Ambulancebroeder beschermt pasgeborene tijdens Iraanse raketalarm: 'Ik beschermde de baby met mijn lichaam'

Paramedicus Elad Pas van Magen David Adom beschermt een pasgeboren baby tijdens een raketalarm. Foto MDA

"Ik beschermde de baby met mijn lichaam." Zo beschrijft Elad Pas, ambulanceverpleegkundige bij Magen David Adom, het moment waarop een bevalling in een ambulance op een snelweg in Zuid-Israël samenviel met een raketalarm, meldt The Jerusalem Post.

De pasgeborene was net begonnen met huilen toen de waarschuwing op de telefoons van het team binnenkwam. Er was een raket op de regio afgevuurd .

Even daarvoor hadden Pas en zijn team een ​​23-jarige vrouw vervoerd van wie de weeën steeds dichter op elkaar volgden. Het ziekenhuis was nog een flink eind weg. Het werd al snel duidelijk dat de baby niet zo lang meer zou wachten.

"De kans was zeer groot dat de bevalling direct zou plaatsvinden," herinnerde Pas zich. De bevalling vond plaats in de ambulance.

"We werden op de hoogte gebracht dat er een vrouw was met weeën die steeds dringender werden," vertelde Pas aan The Media Line.

“We begrepen dat de kans zeer groot was dat de bevalling op handen was.” Tegen de tijd dat het team haar bereikte, was er al een andere ambulance gearriveerd die de patiënt al begon te helpen. Het werd meteen duidelijk dat er geen tijd meer was om het ziekenhuis te bereiken voordat de baby geboren zou worden.

"We zagen dat ze echt aan het begin van de bevalling was," zei Pas. "Dus hebben we de baby ter plekke, in de ambulance, ter wereld gebracht." De pasgeborene kwam veilig ter wereld en begon te huilen terwijl het team hem snel schoonmaakte en controleerde en tegelijkertijd de moeder stabiliseerde.

Slechts enkele seconden later veranderde de situatie drastisch.

"Direct nadat de baby geboren was, nadat we hem een ​​beetje hadden schoongemaakt en ervoor hadden gezorgd dat alles in orde was, begonnen de sirenes te loeien," zei Pas. Er was net een raketalarm afgegeven voor Zuid-Israël. Binnen enkele ogenblikken ontving het medisch team op hun telefoons de waarschuwing dat er een raket vanuit Iran was gelanceerd en op hen afkwam.

In Israël werken hulpverleners volgens duidelijke veiligheidsprocedures tijdens raket- en projectielwaarschuwingen, maar de aanwezigheid van zowel een pasgeboren baby als een net bevallen moeder zorgde voor een bijzonder gecompliceerde situatie in de ambulance.

"Over het algemeen zijn er instructies voor wat te doen als er sirenes klinken," legde Pas uit. "Als je in de ambulance zit, onderweg bent naar een melding of iemand ter plaatse behandelt. Maar hier was de situatie complexer." Het was simpelweg niet mogelijk om de patiënt uit het voertuig te halen, gezien haar toestand direct na de geboorte.

'Ze was net bevallen,' zei hij. 'Het was niet mogelijk haar eruit te halen.' Tegelijkertijd was de pasgeborene volledig afhankelijk van de mensen om hem heen. 'De baby is hulpeloos. Volledig afhankelijk van jou. Dat zijn zijn eerste ademhalingen in de wereld.'

Het team parkeerde de ambulance op de plek die zij als de veiligste beschouwden. Helmen en beschermende vesten werden snel aangetrokken, terwijl de moeder en de persoon die met haar meereisde werden vastgezet. Pas tilde vervolgens de pasgeborene op en beschermde hem met zijn lichaam, terwijl de alarmprocedure werd voortgezet.

"Ik hield de baby vast en dekte hem toe," zei Pas. "Je beschermt hem instinctief."

Magen David Adom reageert op de inslag van een Iraanse ballistische raket in de omgeving van Jeruzalem, 1 maart 2026. Foto MDA

Het moment duurde slechts enkele minuten, maar voor Pas betekende het een krachtig contrast; een moment dat normaal gesproken staat voor vreugde en feest, speelde zich af onder de dreiging van naderende raketten.

"Een geboorte is iets heel vreugdevols," zei hij. "Het leven komt ter wereld." Veel van zijn werk draait echter om het tegenovergestelde: hij komt ter plaatse bij mensen die ernstig ziek of gewond zijn en vechten voor hun leven. "Veel van ons werk bestaat uit het omgaan met mensen in zeer moeilijke situaties," zei hij. "Als er een geboorte is, is dat iets optimistisch. Je gaat er vrolijk van worden."

Deze keer was de vreugde van het moment echter vermengd met de harde realiteit van de oorlog.

"Plotseling waren de gevoelens heel tegenstrijdig," zei Pas. "Aan de ene kant was er net een baby geboren, iets heel blijdschaps. Aan de andere kant bevonden we ons in een oorlogssituatie en werden we gebombardeerd."

Voor Pas was de verantwoordelijkheid op dat moment duidelijk: de pasgeborene beschermen totdat het gevaar geweken was. De sirene verstomde al snel en het directe gevaar was geweken, waardoor de ambulance haar rit naar het ziekenhuis kon vervolgen.

"Het behoort tot de herinneringen die je nooit vergeet," zei hij, terugkijkend op het incident. Paramedici bevinden zich vaak aan de uitersten van de menselijke ervaring en zijn getuige van tragedies, overlevingskansen en soms zelfs nieuw leven.

"Ons werk draait om extreme situaties," zei Pas. "Mensen in zeer ernstige toestand die hulp nodig hebben." In dit geval kwam het gevaar niet van ziekte of letsel, maar van de oorlog die om hen heen woedde.

"Het was iets externs," zei hij. "Raketten die neervielen." Op dat moment was er geen behandeling nodig en geen medische ingreep vereist. "Er was niets te behandelen," zei Pas. "Alleen ervoor zorgen dat de baby geen letsel zou oplopen."

De eerste momenten van de pasgeborene in de wereld vonden niet plaats in een verloskamer van een ziekenhuis, maar in een ambulance die langs de kant van de weg stond, in de armen van een ambulancebroeder die hem beschermde tegen mogelijk vijandelijk vuur.