Om de ayatollahs van de troon te stoten, moet Reza Pahlavi een post-islamitische visie presenteren en de leider van de volksstrijd worden

Reza Pahlavi. Foto Jerusalem Post

Het is al eerder gebeurd. Spanje herstelde zijn monarchie in 1975, Frankrijk herstelde het Huis van Bourbon in 1815, en de kroon die Groot-Brittannië in 1660 herstelde, is tot op de dag van vandaag intact, schrijft The Jerusalem Post

Het is dan ook begrijpelijk dat het bloedbad in Iran de hoop wekt dat de Perzische nachtmerrie zal eindigen met het herstel van de monarchie die door de ayatollahs is afgezet.

De eerste vraag die deze wens oproept – is een herstel van het koningshuis wat Iran nodig heeft? – is iets wat alleen het Iraanse volk kan beslissen. Maar de tweede vraag die het oproept – wat moet Reza Pahlavi nu doen? – hoeft niet door een Iraniër beantwoord te worden. Het antwoord van deze niet-Iraanse burger is dat de kroonprins drie dingen moet doen: vertrouwen winnen, een visie presenteren en de strijd van het volk leiden.

De erfenis van de Pahlavi

De prins moet het vertrouwen van het volk winnen vanwege de problematische erfenis van zijn vader. Sjah Mohammed Reza Pahlavi leidde Iran naar welvaart en aanzien, maar hij leidde een politiestaat. Gelukkig maakte de prins geen deel uit van de operatie van zijn vader. Hij was in het buitenland toen de revolutie begon, als luchtmachtcadet op een Amerikaanse luchtmachtbasis, en was amper 19 toen de sjah Teheran verliet.

Desondanks zijn miljoenen Iraniërs zich bewust van de autocratische erfenis van de sjah en moeten ze er nu van overtuigd worden dat de weg die zijn zoon zal inslaan anders zal zijn. De prins is zich hier al jaren van bewust en heeft daarom een ​​referendum beloofd dat de aard van de post-islamitische regering zal bepalen.

Dat is een redelijke uitspraak, kennelijk bedoeld om een ​​constitutionele monarchie te bewerkstelligen. Wat de Iraanse natie echter na bijna een halve eeuw theocratie moet horen, is een nationale protestkreet en een humanistische belofte die begint met een directe boodschap aan de geestelijken, die nog steeds denken dat zij Iran zouden moeten regeren. Zoiets als:

Wat de Iraniërs moeten horen

“Geloof je in God? De werkloze Iraniër die je doodschoot geloofde in God; de dakloze Iraniër die je met een knuppel sloeg geloofde in God; de onverschrokken student die je vermoordde geloofde in God; de onschuldige Mahsa Amini die je doodsloeg geloofde in God; ik geloof in God, en wij Iraniërs geloven allemaal in God – allemaal, behalve jij.”

“Hoe kunnen jullie beweren in God te geloven als jullie je eigen volk afslachten en Perzië overspoelen met Perzisch bloed? Jullie hebben een trotse beschaving gekaapt in de naam van God en vervolgens onschuldige mensen in binnen- en buitenland aangevallen, bewerend dat ze ongelovigen zijn. Jullie zíjn de ongelovigen. Jullie zijn de ongelovigen, en wij zijn de gelovigen; jullie zijn de boodschappers van de duivel, en wij zijn Gods rechterhand.”

Gesproken in het Farsi vanuit een oprecht Iraans hart, zullen zulke woorden ieders oprecht Iraans oor bereiken en vertrouwen wekken in een natie die snakt naar een leider die de pijn en het verdriet van het Iraanse volk zal dragen en hun beledigingen en woede zal uiten.

Aan de andere kant zouden zulke bemoedigende woorden veel ontevreden leden van het koningshuis kunnen ontwapenen, maar om hen voor zich te winnen, zou de prins hen niet alleen moeten ontwapenen, maar ook inspireren. Daarom moet zijn vermaning over het ellendige heden worden gevolgd door een programma voor nationale verandering.

