Van baanbrekende hartonderzoeken tot de uittocht van artsen uit Israël, een cardioloog uit Sheba luidt de alarmbel

'Ik heb de nieuwste technologieën naar Israël kunnen brengen.' Prof. Issy (Israel) Barbash, hoofd van de afdeling Interventionele Cardiologie en Hartkatheterisatie in het Sheba Medisch Centrum. Foto: Shaul Golan

Prof. Issy (Israel) Barbash, hoofd van de afdeling invasieve cardiologie voor hartkatheterisatie in het Sheba Medisch Centrum, had één voorwaarde voor dit interview: "Beschrijf me alsjeblieft niet als 'de zoon van'. Ik ben Issy, en ik ben hier op eigen kracht," schrijft Ynet.

Hij wilde uit de schaduw treden van zijn vader, professor Gabi Barbash , die een blijvende impact had op de Israëlische geneeskunde en innovatie in het vakgebied stimuleerde. Zijn invloed is nog steeds merkbaar, jaren nadat hij aftrad als directeur van het Ichilov-ziekenhuis in Tel Aviv. Hij stond twee niet-opeenvolgende termijnen aan het hoofd van het ziekenhuis en was daartussenin directeur-generaal van het ministerie van Volksgezondheid.

Prof. Issy Barbash, 53 jaar, groeide op in Givatayim als oudste van drie kinderen. Zijn broer werkt bij de veiligheidsdiensten en zijn zus is arts. Rond zijn vijftiende sloot hij zich aan bij het vrijwilligersprogramma Magen David Adom, onderdeel van de Israëlische nationale medische hulpdienst.

Hij is getrouwd met dr. Zohar Barbash, een biologe die eigenaar is van de startup LEMBAS, en ze hebben drie dochters.

"Mijn oudste dochter is op haar 21e getrouwd, tot mijn grote ongenoegen en dat van mijn vrouw. We hebben geprobeerd haar ervan te weerhouden, maar wie luisterde er naar ons?

Ze is simulatorinstructeur bij de Israëlische luchtmacht, naast haar verplichte militaire dienst. Daar heeft ze ook haar man ontmoet, een religieuze vliegkadet. Ze zijn getrouwd zodat ze samen konden wonen, maar in de praktijk woont ze nog steeds in de vrouwenvertrekken.

Pas als hij zijn opleiding heeft afgerond, kunnen ze onder hetzelfde dak wonen. We hebben een geweldige man aan de haak geslagen."

Het gezin woont in Shoham, een stad in centraal Israël. "Ik zou absoluut niet in een religieuze gemeenschap willen wonen. We zijn een traditioneel zionistisch gezin, maar we houden ons niet strikt aan alle religieuze geboden. Ik ga alleen af ​​en toe naar de synagoge om op sjabbat te bidden."

Een ongegrond vermoeden

Hij groeide op in Givatayim, waar het veeleisende werkschema van zijn vader altijd een rol speelde in het huishouden, maar het overheerste het gezinsleven niet.

"Mijn vader heeft mijn zus en mij niet aangemoedigd om een ​​carrière in de geneeskunde na te streven, noch verwachtte hij dat we dat beroep zouden uitoefenen. Zelfs als ik had gewild dat mijn dochters arts zouden worden, hebben ze al gezegd dat geen van hen dat zal worden. 'Zijn we gek? Om 2 uur 's nachts opstaan ​​en naar het ziekenhuis rennen zoals papa?'"

Zijn ouders scheidden toen hij ongeveer 17 was, een scheiding die hem diep heeft geraakt.

"Ik weet niet of er een verband is tussen de scheiding van mijn ouders en mijn besluit om pas op mijn 29e te trouwen. Dat wordt zelfs in gematigd religieuze kringen als relatief oud beschouwd."

Tijdens zijn verplichte militaire dienst diende hij in een luchtverdedigingseenheid die Patriot-raketsystemen bediende. Hij koos niet voor een officiersopleiding omdat hij zijn dienstplicht op tijd wilde voltooien, zonder zich te binden aan extra militaire dienst, en daarna aan zijn studie wilde beginnen.

