De omstandigheden zijn rijp voor een derde intifada, schrijft de FAUDA schrijver Avi Issacharoff

Terroristische aanslag dinsdag in Gush Etzion Junction. Foto AFP

De terreuraanslag dinsdag bij het knooppunt Gush Etzion , die eindigde met de moord op Aharon Cohen vanuit Kiryat Arba en de verwonding van drie anderen, illustreert hoe groot het risico van escalatie op de Westelijke Jordaanoever ons nog steeds boven het hoofd hangt, schrijft FAUDA schrijver Avi Issacharoff in Ynet.

Israël steekt misschien liever zijn kop in het zand door de Palestijnse Autoriteit te negeren en te verzwakken, of draagt ​​fysiek bij aan escalatie door stilzwijgend of passief groen licht te geven aan Joodse terreur in Judea en Samaria, maar uiteindelijk hangt de rook al in de lucht.

De uitdrukking “derde intifada” is sinds het einde van de tweede intifada al talloze keren geschreven en uitgesproken (ook hier), en toch rijpen de omstandigheden voor de perfecte storm, en de regering onder leiding van Benjamin Netanyahu negeert dit niet alleen, maar bevordert de explosie zelfs.

En dit klinkt misschien vreemd, maar laten we beginnen met Iran. Ja, Iran probeert nog steeds met alle mogelijke middelen de Westelijke Jordaanoever te destabiliseren. Iran pompt ongekende hoeveelheden wapens in Palestijnse steden, of het nu via de grens met Jordanië is of via Syrië en Libanon.

Ongeveer anderhalve maand geleden meldden de Shin Bet en de IDF de onderschepping van een grote wapensmokkeloperatie, waarbij onder meer 15 antitankraketten, RPG-lanceerinrichtingen, drones, 29 geavanceerde explosieven en meer werden onderschept.

Deze inbeslagname is niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste, en we kunnen alleen maar gissen dat, zelfs als de Shin Bet en de IDF erin slagen de meeste smokkel te dwarsbomen, sommige smokkelpogingen wel slagen. Er zijn momenteel wapens in het veld die we eerder niet tegenkwamen tijdens de tweede intifada en zeker niet tijdens de eerste.

De smokkel wordt uitgevoerd onder leiding van de Speciale Operaties Divisie van de Iraanse Revolutionaire Garde, nota bene. Sleutelfiguren aan Iraanse zijde proberen Judea en Samaria in brand te steken na zo'n zware klap voor Hezbollah in Libanon.

Maar de grote hoeveelheden wapens zijn niet voldoende om de omstandigheden voor een perfecte storm te creëren. Daarbij komt de toenemende erosie van de macht en status van de Palestijnse Autoriteit. PA-president Mahmoud Abbas (Abu Mazen) werd afgelopen zaterdag 90 en hij wordt er niet jonger op. Zijn aangewezen opvolger, Hussein Al-Sheikh, geniet nul populariteit op de Westelijke Jordaanoever en lijdt aan een bijzonder corrupt imago. Van hem wordt niet verwacht dat hij redding brengt. En toen hoge PA-functionarissen in het verleden waarschuwden dat "jullie Abu Mazen zullen missen", klopte er wel iets van.

Abu Mazen is misschien wel doorgegaan met het betalen van salarissen aan gevangenen, en heeft zelfs de Holocaust ontkend in zijn proefschrift begin jaren 80, maar toch speelde de PA onder zijn leiding een actieve rol in de oorlog tegen Hamas, de Islamitische Jihad en Iran.

En er is een zeer goede reden waarom zelfs de rechtse regering van Netanyahu-Ben Gvir-Smotrich ervan afziet de Palestijnse Autoriteit te ontmantelen en in alle windrichtingen te verspreiden. Netanyahu geeft het misschien niet toe, maar Israël heeft er duidelijk belang bij dat de PA en haar veiligheidsapparaat blijven bestaan ​​en functioneren. Als deze mechanismen niet meer werken, zal de escalatie sneller en dodelijker zijn. Het probleem is dat Netanyahu en zijn partners de Palestijnse Autoriteit zeker niet willen versterken, omdat de vraag naar een Palestijnse staat dan tastbaarder zou worden.

Dit was ook de bron van de perceptie die de basis vormde voor de moeder van alle zeven mislukkingen op 7 oktober, die stelde dat "Hamas een aanwinst is" en de PA een last.

Bedenk dat het in 2018 Abu Mazen was die besloot de budgetten die de PA aan Gaza en Hamas overmaakte drastisch te verlagen, en dat de Israëlische regering zich daarop tot Qatar wendde om financiële hulp voor Gaza te vragen, die vervolgens Hamas bereikte.

En natuurlijk is het onmogelijk om Joodse terreur in de gebieden te negeren – en elk ander woord zou een smet zijn op wat daar gebeurt. Hier hebben we te maken met terreur onder auspiciën van de staat, en nog wel van de Israëlische politie. De Ben-Gvir-politie negeert het fenomeen als beleid; Shin Bet kan het niet alleen aanpakken en het leger heeft in zekere zin de handdoek in de ring gegooid.

En zo registreren we elke dag al kleine pogroms die soms escaleren tot ernstig geweld, met in het beste geval schade aan eigendommen en in het slechtste geval aan mensen. Vaak worden Israëlische veiligheidstroepen of Israëlische burgers die Palestijnen proberen te helpen tijdens de olijfoogst, bijvoorbeeld, aangevallen.

Het gevaar dat dit alles met zich meebrengt, is niet alleen dat het de motivatie voor aanslagen aanwakkert – die motivatie bestaat al – maar Joodse terreur wakkert die alleen maar aan. Het probleem is dat zelfs een enkel, ogenschijnlijk "klein" incident, een "mini-pogrom", kan uitmonden in een hinderlaag van gewapende Palestijnse terroristen die elke Jood die hun dorp binnenkomt, zullen proberen te verwonden om eigendommen of mensenlevens te schaden. En van hier naar een grote explosie zal de weg kort zijn, misschien zelfs heel kort.