Bedrijven heropenen in heel Israël ondanks de oorlog: 'We mogen ons niet door angst laten beheersen'

Café Liba is geopend in Jeruzalem. Foto Roy Elman

Tijdens Operatie Brullende Leeuw sloeg een raket in op ongeveer 200 meter van café Chachos in de Geulastraat in Tel Aviv. Een uur later ging het café weer open en hervatte de normale bedrijfsvoering. "Alles in de buurt was gesloten, en plotseling kwamen er veel mensen omdat er geen concurrentie was. Het waren geen prettige omstandigheden, maar mensen zochten gewoon even een plek om te zitten", aldus Yuval Rei Koren (32), de eigenaar van het café, schrijft Ynet.

De meeste bedrijven in de omgeving zijn inmiddels weer open, zij het met minder personeel. "De omzet is gedaald omdat veel mensen de stad hebben verlaten, maar degenen die zijn gebleven, komen nu terug. Het geeft een goed gevoel om een ​​beetje rust en structuur te bieden in een tijd waarin er eigenlijk geen structuur meer is", aldus Koren.

Naar aanleiding van publieke druk, onder meer van zelfstandigen, heeft het Home Front Command zijn richtlijnen voor civiele bescherming aangepast . Vanaf donderdagmiddag 12.00 uur zijn bijeenkomsten van maximaal 50 personen toegestaan, mits een veilige ruimte bereikbaar is tijdens een alarm. Werkplekken mogen ook open blijven als werknemers tijdig een geschikte schuilplaats kunnen bereiken.

Op de Carmelmarkt is de situatie ingewikkelder. Bar Bettelhim (30) uit Ramat Gan runt de eetkraam Dr. Potato, waar hij friet, corn dogs en churros verkoopt. Volgens hem is de bedrijvigheid op de markt vrijwel volledig stilgevallen. "Er is geen werk. Er zijn heel weinig klanten – een fractie van wat we normaal gesproken hebben", zegt hij gefrustreerd. "Er zijn wel werknemers, maar ik heb ze niet eens gevraagd of ze willen werken, want er is op dit moment geen behoefte aan. Er is gewoonweg niet genoeg werk."

'Ik moet proberen degenen te helpen die nog steeds tefillin, een tallit of een heilig boek nodig hebben,' zegt Haim Israel, eigenaar van de winkel Tiferet Israel. Foto Yaron Sharon

Het restaurant Hapelach, dat huisgemaakte Tripolitaanse gerechten serveert, probeert ook open te blijven. De eigenaar, de 38-jarige Shahar Pelach uit Tel Aviv, opende het restaurant zo'n twee jaar geleden – slechts enkele maanden na het uitbreken van de oorlog. "Mijn ouders zijn het hart van de zaak", zegt Pelach. "Zij zijn verantwoordelijk voor al het koken. Het is het eten waarmee ik thuis ben opgegroeid."

Aan het begin van de week was het restaurant bijna leeg, maar de avond voor Poerim bracht een klein moment van saamhorigheid. "We hebben hier een klein evenementje georganiseerd met de buren en de kinderen en een barbecue aangestoken. We hebben geprobeerd Poerim te vieren ondanks alles," zei hij.

De beslissing om open te blijven is ook een statement. "We mogen ons niet door angst laten leiden. We zijn al gewend aan deze realiteit. Twee maanden lang stonden we onder druk over wanneer dit zou gebeuren, en toen het eenmaal zover was, voelden velen, ook al willen mensen het niet toegeven, een soort zucht van verlichting," concludeerde hij.

Woensdagmiddag was er op de Jabotinskystraat, de hoofdstraat van Tirat Carmel, vrijwel geen autoverkeer naar de winkels en restaurants. Op zaterdag, bij het begin van de oorlog, was een van de flatgebouwen van de stad door een raket getroffen. Sindsdien beseffen de inwoners dat ook zij niet immuun zijn en zich tijdens de oorlog strikt aan de instructies van de politie en het commando van het thuisfront moeten houden.