"Het idee om geneeskunde te studeren speelde al langer door mijn hoofd, maar pas tijdens mijn diensttijd in het leger heb ik de knoop echt doorgehakt."

Na zijn militaire dienst studeerde hij geneeskunde in Beersheba en koos ervoor om zijn professionele carrière in Sheba voort te zetten. Werken bij Ichilov was om een ​​voor de hand liggende reden nooit een optie.

"Zelfs toen ik afstudeerde aan de medische faculteit, hoorde ik mensen om me heen zeggen dat ik carrière maakte dankzij mijn vader. Ik heb dat ongegronde vermoeden de kop ingedrukt door voor Sheba te kiezen."

Elektriciteit in het hart

Barbash voltooide zijn specialisatie aan het MedStar Washington Hospital Center in Washington, DC, een internationaal gerenommeerd ziekenhuis. Daar verrichtte hij ook onderzoek en maakte hij kennis met nieuwe procedures.

"We zijn langer in de Verenigde Staten gebleven dan de periode die nodig was voor de specialisatie. Mijn vrouw en ik kregen allebei verschillende goede baanbiedingen in de VS en Canada, en we waren erg in de verleiding om te blijven. Maar we wilden onze dochters in Israël opvoeden."

Het gezin keerde terug, zijn functie in Sheba wachtte op hem en Barbash begon al snel de kennis die hij had opgedaan te delen met het katheterisatieteam.

"Dankzij de sterke contacten die ik in de VS heb opgebouwd, kon ik zo'n zeven jaar geleden de meest geavanceerde technologieën naar Israël halen, waardoor het scala aan behandelingen dat via katheterisatie kan worden uitgevoerd, is uitgebreid."

Een van deze technologieën is elektrochirurgie. Destijds werd de techniek als baanbrekend beschouwd en bevond zich op het snijvlak van minimaal invasieve katheterisatie en cardiothoracale chirurgie.

"Dit betekent een complete paradigmaverschuiving: cardiologen gebruiken elektriciteit in het lichaam van de patiënt. Met behulp van standaard katheterisatieapparatuur brengen ze een millimetergroot mesje in het hart in, in plaats van de borstkas te openen om een ​​hartklep te repareren of te vervangen."

Hartklepbladen, ook wel cuspen genoemd, zorgen ervoor dat het bloed slechts in één richting stroomt. Ze openen en sluiten als reactie op de drukveranderingen die door de hartslag worden veroorzaakt. Bij de aortaklep bijvoorbeeld openen de kleppen wanneer het hart samentrekt. Wanneer het hart zich ontspant, sluiten ze zich om te voorkomen dat er bloed terugstroomt.

'Iedereen heeft de plicht een bijdrage te leveren aan het land.' Prof. Issy (Israël) Barbash. Foto: Shaul Golan

Tijdens een hartklepreparatie of -vervanging kunnen deze klepbladen een risico vormen voor de patiënt. Het kleine mesje kan ze doorsnijden of opzij duwen.

Het gebruik van de techniek is sindsdien uitgebreid.

"Deze technologie heeft ons van loodgieters tot uiterst bekwame chirurgen gemaakt," aldus Barbash.

Interventionele cardiologie neemt steeds meer terreinen over die tot voor kort het exclusieve domein waren van cardiothoracale chirurgen, wat de heersende westerse medische benadering weerspiegelt waarbij minimaal invasieve procedures de voorkeur krijgen boven chirurgie.

Barbash heeft de ontwikkeling van dit vakgebied van begin tot eind gevolgd, van diagnostische katheterisatie tot het openen van verstopte slagaders met ballonnen en het plaatsen van stents om slagaders open te houden.

Volgens Barbash worden katheterisatieprocedures niet langer beperkt tot het openen van slagaders. Ze worden steeds vaker gebruikt voor de behandeling van hartkleppen en de structuur van het hart zelf.

