De jihadparadox: hoe de slachtoffers van terrorisme zelf het doelwit werden van beschuldigingen, schrijft Ben-Dror Yemini

Foto: Brook Mitchell

We beleven nog steeds verschrikkelijke tijden. Ze zijn nog niet voorbij. Vijfentwintig jaar zijn verstreken sinds de terreuraanslagen in de Verenigde Staten . Drie jaar zijn verstreken sinds het bloedbad van 7 oktober in de gemeenschappen nabij de Gazastrook. En naarmate de jaren verstrijken, winnen de krachten van de duisternis terrein, gesteund door veel te veel mensen die als verlicht worden beschouwd.

Osama bin Laden, Yahya Sinwar, Hassan Nasrallah en Ali Khamenei zouden alle reden hebben om tevreden te zijn. Hun werk wordt niet alleen uitgevoerd door de terroristen die in hun voetsporen treden. Het wordt ook gedaan door een groeiende groep nuttige idioten die de ideologie uitdragen van degenen die openlijk verklaren dat hun doel is om de vrije wereld te verslaan.

Dit is niet alleen de strijd van Israël. Het had de strijd van de moslimwereld moeten zijn – ja, met name de moslimwereld – en van de vrije wereld. Dat komt omdat moslims de voornaamste slachtoffers zijn van de jihad, dezelfde jihad die 25 jaar geleden de Verenigde Staten en drie jaar geleden Israël aanviel. Maar dat is niet gebeurd. De Moslimbroederschap, waaruit de meeste jihadistische bewegingen voortkomen, wordt in de meeste Arabische landen vervolgd, omdat men het gevaar begrijpt, terwijl haar invloed in het Westen blijft groeien.

En de jihad blijft dood en verderf zaaien. De belangrijkste brandhaarden bevinden zich in Afrika, met name in de Sahel – Mali, Tsjaad, Nigeria en elders. In totaal zijn er de afgelopen 25 jaar 320.405 mensen vermoord bij islamitische terroristische aanslagen. Dat is slechts een klein deel van de slachtoffers van de jihad. Jihadistische groeperingen zaaien dood en verderf in oorlogen die al jaren woeden in Soedan, Somalië, Libië en andere delen van de wereld. De sjiitische jihad richt grote schade aan in Iran, Jemen, Libanon en onder de Palestijnen. Miljoenen mensen zijn gedood. Miljoenen anderen zijn vluchtelingen geworden.

De meeste van deze geweldshaarden hebben niets te maken met de Verenigde Staten of Israël. Maar juist hier openbaart zich de paradox in al zijn ellende. Hoe groter de verwoesting door de jihad, hoe meer Hamas zijn verlangen uitspreekt om Joden en christenen te vernietigen en de wereld te veroveren , hoe meer de haat tegen de Verenigde Staten en Israël groeit.

Er zijn geen demonstraties over de miljoenen doden en ontheemden. Niemand lijkt zich druk te maken over het feit dat bijna 17 miljoen mensen in Jemen lijden aan ondervoeding, deels, en misschien wel vooral, door de betrokkenheid van Iran en de wapenleveringen aan de Houthi's. Het is twijfelachtig of er in het Westen ook maar één demonstratie is gehouden naar aanleiding van het bloedbad in El Fasher, Soedan, waarbij zo'n 60.000 mensen om het leven kwamen. Geen Joden, geen nieuws.

Hoe vaker Hamas zijn wens uitspreekt om Joden en christenen te vernietigen en de wereld te veroveren, hoe meer de haat tegen de Verenigde Staten en Israël groeit. Foto BDY

Volgens het onderzoek 'Costs of War' van Brown University zijn er sinds 2001 ongeveer 4,5 miljoen mensen omgekomen , de meesten in moslimlanden. Zelfs als we de cijfers van Hamas accepteren, zijn daarvan ongeveer 75.000 in Gaza omgekomen. Dat is ongeveer 1,6% van het totaal.

Laten we voorlopig even buiten beschouwing laten dat de verdeling van de dodelijke slachtoffers, volgens de eigen cijfers van Hamas, aantoont dat de meeste doden mannen in de gevechtsleeftijd waren . Laten we even buiten beschouwing laten dat veel van degenen op de lijst een natuurlijke dood stierven. Laten we even buiten beschouwing laten dat velen werden gedood door raketten en projectielen die door terroristische organisaties werden afgevuurd en die in de Gazastrook zelf terechtkwamen. En laten we even buiten beschouwing laten dat Hamas, en Hamas alleen, de volledige verantwoordelijkheid draagt ​​voor elke persoon die in deze oorlog is omgekomen na het bloedbad van 7 oktober.

Ondanks al deze feiten is naar schatting zo'n 98% van de demonstraties gericht tegen Israël en de Verenigde Staten.

De waanzin is niet beperkt gebleven tot de marges. De Britse minister van Buitenlandse Zaken, Ed Miliband, zei deze week in een vurige toespraak: "Miljoenen mensen in dit land en elders die geraakt en verontwaardigd zijn door het lot van het Palestijnse volk: we horen jullie. Jullie hadden gelijk."

Ed Miliband. Foto AFP

Hij sprak ook zijn steun uit voor het bestaansrecht van Palestine Action, ondanks het feit dat Groot-Brittannië de organisatie zelf als terroristische organisatie heeft aangemerkt. Hij was er bijna zelf toe overgegaan zich tot de islam te bekeren en straalde van plezier tijdens een ontmoeting met de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Abbas Araghchi.

