Als eerste ter wereld begint Israël met het pompen van ontzilt water in het uitgeputte Meer van Galilea

Israëliërs genieten van de noordelijke oevers van het Meer van Galilea vlak voor zonsondergang tijdens het ongewoon warme weer, 7 november 2025. Foto Michael Giladi

De waterautoriteit is begonnen met het leveren van ontzilt water aan het Meer van Galilea. Het is de allereerste poging ter wereld om een ​​zoetwatermeer aan te vullen met behandeld zeewater, schrijven alle kranten.

Het baanbrekende project, waar jaren aan is gewerkt en dat zowel het succes van Israël bij het omzetten van voorheen onbruikbaar water in een vitale hulpbron als de snel dalende waterstand in het grootste zoetwaterreservoir van het land laat zien, werd op 23 oktober in alle stilte geopend.

Het ontzouten water komt via de seizoensgebonden Tsalmonstroom in het Meer van Galilea terecht, bij de Ein Ravid-bron, ongeveer vier kilometer ten noordwesten van de nooddrinkbron van Israël.

Firas Talhami, die namens de Water Authority verantwoordelijk is voor het herstel van waterbronnen in Noord-Israël, vertelde The Times of Israel dat hij verwacht dat het project het waterpeil van het meer met ongeveer 0,5 centimeter (0,2 inch) per maand zal laten stijgen.

Door deze maatregel is ook de voorheen uitgedroogde bron weer actief geworden, waardoor bezoekers weer over de Tsalmon kunnen peddelen, waar nu ontzilt water doorheen stroomt.

Maandag bedroeg het waterpeil van het meer 213,33 meter onder zeeniveau, slechts een derde meter boven de zogenaamde onderste rode lijn, het laagste punt waarop het waterpeil kan dalen voordat het oppompen van water het ecosysteem kan beschadigen.

Israël haalt jaarlijks honderden miljoenen kubieke meters water uit het meer om lokale gemeenschappen te voorzien van water en om de eigen voorraad ontzilt water aan te vullen.

Israëliërs bij het Meer van Galilea op 25 oktober 2025. Foto Michael Giladi

Talhami zei dat de stroom ontzilt water nog minstens zes maanden op peil zou blijven.

Er liggen twee pijpen op een paar honderd meter afstand van elkaar om het water naar het meer te transporteren. Maar er is er momenteel maar één operationeel. Deze pijp is ontworpen voor een lichtere waterstroom en pompt per uur 1.000 kubieke meter (264.000 gallons) water in het meer.

De tweede, die nog meer water naar het Meer van Galilea zou brengen, kan in de toekomst worden aangezet, afhankelijk van hoeveel water het Waterschap nodig acht.

Volgens Talhami zou de autoriteit de stroom kunnen verhogen tot 1.500 of zelfs 2.000 kubieke meter per uur, afhankelijk van verschillende factoren, waaronder de hoeveelheid regen die deze winter valt en de hoeveelheid overtollig ontzilt water dat beschikbaar zal zijn.

Uit testen die wetenschappers hebben uitgevoerd, is gebleken dat het project geen noemenswaardig schadelijk effect op ecosystemen zal hebben. Er zijn echter ook zorgen dat het ontzilt water schadelijk zou kunnen zijn voor de lokale ecologie, omdat het het relatief hoge zoutgehalte van het meer zou verdunnen.

Het idee voor het project ontstond tegen het einde van een aantal rampzalige droogtejaren, tussen 2013 en 2018, toen het waterpeil in het meer een historisch dieptepunt bereikte. Omdat er al ontzilt water naar de gemeenschappen in het nabijgelegen Beneden-Galilea zou worden geleid, besloten de autoriteiten dat ze het meer ook op het systeem konden aansluiten.

Israël is een pionier in het omzetten van zout zeewater in drinkwater. Momenteel ontzilt het genoeg van dit natte water om het grootste deel van de eigen bevolking en enkele omliggende landen van drinkwater te voorzien. Daarmee wordt de druk op het Meer van Galilea en de ondergrondse waterlagen verminderd.

Afgelopen winter viel in Israël slechts de helft van de jaarlijkse gemiddelde neerslaghoeveelheid. Op veel plaatsen in en rond het Meer van Galilea viel slechts 40% van het gemiddelde of minder, zo blijkt uit gegevens van de Israëlische Meteorologische Dienst.

Het totaal viel aanzienlijk lager uit dan voorspeld en was een groot verschil met voorgaande jaren, waarin er zoveel regen viel dat het meer tot een niveau steeg dat decennialang niet was voorgekomen.

Het afgelopen jaar waren de tekenen van dalende waterstanden duidelijk zichtbaar op de stranden langs de steeds kleiner wordende rand van het meer. Grote stukken zand, rotsen en grond die normaal gesproken ver onder water lagen, zijn nu zichtbaar. Landinwaarts liggen de reddingsposten waar ooit de golven langs likten.