'Mijn Iraanse landgenoten,' vervolgt de prins, 'op de dag dat ik terugkeer naar mijn vaderland, zal de zedenpolitie van de mullahs worden afgeschaft, hun kledingvoorschriften zullen worden opgeheven en alle beperkingen op de vrijheid van meningsuiting en vereniging zullen zonder pardon worden ingetrokken.'

"De volgende dag zullen we de Revolutionaire Garde verbieden en elk conglomeraat, bedrijf en dochteronderneming van die dievenmachine confisqueren en ze allemaal in beslag nemen. Vervolgens zullen we de Centrale Bank van Iran in handen geven van economen, die zelfstandig de rentetarieven zullen vaststellen en de door de mullahs vernietigde munt zullen herstellen. Daarna zullen we alle budgetten voor hun militaire avonturen in Libanon, Libië, Gaza, Somalië, Jemen en Irak schrappen."

“Dan nodigen we de grote multinationals van de wereld uit om hier productielijnen op te zetten voor alles en nog wat, van sneakers en parfum tot tractoren en auto's. Vervolgens schrijven we aanbestedingen uit voor ontziltingsinstallaties die onze waterindustrie volledig zullen transformeren, zodat er in Iran geen enkele kraan meer zonder water zal zijn. Daarna schrijven we aanbestedingen uit voor 20 nieuwe energiecentrales, zodat ook wij, net als miljarden mensen elders, altijd en overal elektriciteit hebben.”

"Irans langverwachte mars naar economische vrijheid zal aldus worden aangewakkerd, wanneer een vrije pers dit alles bekendmaakt en een vrij gekozen regering, onder toezicht van een vrij gekozen parlement, dit ook daadwerkelijk realiseert."

Zal dit van de ene op de andere dag gebeuren? Nee, maar te zijner tijd zullen de Iraanse mensen banen, zelfvertrouwen, waardigheid en hoop hebben.

Het verkondigen van zo'n visie zal weliswaar inspireren, maar zal de realiteit niet veranderen tenzij het gepaard gaat met daden. En die daden moeten gaan over de strijd die de Iraanse massa voert, terwijl hun vorst gedwongen is van een afstand toe te kijken.

De reis van de prins

De aspirant-sjah kan de leiding nemen in de heroïsche strijd van het volk, waaraan drie essentiële elementen ontbreken: leiders, organisatie en wapens.

De prins moet de vrije wereld ertoe bewegen de rebellen te bewapenen. Ze hebben geen tanks, onderzeeërs of straaljagers nodig. Ze hebben geweren, pistolen en granaten nodig. De prins kan die verkrijgen en ze via de uitgestrekte en vaak poreuze grenzen van Iran naar het binnenland laten verschepen.

De prins kan ook vrijwilligers rekruteren die een guerrillatraining zullen volgen in de Iraanse woestijn en omliggende landen. Na hun terugkeer zullen de rebellen cellen vormen en als georganiseerde guerrilla-eenheden vechten, iets wat de demonstranten de afgelopen twee weken zo pijnlijk misten.

Naarmate deze cellen zich vermenigvuldigen en ontwikkelen, zullen ze geleidelijk uitgroeien tot een volwaardige ondergrondse organisatie en de leiders voortbrengen die de Pahlavi-revolutie nodig heeft. Hun doelwitten zullen dezelfde zijn als die van zoveel eerdere bevrijdingsbewegingen: politieke gevangenissen, politieauto's, militaire wapenopslagplaatsen, televisiestations en belangrijke functionarissen, zoals rechters die executies bevalen.

Het zal tijd kosten, maar deze reis is begaanbaar. En wanneer de bestemming is bereikt, zal de herstelde sjah herinnerd worden als het orakel, het brein en het symbool van de Perzische Revolutie, en als de hoop van elke onderdrukte.