Volgens IDF-luitenant-kolonel Uzi Bechor steeg het aantal reservisten dat zich voor trauma's liet behandelen van 270 per jaar naar ongeveer 3.000

Foto Jerusalem Post

Het aantal reservisten dat zich laat behandelen voor trauma's is gestegen van 270 per jaar naar ongeveer 3.000, een stijging van meer dan 1.000%, vertelde luitenant-kolonel Uzi Bechor, hoofd van de Combat Mental Health Unit voor reservisten, aan The Jerusalem Post.

De eenheid van Bechor staat klaar om iedere soldaat te helpen die een trauma heeft opgelopen , of dat nu komt door een posttraumatische stressstoornis, een algemene depressie of fysieke symptomen, zoals trillen.

Hij legde het verschil uit tussen zijn eenheid en andere onderdelen van de IDF en het Ministerie van Defensie die traumagerelateerde problemen van soldaten behandelen: "Wij behandelen geen actieve soldaten. Wij behandelen ontslagen of reservisten die nu burgers zijn. Dit is een ongebruikelijke situatie vergeleken met de rest van de wereld."

"In 1982, na de Eerste Libanonoorlog], namen we de verantwoordelijkheid op ons voor degenen die zich in de moeilijkste situaties bevonden, zelfs nadat ze waren ontslagen, zodat ze de meest professionele mentale en emotionele behandeling binnen het IDF zouden krijgen", aldus Bechor.

"Iemand komt bij ons, en er is geen bureaucratie. Ze krijgen een snelle eerste evaluatie, en daarna kunnen we direct een individuele behandeling aanbieden. Er zijn veel verschillende soorten behandelingen."

"Sinds het begin van de oorlog is er een enorme toename in de behandeling geweest. Maar we waren ook al goed op weg om hierop voorbereid te zijn toen de oorlog begon", merkte hij op.

Hij maakte onderscheid tussen zijn eenheid en het Ministerie van Defensie en zei: "Wij bieden kwaliteitszorg. Wij bieden behandeling, geen financiële ondersteuning. Maar alleen al het behandelen van trauma's heeft niet al die bureaucratische procedures nodig."

Het gebruik van de diensten van Bechor beperkt het aanvragen van financiële ondersteuning bij het Ministerie van Defensie niet. Er zijn militairen die van beide diensten ondersteuning ontvangen.

Voor de eenheid van Bechor bepaalt de evaluatie hoe lang de behandeling moet duren.

Veel soldaten die een behandeling ondergaan, krijgen tussen de 12 en 15 psychologische behandelsessies, terwijl anderen een heel jaar of langer aan sessies deelnemen.

De behandeling die Bechors eenheid biedt, is echter niet levenslang. In gevallen waarin levenslange behandeling nodig is, zal zijn eenheid zelfs een dekking aanbevelen bij het Ministerie van Defensie.

De behandeling wordt niet alleen aan strijders aangeboden, maar ook aan militairen die de strijd ondersteunen, zoals medici en chauffeurs.

Er is ook een speciale voorziening voor de eenheid om kantoorpersoneel te behandelen dat is getroffen door het bloedbad van Hamas op 7 oktober.

Bechor zei in wezen dat zijn eenheid zich "bezorgd maakt over de impact van het trauma op het functioneren van de soldaten, niet over bureaucratische formaliteiten."

Hij zei dat zijn team multidisciplinaire expertise heeft: van klinisch psychologen tot maatschappelijk werkers, therapeuten en psychiaters.

Zijn eenheid bestaat uit een mix van verplicht getrainde zorgverleners en reservisten , die allemaal gespecialiseerd zijn in het verlenen van hulp bij trauma's.

Bovendien staat zijn afdeling open voor creatieve therapieën, zoals muziektherapie, zolang er sprake is van bewezen effectiviteit van dergelijke therapieën.

"Vroeger behandelden we 270 patiënten per jaar. Sinds de oorlog is dit dramatisch gestegen tot 3000." Een deel hiervan, zei hij, is het toegenomen trauma door zo'n lange en intense oorlog, maar een ander deel is te wijten aan het feit dat soldaten eerder geneigd zijn om na een trauma eerder hulp te zoeken.

Hij zei dat sommige soldaten zelfs vanuit het strijdgebied in Gaza hebben gebeld om afspraken te maken voor na hun vrijlating uit actieve dienst.

