en de protesten in Iran. Foto Reuters

N12's Getuigenisproject vanuit Iran: Achter de schermen van de gesprekken over het hervatten van de onderhandelingen tussen Iran en de Verenigde Staten. Vier burgers uit Teheran en Mashhad beschreven vandaag (dinsdag) in een speciaal interview een periode van gespannen wachten, angst en een gevoel van verlatenheid, wat hen tot één conclusie leidt: een akkoord zou de ramp eerder verergeren dan stoppen. meldt N12News.

Mahsa uit Mashhad: "Wachten op een aanval, een akkoord - dan is het voorbij."

Mahesa, 34, uit Mashhad, beschreef in een interview met N12 een maand van aanhoudende emotionele onrust. Tussen korte momenten van hoop en diepe wanhoop door, sprak ze over een leven dat voor haar aanvoelde als een wachtlijst. "Het gevoel van hulpeloosheid dat we ervaren, maakt me kapot," zei ze. "Ik heb het gevoel dat we met elke dag die voorbijgaat wanhopiger worden."

Wat roept de discussie over onderhandelingen bij u op?

"Sinds de geruchten over onderhandelingen en een akkoord de ronde doen, is alles angstaanjagender en beangstigender geworden. De angst dat als er daadwerkelijk een akkoord wordt getekend, als er geen aanval komt, als deze regering niet ten val komt, wat er dan met mij zal gebeuren? Wat zal er dan met mijn volk gebeuren? Wat moeten we dan doen? Ik wacht af."

Waar wacht je het meest op?

"Ik wacht op een aanval. Ik wacht op hulp van buitenaf, want ik heb met eigen ogen op straat gezien dat mensen het niet meer aankunnen. De verantwoordelijkheid voor elk van de mensen die we in deze periode verloren hebben, voor de lichamen waarvan we na een maand nog steeds niet weten waar ze zijn, is zwaar.

"Ik heb het gevoel dat ik het niet meer aankan. Al het geweld dat we hebben meegemaakt, en het lijkt erop dat de dreiging van een aanslag niet wordt waargemaakt, dat het erop lijkt dat ze ergens een akkoord gaan bereiken met de daders. En dat is beangstigend," vertelde ze. "Een akkoord betekent ons einde. De vernietiging van de mensen. Verlies. Ik wou dat er geen akkoord kwam."

Protesten in Iran. Foto Reuters

Rihanna vanuit Teheran: "Als de VS of Israël aanvallen, is dit onze enige reddingslijn."

De 26-jarige Rihanna uit Teheran is van mening dat de onderhandelingen geen politiek proces zijn, maar een open wond die de pijn verergert en het laatste beetje hoop wegneemt. "Ik ben boos. Ik ben verdrietig. Ik rouw. Maar ik kan geen van deze gevoelens uiten," vertelde ze aan N12. "Ik heb geen zin om te eten. Ik heb geen zin om te ademen. Ik heb nergens zin in."

Wat is het meest frustrerend aan de huidige situatie?

"Sinds de onderhandelingen begonnen zijn, ben ik ervan overtuigd dat ze de nagedachtenis van alle mensen die er niet meer zijn, willen vertrappen. En iedereen weet, iedereen begrijpt, dat terwijl ik hier buiten zit, er buiten mensen worden verkracht."

"Deze onderhandelingen voelen voor mij als een messteek in mijn rug. Ik weet dat dit hun plan kan zijn om tijd te winnen, maar het maakt me boos en verdrietig," benadrukte ze.

"Ik begrijp echt niet wat ze met deze onderhandelingen willen bereiken. En deze onderhandelingen hebben mijn hoop een beetje weggenomen," vervolgde Rihanna. "Ze hebben mijn hoop vernietigd. Ik wou dat Trump of Netanyahu zouden aanvallen. Wat mij betreft maakt het niet uit wie."

Waar hoop je op?

"Ik hoop echt dat er midden in deze onderhandelingen, of aan het einde ervan, een aanval komt. Of dat ze, uit overmoed, aanvallen en dat we ze een pak slaag moeten geven, dat de Verenigde Staten en Israël aanvallen, want we hebben geen andere keus. Dit is de enige reddingslijn die ons nog rest."

