Vrouwen en mannen IDF-soldaten die Zikim op 7 oktober verdedigden, keren terug als officieren om nieuwe rekruten te trainen

Sec.-Lt. A., Sec.-Lt. N, en Sec.-Lt. Y. Foto IDF

Meer dan 700 jonge mannen en vrouwen meldden zich woensdag voor dienst op de dienstbasis van Tel HaShomer. Dit was een historisch moment voor de reddingsbrigade van het Home Front Command van het Israëlische leger , die aan hun traject in het trainingsprogramma van de brigade begon, schrijft Avi Ashkenazi.

De Reddingsbrigade is een gevechtsbrigade, net als elke andere gevechtseenheid van de IDF . Tot deze week bestond de brigade uit vier bataljons en een verkenningseenheid, waaraan nu een vijfde bataljon wordt toegevoegd.

De nieuwe rekruten van het "Tavor"-bataljon van de brigade zijn zich er niet van bewust dat hun commandanten deel uitmaken van een heroïsch hoofdstuk in de nalatenschap van de brigade. Deze commandanten meldden zich namelijk precies twee jaar geleden aan voor de dienstplicht in augustus 2023 en werden naar de basistraining gestuurd op de Zikim-basis in Zuid-Israël.

Toen Hamas-terroristen op 7 oktober het Zikim-gebied binnenvielen en probeerden de basis in te nemen, was een groep rekruten van de dienstplicht van augustus 2023 daar gestationeerd. Een hele dag lang verdedigden ze de basis. Hun commandanten vochten aan het front en sloegen golven terroristen af. Nadat veel commandanten gewond raakten of sneuvelden, werden deze rekruten – slechts zes weken in dienst en met nauwelijks gevechtstraining – gedwongen de gewonden en gevallenen te evacueren, de verdedigingsposities in te nemen en zelf de basis te beschermen.

Drie van deze rekruten hebben onlangs hun officiersopleiding afgerond. Deze week werden ze elk pelotonscommandant voor de rekrutenoproep van augustus 2025.

Sec.-Lt. A., Sec.-Lt. N en Sec.-Lt. Y. Foto Aviv Ashkenazi

Vanwege de oorlog werd de trainingsbasis van de brigade – waar soldaten drie maanden basistraining gevolgd door vier maanden vervolgtraining krijgen – verplaatst naar Nabi Musa in de woestijn van Judea.

Vlak voordat ze de nieuwe rekruten ontmoetten, gingen de jonge officieren — Sec.-Lt.s A. van Kibbutz Mevo Hama, N. van Modi'in en Y. van Ramat Gan — met elkaar in gesprek.

"We namen dienst in augustus 2023. Op 7 oktober zaten we al zes weken in de basistraining. We hadden net een paar schietbanen bezocht en alleen de meest basale training gehad", aldus Sec.-Lt. A.

"Ik lag in bed, net klaar met mijn wachtdienst. Rond half zeven 's ochtends ging het alarm af. We kregen te horen dat we naar de schuilkelder moesten gaan. We hadden geen idee wat er aan de hand was", aldus luitenant N.

"Ik had een wachtdienst moeten starten toen het alarm begon. De compagniecommandanten haastten zich naar de verdedigingsposities en begonnen verzet te organiseren tegen de terroristen die naar de basis oprukten", zei Sec.-Lt. Y., die eraan toevoegde: "Er waren voortdurend alarmen. We zagen de commandanten rennen om de basis en ons te verdedigen. Na ongeveer een half uur kregen we het bevel om in kleine groepjes de schuilplaats te verlaten, naar onze kamers te gaan, uniformen en gevechtsvesten aan te trekken en onmiddellijk terug te keren naar de schuilplaats. Buiten hoorden we de hevige gevechten. Onze compagniecommandant, majoor Adir Avudi, gaf de officieren opdracht de rekruten in de schuilplaats aan te vallen en te beschermen."

De oorlogsmist begon op te trekken toen een van de vrouwelijke commandanten de schuilkelder binnenkwam.

"Ze kwam binnen nadat een kogel haar helm had geraakt. Ze zat onder het bloed. Toen beseften we hoe ernstig het buiten was", zei Sec.-Lt. A.

Toen de commandostaf gewond raakte, werden de rekruten opgeroepen om zich bij de strijd aan te sluiten.

"Naarmate het aantal slachtoffers toenam, begonnen ze ons als strijdmacht te gebruiken. We begonnen de verdedigingsposities te versterken. We werden opgeroepen om de gewonden en doden te evacueren", aldus Sec.-Lt N.

"We kwamen om de slachtoffers te evacueren. Het grootste deel van de compagnieleiding was er – Eden, Yanai, Eder en Omri. Ze kwamen allemaal om het leven. Eden was een groepscommandant, Yanai en Eder waren pelotonscommandanten en Omri was de compagniecommandant," herinnert Sec.-Lt Y. zich.

"Er was geen gehuil, geen moment van paniek. We begrepen meteen dat we moesten helpen en vechten. We bleven nadenken over hoe we ons vrijwillig konden aanmelden voor missies en actie konden ondernemen. We hadden ons immers aangemeld als gevechtssoldaten. Dat gebeurde al heel vroeg in onze dienst, maar ik zei tegen mezelf: 'Dit is waarom ik me heb aangemeld – om te verdedigen en te vechten'," zei Sec.-Lt. A.

De jonge officieren beschrijven hoe er in de chaos een nieuwe dynamiek ontstond. Sommige rekruten kwamen in actie en reageerden daadkrachtig op de aanval op hun basis.

