De IDF elite-eenheid die diep achter de vijandelijke linies dreigingen opspoort

De Wolves eenheid. Foto IDF

De Wolves, opgericht tijdens de oorlog om de verdwijnende kunst van het volgen van het slagveld nieuw leven in te blazen, bestaan ​​uit 30 voornamelijk reservistenverkenners die de IDF-troepen in Gaza, Libanon en Syrië leiden. Ze jagen op explosieven, jagen op terroristen en spotten sluipschutters voordat de troepen worden geraakt. 'De IDF heeft vooruitgang geboekt op het gebied van cyber en technologie.

Yoav Zitun ontmoette majoor Y., een 41-jarige reservist en vader van vijf kinderen, voor het eerst in een stoffige Humvee tijdens een nachtelijke rit vanuit het vluchtelingenkamp Jabaliya in Gaza naar het verzamelpunt van de 98e Divisie bij het Black Arrow-monument. Het voertuig rammelde over het zomerse, winderige terrein, de koplampen dof, de bestuurders tuurden met hun nachtkijkers in hun ogen en navigeerden door een konvooi van stop-and-go-acties.

Yoav vroeg hem wie hij was. "Een nieuwe eenheid – we zijn nog bezig die samen te stellen. Laten we onszelf 'De Wolven' noemen," zei hij opgewonden, zijn gezicht bedekt met een dunne kap. "Kom terug en schrijf een verhaal over ons."

Een jaar later heeft de eenheid haar missie nog steeds niet losgelaten, en dit artikel maakt de cirkel rond. Ze zijn niet op zoek naar media-aandacht of lof – ze zoeken erkenning om meer mensen te kunnen rekruteren. Majoor Y. is een van de slechts 30 soldaten in deze voornamelijk reservisteneenheid, wiens doel het is om te dienen als een elite verkenningsteam voor compagnie- en bataljonscommandanten die in vijandelijk gebied opereren.

"Noem ze wolven, geen trackers," corrigeert luitenant-kolonel (res.) B., de 63-jarige commandant en oprichter van de eenheid. "Trackers doen uitstekend werk, vooral aan de grenzen en tijdens routinematige veiligheidsmissies. Onze eenheid opereert offensief. De IDF had hier dringend behoefte aan – mensen die de grond kunnen voelen, de wind kunnen voelen, kunnen pauzeren en voetafdrukken kunnen vinden van terroristen die net een huis in Shuja'iyya zijn binnengedrongen waarvan we dachten dat het al door een drone was ontruimd."

Foto IDF

B. heeft de ruige uitstraling van een ouderwetse kibboetsnik: grijs haar, geen geduld voor politieke correctheid. Ondanks zijn uniform maakt hij af en toe een scherpe politieke opmerking, maar benadrukt snel: "We hebben jongens van boerderijen in Shomron, stadsmensen uit Tel Aviv, moshavniks. Het is een sterke mix van alle achtergronden.

Iedereen meldt zich, ongeacht zijn of haar opvattingen. We trainen ervaren strijders in twee tot drie weken tot trackers voor manoeuvreoorlogvoering en sturen ze naar operationele eenheden. We zijn in maart 2024 in Khan Younis begonnen en opereren sindsdien in heel Gaza . Meer dan tien bataljonscommandanten en drie brigadecommandanten hebben om ons gevochten."

Wat is je missie in de praktijk?

"Simpel: voorkom dat er slachtoffers vallen bij de IDF , vooral door explosieven. Afkloppen – dat hebben we gedaan. Y. raakte drie keer gewond, ik ook, en een van onze mannen, maar kleine dingen – maak je geen zorgen. Iedereen staat op en bereidt zich voor op de volgende grote operatie in Gaza. Onze mensen kennen het terrein, en in de huidige stedelijke oorlogsvoering verdwijnt die vaardigheid."

Luitenant-kolonel B. is zo gedreven dat hij veel van de trainingen van de eenheid niet op IDF-bases geeft, maar in verlaten gebouwen en boomgaarden in de buurt van zijn kibboets in Centraal-Israël – net als een moderne Palmach-strijder. "Het voelt als de kibboetsbeweging in de jaren 50, toen zelfs oudere mensen manieren zochten om hun steentje bij te dragen.

Tijdens de Eerste Libanonoorlog was ik een jonge officier die thuiskwam en anti-oorlogsprotesten zag – dat zat me als soldaat niet lekker. Maar 'samen' is niet zomaar een slogan. Alleen samen kun je winnen."

Luitenant-kolonel B. Foto IDF

Het idee voor de Wolves kwam bij Maj. Y. op 7 oktober 2023 om precies 7:10 uur op. Hij verliet op eigen initiatief zijn huis in het zuiden, op zoek naar een eenheid om mee te vechten. Zijn voormalige eenheid, "Maarul", gevormd na de ontvoering en moord in 2014 op de tieners Eyal Yifrach, Gil-Ad Shaer en Naftali Fraenkel, was niet relevant voor het Zuidelijk Commando.

"Het begon als een droom", herinnert hij zich. "We noemden het de Wolven omdat we als eenlingen te werk gaan – vooruit gestuurd vóór de hoofdmacht en verspreid over gevechtszones, niet samen. Die ochtend arriveerde ik bij de ingang van Sderot en ontmoette ik de undercover-eenheid van de grenspolitie. Zij waren op zoek naar terroristen; ik zocht naar terrein. Ik sloot me bij hen aan, en vanuit Sderot gingen we naar gevechten in Be'eri en op het Nova-muziekfestival. Ik hielp bij het opsporen van bloedsporen die leidden naar terroristen en sporen van gijzelaars. We ontdekten zelfs een terrorist die zich in de bosjes had verstopt."