Een vertegenwoordiger van een regime dat massaal mensen vermoordt , deert hem niet. Israël wel. Evenmin interesseren de miljoenen doden en ontheemden Miliband of de andere zelfbenoemde verlichte mensen – progressieven aan de linkerzijde en leden van extreemrechts die verliefd zijn geworden op jihadistische organisaties.

Deze haat tegen Israël en het Westen, die vanuit het Westen zelf wordt aangewakkerd, is de grote vertekening. Dus ja, Bin Laden en Sinwar zouden reden hebben om te glimlachen. Hun moorddadige ideologie wint terrein.

De meeste landen in wat ooit de vrije wereld zou moeten zijn, zitten nu gevangen tussen twee tegenstrijdige impulsen. In bijna al deze landen zijn de afgelopen jaren verontrustende en soms afschuwelijke berichten verschenen over de infiltratie van de Moslimbroederschap in steeds meer instellingen. Activisten van de Broederschap zien er niet bedreigend uit. Integendeel. Velen van hen lopen rond in maatpakken.

"Islamisten infiltreren de republikeinse instellingen van Frankrijk en vormen een bedreiging voor de nationale cohesie", meldde de BBC in mei 2025 naar aanleiding van een rapport van de Franse regering. Het Britse Jenkins-rapport , dat hetzelfde onderwerp behandelde, wees op de steun van de Moslimbroederschap aan Hamas en terrorisme, gebaseerd op de overtuiging dat "de westerse samenleving inherent vijandig staat tegenover het islamitische geloof en de islamitische belangen, en dat moslims hierop moeten reageren door afstand te bewaren en hun autonomie te waarborgen."

Er komen steeds meer van dit soort berichten binnen. Het resultaat is een paradox. Enerzijds wijzen gedetailleerde rapporten op het groeiende gevaar dat de Moslimbroederschap vormt. Anderzijds blijft de macht van de Broederschap toenemen.

De paradox wordt versterkt door het feit dat de twee staten die banden hebben met de Moslimbroederschap, Turkije en Qatar, hun invloed in het Westen uitbreiden . Recep Tayyip Erdogan, een openlijk antisemiet die aan het hoofd staat van een repressief regime in Turkije dat journalisten en leden van de LGBTQ+-gemeenschap arresteert, is een favoriet van de Amerikaanse president, ondanks diverse berichten die wijzen op banden tussen Erdogan en Al Qaida . "Tien jaar lang", zo stelde een rapport , "beschermde Erdogan een netwerk van Al Qaida."

Qatar is ondertussen de grootste buitenlandse financier van Amerikaanse universiteiten . Hoe kan de destructieve invloed van Qatar bestreden worden als Trump een presidentieel vliegtuig ter waarde van 400 miljoen dollar heeft aangenomen van het land dat 's werelds grootste producent is van anti-Israëlische, anti-zionistische en in de praktijk anti-Amerikaanse propaganda?

De Iraanse ideologie beschouwt de Verenigde Staten als de Grote Satan en Israël als de Kleine Satan. Deze ideologie verspreidt zich via de lesprogramma's op Amerikaanse universiteiten.

Wat betreft haat tegen Amerika, blijkt uit een recent gepubliceerd onderzoek getiteld "Anti-Western Intellectualism in Higher Education" dat 91,73% van de ondervraagde Amerikaanse studenten geloofde dat mensen die patriottische of pro-westerse standpunten uitten, negatief werden beoordeeld op de campus.

De gelederen van hen die het Westen haten zijn lang. Foto: AFP

Wat Israël betreft, bleek uit een ander onderzoek naar cursussen over het Israëlisch-Palestijnse conflict dat "uitgesproken antizionistische teksten – teksten die de morele legitimiteit van de Israëlische staat in twijfel trekken – vaak worden voorgeschreven." Dit is niet verrassend. De meeste docentenverenigingen in deze vakgebieden hebben de afgelopen jaren gestemd voor steun aan de BDS-campagne. Vergeet een opleiding die de kennis verbreedt. We leven in een tijdperk waarin universiteitscampussen broedplaatsen zijn geworden voor antiwesterse propaganda.

Niets blijft beperkt tot de campus. Het sijpelt door in de politiek. Al op 13 oktober, minder dan een week na het bloedbad, gebruikte Zohran Mamdani het woord 'genocide' voor Israël. Abdul El-Sayed, onlangs gekozen als de Democratische kandidaat voor de Amerikaanse Senaat in Michigan, is een uitgesproken islamist die onlangs weigerde de massamoorden door de Iraanse Revolutionaire Garde te veroordelen. In plaats daarvan veroordeelde hij de Verenigde Staten.

De lijst gaat maar door. De rijen van degenen die het Westen haten zijn lang. Ze krijgen steun van Tucker Carlson aan de rechterkant en Hasan Piker aan de linkerkant. Piker, een online influencer, is een figuur die de nieuwe generatie politici in de stijl van El Sayed begeleidt.

Hijzelf rechtvaardigde de terreuraanslagen in de Verenigde Staten. Bin Laden heeft nog een reden om te lachen. Hij wilde haat tegen het Westen aanwakkeren. En dat is hem gelukt.

Vijfentwintig jaar na de terreuraanslagen in de Verenigde Staten en drie jaar na het bloedbad van 7 oktober buigt de vrije wereld voor de ideologie van de jihad. Het is onduidelijk of het Westen tot bezinning zal komen. Maar het moet wel, voordat het te laat is.