"Er heerste een sterk gevoel van kameraadschap. Mijn vrienden deden wat er gedaan moest worden, en ik heb er geen moment aan gedacht om achterover te leunen. Ik kon niet alleen maar toekijken," zei Sec.-Lt. A.

Sec.-Lt. Y. voegde eraan toe: "Er was aanvankelijk sprake van een schok. Sommige soldaten zagen voor het eerst lijken. Maar de focus moest liggen op snel en accuraat reageren. De commandant gaf ons bevelen en ik concentreerde me op de uitvoering ervan. Later, zelfs nadat de gevechten waren geluwd, moesten we de posities tien uur lang bemannen voor het geval er een tweede golf zou komen. Ik was gestationeerd op een post van waaruit we minuten eerder vier van onze gevallen commandanten hadden geëvacueerd. Die zat onder het bloed. Op die momenten spreek je niet – je voert gewoon de missie uit.

'Soldaat zijn is een kwestie van karakter'

Soldaat zijn draait om karakter. Je wordt geconfronteerd met angst en gevaar, maar je moet de vastberadenheid hebben om te winnen.

"Een week voor 7 oktober namen we deel aan een oefening voor massaslachtoffers. Dat was de eerste keer dat we werden blootgesteld aan een situatie die leek op een slagveld. Misschien heeft dat ons die ochtend geholpen", aldus Sec.-Lt. Y.

"Sommige soldaten waren aanvankelijk geschokt, maar dat deed niets af aan hun strijdlust", voegde luitenant N. eraan toe. "Velen begonnen al snel te vechten, en gedurende de oorlog hebben ze met grote moed gevochten."

"Wie die ochtend ook functioneerde, werd een sterkere, veerkrachtigere soldaat dan de rest van het bataljon", vatte Sec.-Lt. Y. samen.

Na ongeveer 24 uur op de basis in Zikim, waar de IDF reservisten en actieve militairen had ingezet om een verdedigingslinie op te bouwen, werd besloten de rekruten te evacueren. Ze werden rechtstreeks met de bus naar het hoofdkwartier van het Centraal Commando in Ramla gebracht. De meesten hadden meer dan een dag niet geslapen. Sommigen droegen met bloed doordrenkte uniformen.

"Ik herinner me nog dat we uit de bus stapten. Ze stelden ons op en haalden voor het eerst de magazijnen uit onze geweren, maakten de kamer leeg en plaatsten de veiligheidsplug erin. Dat was het moment waarop we weer als rekruten uit de strijd werden beschouwd," zei Sec.-Lt. Y.

"Een van de commandanten las de namen voor van onze gevallen en gewonde commandanten. Daarna kregen we nieuwe uniformen, moesten we douchen en moesten we onze oude, bebloede uniformen opstapelen. Na een douche en een lichte maaltijd stuurden ze ons een paar uur slapen. Toen we wakker werden, waren er nieuwe commandanten van andere bataljons gearriveerd om de uitgedunde commandostaf te versterken. Later mochten we de begrafenissen van onze gevallen commandanten bijwonen", aldus Sec.-Lt. N.

De dienstplichtigen van augustus 2023 zetten hun basistraining nog een maand voort op verschillende IDF- faciliteiten. Daarna werden ze overgeplaatst naar de voormalige parachutistenopleidingsbasis in Nabi Musa, waar ze onder een nieuw commandoteam een vervolgopleiding begonnen. De drie gingen vervolgens door naar de pelotonscommandantencursus. Twee van hen werden pelotonscommandanten voor nieuwe rekruten en één bleef aan om de volgende cyclus van de cursus te leiden.

"Tijdens de opleiding tot pelotonscommandant besefte ik dat ik officier wilde worden. Ik zag dat ik er goed in was en begreep dat dit niet het moment was om het leger te verlaten – de IDF heeft nu officieren en leiders nodig", aldus Sec.-Lt. A.

Sec.-Lt. N. voegde eraan toe dat de dood van haar commandant, luitenant Yanai, haar motiveerde om zijn missie voort te zetten:

Ik wilde zijn pad bewandelen. Ik wil leiding geven en het trainingstraject voor nieuwe rekruten voltooien, net zoals Yanai ons wilde trainen. Voor mij staat er geen vraagteken bij: als je soldaat kunt zijn, als je kunt leiden, moet je dat doen. Dat is wat het land nu nodig heeft.

"Ik wist in het begin niet dat ik commandant of officier wilde worden, maar nadat onze commandanten waren gesneuveld terwijl ze ons verdedigden, wist ik dat ik hun pad moest volgen. Ik begreep ook dat ik een verantwoordelijkheid had – ik kon meer doen", voegde Sec.-Lt. Y. eraan toe.

De cirkel is rond

Voor de drie jonge officieren is hiermee de cirkel rond.

"Twee jaar na onze indiensttreding ontvangen we nu de volgende generatie strijders. Het is onze verantwoordelijkheid om hen op te leiden tot de best mogelijke strijders", zeggen ze trots.

Ze willen hun persoonlijke verhaal delen met hun rekruten en de moed herdenken van hun gevallen commandanten die vochten om te voorkomen dat Hamas-terroristen de basis binnendrongen en de rekruten kwaad deden.

"Er zal een les over de geschiedenis worden gegeven, en ik zal niets voor hen verbergen," zei Sec.-Lt. N. "Ik ga ze uitleggen: 'Jullie zijn hier om strijders te worden. En we begrijpen echt waarom bevelen en procedures nauwkeurig moeten worden opgevolgd. We zijn er geweest – we weten wat oorlog is, wat echt vechten is."