Toen Y. de impact van een voorwaartse tracker in een snel bewegend evenement zag, verzamelde hij mede-oorlogsveteranen met veldvaardigheden. Samen met luitenant-kolonel B., en met de steun van de plaatsvervangend commandant van het Zuidelijk Commando, generaal-majoor (res.) Yossi Bachar, werd de eenheid geboren. De eenheid begon geïmproviseerd en onder vuur in Gaza, maar boekte sindsdien het ene succes na het andere.

Foto IDF

"Onze Wolves hebben duidelijk en ondubbelzinnig zo'n 30 IED-locaties geïdentificeerd en verijdeld, net voordat soldaten er binnenliepen", zegt luitenant-kolonel B. "We hebben ook tientallen onbeschutte gebieden ontdekt die kwetsbaar waren voor vijandelijke sluipschutters. Maar het grootste succes is het verspreiden van onze kennis binnen het leger: basistechnieken voor het detecteren van grondverstoringen, verdachte markeringen en bovenal geduld onder vuur. Zelfs na slachtoffers, open geen kasten met je handen tijdens het ontruimen van een gebouw - terroristen verstoppen bommen in lades. In het begin van de operatie controleerde niemand die. Hamas paste zich aan, en wij moesten dat ook doen."

De Wolves gebruiken geheime detectietechnologieën die normaal gesproken alleen voor elite-eenheden zijn weggelegd, evenals kleine drones voor speurtochten binnenshuis. Geduld is essentieel. Y. en B. geven toe dat ze zich soms de haren uit het hoofd trekken bij het lezen van incidentverslagen van gewonde soldaten, vaak door geïmproviseerde explosieven (IED's), die Hamas' favoriete wapen zijn geworden.

"Bij een aanval scant een vechter instinctief met zijn wapen door deuropeningen", leggen ze uit. "Maar dat betekent dat hij veel mist op de grond. We hebben nieuwe gevechtsdoctrines ontwikkeld om dit aan te pakken – door klassieke stedelijke oorlogsvoering te combineren met tracking op de grond."

Slechts enkele dagen voordat ik Maj. Y. vorig jaar in de buurt van Jabaliya ontmoette, hadden soldaten van het 890e Bataljon iets zeldzaams uitgevoerd: een snelle achtervolging overdag van een terroristeneenheid door de steegjes van het vluchtelingenkamp. "De terroristen infiltreerden een verdedigingspositie en werden snel verjaagd. De bataljonscommandant gaf de troepen bevel naar de daken te gaan. Ik stond naast hem en stelde voor om ze te voet te achtervolgen – normaal gesproken, tja, dat is een dronemissie van de luchtmacht. Hij ging ermee akkoord. Ik volgde bloedsporen tussen gebouwen en we vonden ze op een dak. Onze mannen schakelden ze uit."

Twee maanden later, in Shuja'iyya, volgde opnieuw een succes: terroristen openden het vuur vanuit een verborgen plek in de drukke wijk Gaza-Stad en verwondden een parachutisten-verkenner. Niemand zag waar de schoten vandaan kwamen – totdat de ingebedde Wolf, die vermoedde dat de schutter zich in een gebouw had gedoken, een kleine drone liet invliegen.

Deze vertoonde subtiele tekenen van aanwezigheid. De terrorist werd gedood voordat hij kon vluchten.

"Bij een ander incident in Shuja'iyya wisten we dat er terroristen op ons afkwamen, maar we wisten niet waar vandaan," voegt Y. eraan toe. "Dus pasten we onze route aan en kwamen we ze tegen. Als we anders hadden gehandeld – of als de compagniescommandant hem niet aan de Wolf had toevertrouwd – had dat verhaal slecht kunnen aflopen."

In Noord-Gaza, tijdens een verkenning door het 101e Bataljon, hadden troepen net een gebouw ontruimd en stonden op het punt te vertrekken toen de aangeworven Wolf een verse voetafdruk bij de deur zag. "Hij hield ze tegen. Binnen troffen we drie terroristen van de Islamitische Jihad aan die na de drone-invallen waren binnengekomen en op de loer lagen", zegt Y. "We beschoten het huis, gooiden granaten en doodden ze."

Bij een ander incident in december 2023 nabij de Rashid-corridor aan de kust van Gaza ontplofte een geïmproviseerd explosief (IED) vlakbij reservisten van de 179e Brigade. Y., die destijds bij hen was, drong aan op kalmte en niet op haast. "Ik liep langs de IED-draden en vond een verborgen vijandelijke post, volgeladen met wapens, recht tegenover het pad dat onze troepen net hadden genomen. We verloren een officier bij dat incident, maar door te stoppen om de situatie te bestuderen, ontdekten en neutraliseerden we een ernstigere hinderlaag die bedoeld was om te doden en te ontvoeren."

De Wolves bereiden zich nu voor op de volgende fase van de IDF in Gaza. Ze hopen zich te integreren in meer divisies, zoals de 36e, die nu actief is in Rafah. Luitenant-kolonel B. gelooft dat als de IDF 130 Wolves in plaats van 30 had gehad, veel dodelijke incidenten voorkomen hadden kunnen worden.

"Bataljons komen en gaan, en de kennis uit een bepaald gebied wordt niet altijd doorgegeven", zegt hij. "Onze mensen zijn dol op het terrein, ademen het in, ruiken de dreiging. Hamas voert nu aanvallen uit om reddingsteams te lokken. Ik hoop dat we overbodig worden, alleen omdat we onze vaardigheden hebben doorgegeven, net zoals we de afgelopen maanden in Syrië en Libanon hebben gedaan. Vóór deze oorlog was de IDF hoogopgeleid met cyber en technologie, maar er ging iets verloren bij de vertaling daarvan naar echte grondoorlogvoering."