Onder een regen van Hezbollah-raketten zaaien vastberaden boeren in het noorden nog steeds voor de toekomst

Yonatan Schwartz (links) met Yaniv, Tsur en hun hond Lev voor hun restaurant in Moshav Liman, dat beschadigd raakte tijdens het conflict met Hezbollah in 2024, op 10 maart 2026. Foto Diana Bletter / Times of Israel

Op een zonnige middag speelden drie dochters van Maya Yaacobi in de achtertuin van de boerderij van haar man, op nog geen drie kilometer van de grens met Libanon, schrijft Times of Israel

De een bestudeerde lieveheersbeestjes, de ander fietste op haar fietsje met zijwieltjes en de derde waggelde in het gras. De vijf paarden van het gezin slenterden in hun stal, omringd door groene velden. Hoog in de blauwe lucht dreef een witte wolk voorbij.

"Nee, dat is eigenlijk rook afkomstig van de Iron Dome die een raket afvuurt," vertelde Yaacobi aan deze verslaggever.

Deze diepgewortelde agrarische gemeenschap is niet onbekend met oorlog. Gedurende 14 maanden na de verwoestende invasie van Hamas in Zuid-Israël op 7 oktober 2023 vuurde de Libanese terreurgroep Hezbollah duizenden raketten, projectielen en drones af op Noord-Israël.

De meeste van de 850 inwoners van het dorp behoorden tot de 60.000 mensen die als gevolg daarvan uit een groot deel van het noorden van het land werden geëvacueerd.

Na een staakt-het-vuren met Hezbollah eind november 2024 begonnen de bewoners terug te keren naar huis. Ze verwijderden ongedierte, spinnenwebben en schimmel uit hun huizen, begonnen beschadigde gebouwen te repareren en pakten hun leven weer op.

Maya Yaacobi, in het midden, met twee van haar dochters in Moshav Liman op 10 maart 2026. Foto Diana Bletter/Times of Israel

Toen begon de aanhoudende gezamenlijke Amerikaans-Israëlische militaire campagne tegen het Iraanse regime. Hezbollah sloot zich vorige week aan bij de gevechten en beweerde dat dit een vergeldingsactie was voor de moord op de Iraanse opperleider Ali Khamenei. De terreurgroep vuurde woensdagavond en donderdag urenlang zo'n 200 raketten en drones af op Noord-Israël, waardoor honderdduizenden Israëliërs herhaaldelijk hun toevlucht moesten zoeken in schuilkelders.

De bewoners zeggen dat ze weigeren opnieuw geëvacueerd te worden en zijn grotendeels gebleven waar ze waren, maar de dreiging is reëel en constant.

Op zondag verloor Moshav Liman een soldaat die daar was opgegroeid, Or Demry , wat de inwoners in diepe rouw dompelde.

Stafsergeant Or Demry van Moshav Liman. Foto IDF

Yaacobi vertelde dat toen het gezin in 2023 gedwongen werd Moshav Liman te verlaten, ze hun avocadobomen moesten laten doodgaan omdat niemand er voor kon zorgen. Ze zijn nog steeds van plan om het stuk grond om te vormen tot een duurzame moestuin.

Maar voorlopig is Yaacobi, die pilatesles geeft, druk bezig met de zorg voor haar dochters, die net als kinderen in het hele land geen school of kleuterschool hebben. Alle onderwijsactiviteiten zijn stopgezet op instructie van het Thuisfrontcommando. Ze probeert elke dag wel iets voor de meisjes te bedenken, zoals knutselen en tekenen.

Het gezin van zes slaapt allemaal in de beschermde kamer van hun huis. Yaacobi's echtgenoot, Assif Cohen, die momenteel lid is van het noodhulpteam van het dorp, heeft meer dan 450 dagen in de militaire reserve gediend, zowel in Gaza als in Libanon.

"Hij is nog niet teruggeroepen," zei Yaacobi somber.

'Ik weet niet hoe we het volhouden,' zei ze. 'Er zijn dagen dat ik er zo genoeg van heb, dat ik het gevoel heb dat ik het niet meer aankan, maar ik moet toch opstaan ​​en ervoor zorgen dat mijn dochters zich veilig en geborgen voelen. We zitten midden in een oorlog en we zien geen toekomst.'

