De ouders van sergeant Adam Tzarfati, 20, die omkwam bij een droneaanval in Zuid-Libanon, herinneren zich een zoon die 'alles gaf wat hij had'

Sergeant Adam Tzarfati en zijn vader, Shai. Foto Ynet via familie

“Ik ben van nature angstig, en ik kan niet zeggen dat ik me zoiets nooit had kunnen voorstellen, zelfs niet in mijn ergste nachtmerries. Echt wel. Maar niets bereidt je erop voor. Ik kan niet geloven dat ik over hem in de verleden tijd spreek.” Zo omschreef Shai Tzarfati, de vader van sergeant Adam Tzarfati , het verlies van zijn zoon, een strijder in de Maglan-eenheid van de Commando Brigade, die in de nacht van zondag op maandag om het leven kwam door een droneaanval in Zuid-Libanon, meldt Ynet.

Het dodelijke incident vond plaats rond 1 uur 's nachts, toen een door Hezbollah gelanceerde drone een gebied trof waar troepen van de Golani Brigade, onderdeel van de 36e Divisie, waren gestationeerd nabij de Beaufort- heuvelrug, die door Israëlische troepen was veroverd. Tzarfati kwam om het leven en drie andere soldaten raakten gewond en werden per helikopter naar een ziekenhuis overgebracht.

“Adam was een fantastisch kind. Vriendschap was zijn motto”, zei zijn vader. “Hij hielp altijd anderen. Hij maakte twee jaar geleden zijn school af en twee weken later ging hij het leger in. Hij was een liefdevol kind dat alleen het goede zag en altijd de handen uit de mouwen stak. Hij was altijd de eerste die zich aanmeldde als vrijwilliger.”

Zijn moeder, Mali, voegde eraan toe: "Hij was mijn geliefde kind, geliefd door de familie en zijn vrienden. Het is zo verdrietig dat we zulke goede kinderen, zulke zionistische kinderen, verliezen. De wereld heeft een prachtig kind verloren. Als je hem had gekend, zou je begrijpen wat een verlies dit voor de wereld is. Iedereen zou met me meehuilden. Hij was een kind vol licht en liefde. Zijn leven werd abrupt beëindigd, 20 jaar, maar 20 goede jaren. Hij begreep dat leven hier betekent dat je jezelf moet geven. En hij gaf alles wat hij had, zijn leven."

Foto IDF

Volgens zijn ouders droomde Adam er al vanaf zijn vijftiende van om bij een gevechtseenheid te gaan. "Twee jaar voordat hij in het leger ging, was hij al begonnen met een intensieve training, drie keer per week gevechtsfitnesstraining", vertelde zijn vader. "Hij deed mee aan de selectieproeven voor Shayetet, hij deed mee aan de selectieproeven voor Sayeret Matkal , en uiteindelijk kwam hij terecht bij een elite-eenheid, Maglan , en was hij dolgelukkig. De dag dat ze hem selecteerden, was de gelukkigste dag van zijn leven."

Tientallen goede vrienden van Adam kwamen naar het huis van de familie om zijn ouders te troosten. A., een teamgenoot en vriend uit de basisopleiding, barstte in tranen uit toen hij over hem sprak. "Ik denk dat ik namens het hele team spreek als ik zeg dat Adam altijd in alles uitblonk, maar bovenal was hij de beste vriend op wie je kon rekenen," zei hij. "Hij was iemand met wie je kon praten, iemand die onze diensttijd makkelijker maakte. Hij was meer dan een teamgenoot, hij was een zielsverwant. De hele eenheid kende hem. Hij was een legende. De commandanten waren dol op hem. Hij was een uitstekende vechter."

Hij zei dat de band tussen hen was ontstaan ​​tijdens de basisopleiding. "Soms waren er meningsverschillen omdat hij een uitgesproken mening had, maar na een ruzie bood hij meteen zijn excuses aan," zei hij.

Foto Ynet via familie

Gal, een jeugdvriend, zei dat Adam altijd gedreven was om uit te blinken. "Adam streefde altijd naar perfectie en wilde altijd zoveel mogelijk bijdragen," zei hij. "Toen hij zich aanmeldde voor het leger, aarzelde hij geen moment. Hij mikte zo hoog mogelijk en was altijd omringd door vrienden. Hij was erg actief bij de scouting en kende iedereen daar. Het was zelfs irritant. We zeiden tegen hem: 'Genoeg, hoe lang kun je nog met je vrienden blijven praten?' Ik weet niet hoe je een lofrede schrijft voor een twintigjarige."

Roy Nitzani, een vriend van de middelbare school, herinnerde zich Adams vastberadenheid om zinvolle militaire dienst te verrichten. "Hij was de spil van onze groep," zei hij. "Voordat we in het leger zaten, deden we allemaal gevechtstraining. We wilden zo ver mogelijk komen. Ik was er zelf minder mee bezig, maar hij bracht me er vanaf mijn vijftiende mee in aanraking en praatte constant over het leger. Hij heeft ons er allemaal toe aangezet."

Een andere jeugdvriend, Tamir Arnold, vertelde dat ze in de zevende klas vrienden werden. "Ik zag meteen dat hij een enorm groot hart had," zei hij. "Hij hield van iedereen. We waren elke avond bij hem thuis en het gelach hield nooit op. Hij ontving gasten als een koning en nam altijd het initiatief voor bijeenkomsten. Het is onmogelijk te bevatten dat zo'n vriend er niet meer is."