"We bevinden ons al midden in een revolutie: de overgang van katheterisatie van de kransslagaders naar kathetergebaseerde behandeling van structurele hartproblemen. Israël is betrokken bij de ontwikkeling van technologieën die niet alleen de levensduur van patiënten verlengen, maar ook hun levenskwaliteit verbeteren."

Voordat de crisis toeslaat

"Vergeleken met de rest van de westerse wereld bevinden we ons in een goede positie, ergens in het midden, met lage sterftecijfers," zei Barbash over de cardiovasculaire gezondheid in Israël.

"Ik schrijf dit toe aan huisartsen en cardiologen die in buurtklinieken werken en steevast medicijnen voorschrijven om het cholesterolgehalte en de bloeddruk te verlagen. Israëliërs zijn zich bewust van hun gezondheid, maar ze nemen niet per se de tijd om er iets ernstigs aan te doen."

Komen Israëliërs op tijd aan bij het katheterisatielaboratorium?

"In een noodgeval, wanneer het leven van een patiënt in gevaar is, brengt Magen David Adom hem of haar direct naar de hartkatheterisatiekamer en redden we levens. Maar tijdens de COVID-19-pandemie en de oorlogen bleven patiënten die voelden dat er iets mis was met hun hart thuis. Sommigen overleden, terwijl anderen arriveerden nadat hun hart al onherstelbare schade had opgelopen. Het goede nieuws is dat ongeveer 70% herstelt na een hartaanval."

Barbash, een majoor in de reserve, diende in de elite zoek- en reddingseenheid 669 van de Israëlische luchtmacht totdat hij ongeveer zes jaar geleden uit de reservedienst werd ontslagen.

"Maar op 7 oktober kon ik niet thuisblijven, en toen de troepen Gaza binnentrokken, voegde ik me weer bij mijn eenheid. Als ik de slogan 'Wij sterven liever dan dat we ons aanmelden' hoor, kook ik van woede. Iedereen, elke inwoner van Israël, heeft de plicht een bijdrage te leveren aan het land, inclusief Arabieren."

De slogan wordt gebruikt door sommige ultraorthodoxe Joden die tegen de militaire dienstplicht zijn.

Gevraagd naar de wegblokkades die waren opgezet door extremistische ultra-orthodoxe groeperingen die protesteerden tegen de dienstplicht, reageerde Barbash met een kleurrijk Israëlisch scheldwoord.

Je komt uit een traditioneel Joods gezin. Denk je dat de soldaten die weigerden mee te gaan op een operationele missie met een vrouwelijke paramedicus, daar gelijk in hadden?

"Wat ze deden was onacceptabel. Het was volstrekt onredelijk gedrag."

Tot de volgende revolutie in katheterisatie, waaraan u en uw collega's al werken, wat zou u het liefst veranderen?

"De samenstelling van de teams in de hartkatheterisatielaboratoria. De overgrote meerderheid bestaat uit mannen. Er zijn weliswaar een flink aantal vrouwelijke interventiecardiologen in de VS en Europa, maar de situatie hier is bedroevend."

"Ik moedig elke vrouwelijke arts in opleiding die bij ons komt werken aan om te blijven. Als er geen vacature is, zorg ik ervoor dat er een plek komt voor een vrouwelijke arts. Een vrouw in het team maakt het beter."

Wat vindt u van de braindrain, die steeds vaker voorkomt onder artsen?

"Tijdens ons fellowship in het buitenland ontvingen we jobaanbiedingen. We wisten dat onze professionele ontwikkeling in Israël moeilijker en uitdagender zou zijn voor zowel mijn vrouw als mij, maar we kozen er toch voor om terug te keren."

"Af en toe werd er wel eens gesproken over artsen die vertrokken, maar ik ging ervan uit dat het om kleine aantallen ging. De laatste tijd hoor ik echter steeds vaker over mensen die ik ken die niet terugkeren van hun buitenlandse stages of die het land verlaten."

Ik ben zeer bezorgd over dit fenomeen, dat we nog nooit eerder op deze schaal hebben gezien."