Een paar straten verderop, bij Malachi's Plants and Nursery, kwam Hadas Harlap, de buurtcoördinator van Moshav Liman, langs om te praten met Sigal Malachi, die verantwoordelijk is voor de culturele activiteiten van de landbouwcoöperatie. Ze probeerden te bedenken welke evenementen ze voor de bewoners konden organiseren.

Vogels tjilpten tussen de planten, bloemen en bomen. De kwekerij was een explosie van felle kleuren, maar is momenteel gesloten voor bezoekers.

Sigal Malachi (links) en Hadas Harlap, gemeenschapscoördinator, staan ​​op 10 maart 2026 in Malachi's kwekerij in Moshav Liman. Foto Diana Bletter/Times of Israel

"Er heerst zoveel onzekerheid en onrust," zei Malachi. "Mensen hebben last van angst en paniekaanvallen. Tieners lopen rond zonder te weten wat ze moeten doen."

Ze vertelde dat sommige kinderen zo bang zijn dat ze de beschermde kamer van hun familie niet durven te verlaten. Een moeder moest haar zoon smeken om naar buiten te gaan en minstens 15 minuten in de zon door te brengen.

"Ik heb met een paar andere vrouwen op Poerim cadeautjes uitgedeeld om de kinderen op te vrolijken", zei Malachi. "Ik zou graag meer van dit soort evenementen organiseren. We mogen maximaal 50 mensen op één plek samenbrengen, maar ik wil die verantwoordelijkheid niet dragen."

Ze zei dat sommige mensen zich erbij hebben neergelegd dat deze laatste confrontatie met Hezbollah wellicht slechts "een pleister op de wond" is.

"De oorlog stopt voorlopig, maar er komt om de paar maanden een nieuwe ronde," zei ze.

Op een nabijgelegen boerderij maakte Michal Mizrachi zich klaar om naar Nahariya te rijden, acht kilometer verderop, waar ze vrijwilligerswerk doet voor de medische hulpdienst Magen David Adom. Als ze geen vrijwilligerswerk doet, runt Mizrachi FLOW, een fitnessstudio op het terrein van haar familie. Vanuit de ingang van de studio heb je een ononderbroken uitzicht over weilanden en vervolgens de Middellandse Zee.

Michal Mizrachi (rechts) hangt met haar kinderen aan een oefenrek in de buurt van haar FLOW-fitnessstudio in Moshav Liman op 10 maart 2026. Foto Diana Bletter/Times of Israel

Vóór 7 oktober gaf Mizrachi naar eigen zeggen les aan zo'n 90 cliënten in haar studio. Sinds haar terugkeer naar Moshav Liman in april 2025 heeft ze ongeveer 60 mensen getraind. Toen brak de laatste oorlog uit.

"Nu durven ze niet meer te komen, ook al is er een schuilkelder pal naast de deur," zei ze. "De kinderen waren helemaal de weg kwijt tijdens de evacuatie, maar nu zijn ze niet meer de weg kwijt."

Michal Mizrachi, een vrijwilliger van Magen David Adom uit Moshav Liman, op weg naar haar vrijwilligerswerk op 10 maart 2026. Foto Diana Bletter/Times of Israel

Haar man, Yaniv, was bezig met de renovatie van het familierestaurant dat door zijn vader, Yonatan, was opgericht en waar zijn overleden moeder, Esther, vroeger chef-kok was. Het gebouw was tijdens de oorlog beschadigd geraakt en ze hopen het weer te kunnen heropenen.

Tijdens de evacuatie bleven Mizrachi en hun drie kinderen op kibboets Beit Oren bij Haifa, terwijl haar man achterbleef als lid van het noodhulpteam. Hij zorgde ook voor hun bomen en boerderij.

"De kinderen waren helemaal de weg kwijt tijdens de evacuatie, maar nu zijn ze niet meer de weg kwijt," zei Mizrachi. Sinds hun terugkeer waren ze "net weer een normaal leven aan het oppakken, en nu lijkt het alsof we alles opnieuw meemaken."

Het gezin slaapt in huis, maar ze hebben hun schoenen klaarstaan ​​voor het geval ze midden in de nacht naar de opvang moeten rennen.

'Ik probeer het glas halfvol te zien,' zei ze opgewekt. 'Het leven gaat door. Ik probeer mijn kinderen veerkracht bij te brengen.'