Een van de weinige bedrijven die nog open is, is Cubbe Guetta, waar eigenaar Shalom Akiva glimlacht naar de weinige gasten die langskomen. "Normaal gesproken staan ​​er op dit uur mensen in de rij en rijden bezorgers constant heen en weer tussen privébestellingen en kantoren in de buurt", aldus Akiva. "De omzet is gedaald tot een kwart van wat we normaal gesproken verdienen. Het is me duidelijk dat ik open moet blijven om degenen te bedienen die nog steeds bestellen."

Shalom Akiva, eigenaar van Cubbe Guetta. Foto Yaron Sharon

Wanneer Akiva gevraagd wordt naar overheidssteun, begint hij te lachen. "Ik reken niet op hulp van de staat. Economisch gezien kan ik niet wachten op uitkeringen van de overheid, en het zal sowieso lang duren voordat ik enige compensatie zie, als ik die al krijg. Ik heb gezien wat er in het verleden is gebeurd."

Niet ver daarvandaan bevindt zich het kantoor van advocaat Dror Cohen. "Er is vrijwel geen werk omdat de rechtbanken geen zittingen houden, behalve spoedeisende zaken", aldus Cohen. "Mijn medewerkers zitten thuis, maar ik moet nog steeds salarissen, onroerendgoedbelasting, onkosten, leningen en dergelijke betalen - en er is geen inkomen. En wie weet hoe lang dit nog gaat duren."

Cohen kan ook niet rekenen op inkomsten van cliënten. "Cliënten die me zouden betalen, vragen ook om uitstel, omdat ze het geld niet hebben", zei hij. "Alles wordt uitgesteld. De staat zal ons moeten helpen met verschillende steunmaatregelen."

Haim Israel, 57, eigenaar van Tiferet Israel, een winkel in religieuze artikelen en Judaica, maakt zich zorgen over de reis naar zijn winkel in Tirat Carmel vanwege de afstand die hij dagelijks moet afleggen vanuit Givat Avni bij Tiberias, waar hij woont. "Het is bijna een uur rijden," zegt hij. "Maar ik moet komen om iedereen te helpen die in deze tijd nog tefillin, een gebedssjaal of een heilig boek nodig heeft. Er komt bijna niemand naar de winkel tijdens de oorlog. De omzet is met bijna 70% gedaald. De economische schade van deze week is zeer ernstig."

In Jeruzalem is de situatie heel anders. Verrassend genoeg gaat het dagelijks leven daar gewoon door, zelfs tijdens de Iraanse raketaanvallen. In het stadscentrum blijven veel cafés de hele dag open – en vormen zo vanzelfsprekend een soort emotionele, sociale en gemeenschappelijke steunpilaar voor de inwoners.

Een van die plekken is Café Liba in de Schatzstraat in het stadscentrum. Tussen de koffie en de gebakjes is het café een oase van rust geworden te midden van de veiligheidsspanningen.

"We realiseerden ons dat mensen even hun huis uit willen, ergens willen zitten, een kop koffie willen meenemen of een klein broodje willen halen", aldus Eyal Tzur, de eigenaar van het café. "We zorgen er ook voor dat iedereen naar de nabijgelegen opvanglocatie gaat en de zaak afsluit zodra er een alarm afgaat. Dat is de situatie nu eenmaal – daar kun je weinig aan doen."

Voor Tzur is Café Liba een soort gemeenschap. "Mensen voelen zich verbonden met de plek," zei hij. "Mensen zitten hier graag, ze komen er werken op hun laptops en ze sluiten hier echt vriendschappen. Je voelt dat de plek iets voor de mensen doet."

De meeste medewerkers van het café zijn studenten, van wie velen weer bij hun ouders wonen – maar Tzur heeft daar ook een oplossing voor gevonden. "We hebben onze openingstijden verkort. We zijn open van ongeveer half negen 's ochtends tot vijf uur 's middags."

En wat is het beste advies dat hij klanten kan geven? "Op dagen als deze kun je, als je op een laptop werkt, beter je koptelefoon thuislaten – uit ervaring," zei hij met een glimlach.

Ik dacht dat ik nooit meer comfortabel zou kunnen lopen — totdat ik dit probeerde.

lifetechinsider