Nima uit Teheran: "Als je het over oorlog hebt, zou er angst moeten zijn, maar voor ons is het een troost."

Nima, 35 jaar, uit Teheran, beschreef een situatie waarin het leven leek stil te staan. Hij was getuige van de strijd van het volk en de dood van velen, waaronder de broer van zijn vriend, en ervoer de stilte en rouw die daarop volgden. "Ik heb de strijd van het volk met eigen ogen gezien, ik was aanwezig op straat, tussen de mensen. Ik was getuige van het verlies van duizenden onschuldige mensen en de dood van de 22-jarige broer van mijn vriend," zei hij.

Hoe voel je je de laatste tijd?

"Nu lijkt alles tot rust te zijn gekomen, maar deze rust is helemaal geen echte stilte. Het is meer een collectieve vermoeidheid, maar dan een onderdrukte collectieve vermoeidheid. De straten zijn rustiger geworden, de protesten zijn verdwenen, maar in de harten van de mensen woedt nog steeds iets. Alleen schreeuwt niemand meer, want nu is het tijd voor arrestaties en het is tijd om door te gaan."

Wat wekt het gepraat over onderhandelingen bij u op?

"De propaganda van de Islamitische Republiek verspreidt berichten over onderhandelingen tussen Iran en de VS, waardoor de krantenkoppen vol valse hoop staan. Een klein deel van mijn hersenen zegt dat als er deze keer geen akkoord komt, er misschien een kloof ontstaat, misschien komt er oorlog en wordt het leven dan iets draaglijker."

"Maar tegelijkertijd vraagt ​​een andere stem in mijn hoofd zich af hoe vaak we ons nog aan 'misschien' moeten vastklampen. Hoe vaak gaan we onszelf nog beloftes doen?" vroeg hij zich af. "En natuurlijk, als je het over oorlog hebt, hoort er angst te zijn. Maar zo is het niet. Oorlog is voor ons een bron van troost."

Volgens Mina is het leven in Iran vol onzekerheid. "Tussen de onderhandelingen en de dreigingen van de Islamitische Republiek hangt ons leven aan een zijden draadje. We kunnen geen plannen maken voor de lange termijn, zelfs niet voor volgende week. We weten niet eens waar we over zes maanden zullen zijn, als de Islamitische Republiek ons ​​dan nog niet heeft uitgemoord. Het pijnlijkste is dat er geen vergelding is gekomen voor het vergoten bloed. Voor de kostbare levens die zijn genomen, is geen gerechtigheid geschied."

Suna, een 27-jarige man uit Teheran, beschreef een realiteit waarin een terugkeer naar normaliteit onmogelijk lijkt. "Na de gebeurtenissen van de afgelopen maand en de misdaad begaan door de Islamitische Republiek, denk ik niet dat de situatie ooit nog normaal zal worden. Mensen rouwen nog steeds. Ze zoeken nog steeds naar de lichamen van hun dierbaren. Er is geen informatie over de toestand van de gevangenen. De economische en existentiële situatie van de mensen is catastrofaal."

"De enige hoop die ons nog restte, was militair ingrijpen van de Verenigde Staten tegen de Islamitische Republiek, en zelfs die hoop verdwijnt nu," zei ze.

Wat betekent dit?

"We begrijpen niet eens wat deze onderhandelingen inhouden en waarom ze plaatsvinden. Onderhandelen met een regime dat in 48 uur tijd meer dan 40.000 mensen levend heeft verbrand, is niets meer dan een dekmantel voor misdaden."

"We verwachtten dat president Trump, in overeenstemming met de beloften die hij had gedaan, het Iraanse volk zou steunen tegen de Islamitische Republiek, en natuurlijk rekenden we ook op Amerikaanse steun voor Israël, als een land dat gemeenschappelijke belangen heeft met het Iraanse volk, en daar rekenen we nog steeds op," vervolgde ze.

Volgens haar vormt het ayatollah-regime niet alleen een bedreiging voor Iran. "Het is een veiligheidsrisico voor de hele wereld, dat zo snel mogelijk en tegen elke prijs moet worden geëlimineerd," concludeerde Suna.