Volgens Bechor duurde het vroeger gemiddeld 10 jaar voordat soldaten na een traumatische gebeurtenis hulp zochten.

Tegenwoordig ligt de gemiddelde tijd volgens hem dichter bij een tot twee weken.

In het verleden, zei hij, waren er commandanten die de behandeling die ze kregen, niet legitimeerden.

Na jaren van maatschappelijke campagnes over dit onderwerp, zei hij echter dat de meeste commandanten en soldaten het ontvangen van traumabehandelingen nu als een normaal onderdeel van de militaire dienst beschouwen.

Inmiddels bestaat zijn staf uit zo'n 800 reservisten die ook in de meer afgelegen delen van het land hulp kunnen bieden.

Bechor werd ondervraagd over beschuldigingen dat zowel operationele commandanten als gezondheidswerkers van de IDF het terugsturen van soldaten naar het front als een vanzelfsprekende norm voor succes benadrukken in plaats van te kijken naar de vraag of een getraumatiseerde soldaat terug moet keren naar de strijd.

Hij antwoordde dat er academische studies zijn die aangeven dat patiënten beter herstellen van bepaalde soorten trauma's als ze hun normale activiteiten, zoals het dienen als soldaat, weer oppakken.

Verder citeerde hij onderzoeken waaruit bleek dat veel van degenen die getraumatiseerd waren door de Jom Kipoeroorlog, uit militaire dienst werden gehaald en dat het met velen van hen slechter ging dan met degenen die wel terugkeerden in de dienst.

Zulke conclusies zijn moeilijk te bewijzen, aangezien de personen die wel of niet terugkeren naar de dienst, zelfselectief kunnen zijn en zelfbevestiging van de ene of de andere mening. Toch zijn het serieuze argumenten om te weerleggen.

Vervolgens werd hij verder ondervraagd over de vraag of het nog steeds verstandig is om getraumatiseerde soldaten terug te sturen naar gevechtseenheden in een veel langere oorlog, zoals de huidige, waarbij de kans op cumulatief trauma groter is. Dit is vooral het geval gezien het stijgende aantal zelfmoorden onder reservisten.

Hij reageerde, erkennend het unieke karakter van de huidige extra lange oorlog en de impact ervan op het zelfmoordcijfer. "We moeten ons best doen in deze zeer complexe situatie. We moeten midden in de oorlog behandelen en alert zijn op symptomen van extreme stress, die het zelfmoordcijfer verhogen," zei hij.

"De meeste soldaten die zelfmoord pleegden, waren niet geïdentificeerd door militaire therapeuten of andere afdelingen binnen de gezondheidszorg. Wanneer iemand daarentegen met een potentieel zelfmoordrisico naar een professional gaat, kunnen we daar wel mee omgaan. Daarom praten we met de media om het bewustzijn te vergroten", aldus Bechor.

Hij merkte ook op dat er een 24/7 noodhulplijn is, *6990, gevolgd door #4 , waar militaire therapeuten gebeld kunnen worden als een soldaat onmiddellijk hulp nodig heeft en niet kan wachten op een afspraak tijdens kantooruren.

Bechor werd ook gevraagd naar de recente, spraakmakende krijgsraad tegen Givati-soldaten die ondanks trauma's meer dan 300 dagen hadden gediend en bijna in de militaire gevangenis waren beland toen ze vroegen om overgeplaatst te worden naar kantoorbanen in plaats van te dienen in Gaza vanwege hun emotionele trauma.

Omdat hij niet in staat was om het specifieke geval te bespreken, reageerde hij op het algemene probleem door te zeggen: "Commandanten zijn niet perfect. We zijn nu niet 100% in orde. We zijn commandanten en soldaten kwijtgeraakt, en we zien burn-outs." De commandanten spreken hier openlijker over – ze moedigen mensen aan om zich te laten behandelen en laten het goede voorbeeld zien.

"Dit zijn processen die in het verleden niet plaatsvonden. Vijf jaar geleden schaamden veel soldaten zich als ze met een legertherapeut of psycholoog spraken voor behandeling", voegde hij eraan toe.

Nu is het compleet anders, en dat komt niet alleen doordat de langdurige oorlog een zwaardere last op soldaten legt. Er zijn ook grotere maatschappelijke veranderingen gaande in Israël en binnen de IDF. Ik zie dit elke dag. We krijgen voortdurend telefoontjes. We vragen ons constant af hoe we het beter kunnen doen. En elke episode moet worden herzien.