Bar Manshouri, het hoofd van de grensbewaking in Sderot zegt dat het een tijd kostte om zichzelf terug te vinden

Bar Manshouri. Foto Gadi Kabalo

Bar Manshouri, die op 7 oktober tegen Hamas-terroristen vocht, is nu verantwoordelijk voor de regionale veiligheid in Shaar HaNegev. Ze blikt terug op de brute gevechten, het verlies van collega's en een lange persoonlijke worsteling om te ontdekken wie ze nu eigenlijk is. meldt Ynet.

Een gewonde soldaat naast haar vroeg of hij het "Shema Yisrael" mocht opzeggen. Maar officier Bar Manshouri weigerde te accepteren dat het einde nabij was.

"Ik zei tegen hem: 'We gaan absoluut geen Shema Yisrael bidden. Ik heb kinderen en ik moet terug naar hen'", herinnerde ze zich.

Enkele ogenblikken eerder was ze oog in oog komen te staan ​​met Hamas-terroristen in het politiebureau van Sderot, hetzelfde gebouw waar ze dagelijks werkte. Vandaag, tweeënhalf jaar na die ochtend en na 17 jaar in uniform, draagt ​​Manshouri het niet meer, maar zet ze haar missie voort in een nieuwe rol.

Op 35-jarige leeftijd, met zowel fysieke als emotionele littekens van 7 oktober, staat Manshouri voor een van de grootste uitdagingen van haar leven. Na een lange carrière bij de Israëlische politie, waarin ze meevocht in de strijd om het politiebureau van Sderot en collega's verloor, staat ze nu aan het hoofd van de nieuw opgerichte veiligheidsdienst van de Regionale Raad van Shaar HaNegev.

Bar Manshouri in actie, enkele dagen na 7 oktober. Foto Ynet

Als inwoner van Kibboets Nir Am, getrouwd en moeder van twee kinderen, is ze nu bezig met het opzetten van een systeem om de gemeenschap die ze haar thuis noemt te beschermen.

'Ik heb het uniform alleen fysiek uitgetrokken,' zei ze met een lichte glimlach. 'Niet in mijn hart, niet in mijn karakter, niet in de manier waarop ik spreek. Het is een deel van wie ik ben.'

In de nacht van 6 op 7 oktober had Manshouri net een bijzonder zware dienst achter de rug als dienstdoende officier op het politiebureau van Sderot. Een van de incidenten die ze die nacht had afgehandeld, betrof een gewelddadige burger, aangevoerd door haar ondergeschikte, sergeant Mor Shakuri, die enkele uren later omkwam in een gevecht met terroristen.

Manshouri keerde terug naar huis in Nir Am en sliep slechts 17 minuten voordat de sirenes afgingen. Binnen enkele minuten was ze weer in uniform en op weg naar het bureau, waar ze een realiteit aantrof die ze zich nooit had kunnen voorstellen.

"De districtscommandant heeft 'Parash Peleshet' uitgeroepen – terroristische infiltratie. Dat is het bevel," zei ze. "We zijn gewend om op gebeurtenissen te reageren, maar deze keer waren wij de gebeurtenis."

Eerste sergeant Mor Shakuri. Foto Israëlische politie

Toen ze aankwam, hadden terroristen zich al in het station verschanst. Ze besloot naar binnen te gaan en samen met vier andere agenten de strijd aan te gaan.

"Ik was in de vechtmodus. Ik schakelde alle emoties uit," zei ze. "Ik haalde diep adem en ging een gevecht aan dat ik me nooit had kunnen voorstellen."

Binnen was de strijd chaotisch en bruut. Al vroeg zag ze haar ondergeschikte, sergeant-majoor Eliyahu Aroush, dood liggen, slechts een uur nadat hij haar een berichtje had gestuurd waarin hij grapte dat hij eerder weg wilde.

Ze zei dat een andere agent, Dennis Blanki, haar twee keer het leven had gered: eerst door haar te beschermen tegen granaten en vervolgens door haar te waarschuwen niet een onbeschut gebied in te gaan, vlak voordat hij zelf werd gedood.

“Vlak voordat we gered werden, stelden we ons op en openden we het vuur. Toen werden er twee explosieven naar ons gegooid, waardoor we allemaal gewond raakten. Op dat moment was ik al buiten, gewond en kon ik nauwelijks iets horen,” zei ze.

Rond 10 uur 's ochtends arriveerde een speciale antiterreureenheid en slaagde erin hen te evacueren. "Als mensen zeggen 'ze hebben het station ingenomen', zeg ik absoluut niet. De agenten hebben tot het allerlaatste moment voor het station gevochten."

Politiebureau Sderot. Foto Gil Nechustan

De nasleep was al even moeilijk. In de weken die volgden, begroef het bureau acht agenten.

"Je kunt niet uitleggen wat het betekent als één politiebureau binnen twee weken acht agenten begraaft," zei ze. "Mijn familie werd geëvacueerd, ik was niet bij mijn kinderen, ik kon niet functioneren als moeder. Ik voelde me besmet door alles wat ik had meegemaakt.

Het heeft lang geduurd voordat ik weer begreep wie ik ben."

Ondanks haar verwondingen, waaronder granaatscherven en gehoorschade, bleef Manshouri actief in de politie. Ze nam deel aan evacuaties en bezocht begrafenissen. Uiteindelijk nam ze echter de moeilijke beslissing om de politie te verlaten.

“Ik ben met veel dankbaarheid vertrokken. Als ik iemand tegenkom, zal ik ze vertellen waarom ze bij de politie zouden moeten gaan. Maar voor mij persoonlijk is alles veranderd: mijn familie, mijn huis, Nir Am, Shaar HaNegev,” zei ze. “Het was een heel moeilijke beslissing, maar wel een definitieve.”

Kort na haar vertrek aanvaardde ze haar nieuwe functie, waarbij ze een regionaal veiligheidssysteem opzette dat gemeentelijke politie, een noodoperatiecentrum en bredere paraatheidsplanning omvat.

Haar visie is helder: een civiel veiligheidssysteem opbouwen dat gemeenschappen kan beschermen en zichzelf kritisch kan evalueren.

'Ik ben geen feminist. Ik zie gewoon geen glazen plafond,' zei ze. 'Mijn boodschap is: streef naar succes, leer, investeer, werk hard. Zo voed ik mijn dochter en mijn zoon op.'