Vader Avi over wat zijn vrijgelaten zoon heeft meegemaakt: 'Hamas-terroristen verloren de sleutel van zijn handboeien en sneden bijna de hand van Yosef-Haim af met een stanleymes'

Yosef-Haim Ohana. Foto: Paulina Patimer / Ynet

Twee dagen nadat de voormalige gijzelaar Yosef-Haim Ohana terugkeerde naar zijn huis in Kiryat Malachi, zes weken na zijn vrijlating uit Gaza , sprak zijn vader Avi dinsdag over het moment waarop zijn zoon weer door de deur liep, en over het lange herstelproces dat hij doormaakt na 738 dagen in Hamas-gevangenschap te hebben doorgebracht, schrijft Ynet.

"Het was een groot wonder, we danken God," zei Avi. "Ik wil het hele volk van Israël bedanken voor twee jaar gebeden. Het is een wonder dat mijn zoon er levend uit is gekomen. 738 dagen overleven in een tunnel, in ondraaglijk lijden, gaat de natuur te boven. En onze soldaten hebben hun leven geriskeerd om hem terug te halen – ik dank hen allemaal."

Hij beschreef de emotionele scène toen Yosef-Haim zondag thuiskwam. "De ontvangst was ongelooflijk. Kiryat Malachi is een kleine, hechte stad. Mensen wachtten op hem; het was als zuurstof voor de stad. Hij miste iedereen – de bewoners, zijn huis. Hij liep mijn huis binnen, zijn kamer in en toen ook het huis van zijn moeder. Hij verstijfde. Hij kon niet geloven dat hij terug was. Tranen rolden over zijn wangen. Hij had nooit gedacht dat hij zijn huis ooit nog zou terugzien."

Volgens zijn vader bleef de schok hangen. "Afgezien van het huilen en het immense verlangen, kon hij nauwelijks praten. Hij vertelde me dat er momenten in gevangenschap waren waarop het je niet kon schelen of je leefde of stierf door het lijden en de martelingen.

Maar wat hem in leven hield, was de verbeelding van thuis – het zien van zijn moeder, vader, zijn broers, zijn stad. Die hoop hield hem dag na dag in leven."

Avi Ohana, de vader van Yosef-Haim. Foto: Moti Kimchi / Ynet

Sinds zijn terugkeer is Yosef-Haim omringd door vrienden. "Vanaf de eerste dag ging hij meteen weer naar hen toe," zei Avi. "Vrienden van het werk, Nova, het leger, school – hij is de hele dag bij hen. Hij gaat uit eten, naar het strand. Het doet hem goed."

Hij bracht ook drie weken door in de Verenigde Staten als onderdeel van zijn revalidatie. "Het was niet makkelijk voor mij, maar het heeft hem geholpen," zei Avi. "Hij zei tegen me: 'Papa, het is van nul tot honderd,' en ik zei tegen hem: 'Het is van min duizend tot plus duizend.' Hij had rust en ruimte nodig. Het heeft hem genezen."

Maar sommige herinneringen blijven te moeilijk om te vertellen. "Hij vertelt maar een paar verhalen," zei Avi. "Misschien vertelt hij later wel iets." Op een gegeven moment onthulde hij het echter wel, in de eerste uren na zijn ontvoering op 7 oktober.

"Ze deden hem zware Britse handboeien om," zei Avi. "Ze brachten hem richting Gaza en rond half tien 's ochtends brachten ze hem een ​​moskee binnen, geblinddoekt en vastgebonden. Die beesten waren de sleutel van de handboeien kwijt, dus bleven ze twee dagen bij hem. Zijn hand zwol op, het bloed stopte, de pijn was ondraaglijk. Toen kwam er een terrorist naar hem toe en zei: 'We hebben geen keus - we moeten de handboeien losmaken.' Ze kwamen met een stanleymes om zijn hand eraf te snijden."

"Mijn zoon zei tegen me: 'Papa, ik heb mijn ogen gesloten en God gesmeekt om me weg te nemen voordat ze het zouden doen. Ik wilde liever sterven.'"

Uiteindelijk arriveerde er nog een terrorist met een bos sleutels en slaagde erin de boeien te ontgrendelen. Maar niet voordat de aanvaller het mes pakte en in woede al het haar van Yosef-Haim tot aan zijn hoofdhuid afschoor.

De familie is een crowdfundingcampagne gestart om zijn herstel te ondersteunen. "We hebben hulp nodig", zei Avi. "We zijn gescheiden en we huren allebei een woning. Hij is 25 – hij heeft privacy nodig. We weten niet wanneer hij weer kan werken."

Avi bekritiseerde de coalitie ook nadat deze een voorstel had verworpen om vier miljoen shekel aan hulp te verstrekken aan bevrijde gijzelaars. "Het doet pijn. Dit zijn burgers, geen soldaten die in de strijd gevangen zijn genomen. Na twee jaar gevangenschap is een thuis het minste wat de staat kan bieden. Het is het minimum. Het zou de regering en het land hebben geholpen, en het is gewoon het juiste voor de gijzelaars en voor Israël."