De psychische gevolgen van de langdurig oorlog

Foto prof. Itamar Grotto

Terwijl Operatie Roaring Lion voortduurt en de publieke aandacht gericht blijft op de fysieke veiligheid van Israël, ontstaat er op een stillere, maar niet minder belangrijke manier een ander front: de psychische gevolgen van een langdurig conflict, schrijft professor Itamar Grotto in Ynet.

Voor miljoenen Israëliërs is de uitdaging niet langer beperkt tot geïsoleerde momenten van acute angst. Het is het cumulatieve effect van aanhoudende stress, verstoorde routines, herhaalde waarschuwingen, onzekerheid, economische druk, ontheemding en voortdurende blootstelling aan dreiging. Deze last treft niet alleen mensen die al kwetsbaar waren, maar ook individuen en gezinnen die tot voor kort goed functioneerden.

De gevolgen worden steeds zichtbaarder . De vraag naar psychische hulp neemt toe. Emotionele problemen komen steeds vaker voor. Slaapproblemen, angst, depressieve symptomen, prikkelbaarheid en moeite met functioneren worden voor velen onderdeel van het dagelijks leven. In sommige gevallen herstellen mensen met de tijd en de juiste ondersteuning. In andere gevallen verergeren de symptomen, houden ze aan en ontwikkelen ze zich tot ernstiger aandoeningen.

Het is belangrijk te erkennen dat niet elke emotionele reactie op oorlog als pathologisch moet worden beschouwd. Stress onder langdurige dreiging is vaak een normale reactie op een abnormale realiteit. Maar wanneer stress aanhoudend, belemmerend en invaliderend wordt, moet het systeem klaarstaan ​​om vroegtijdig, effectief en op grote schaal te reageren.

Dit is waar Israël voor een echte uitdaging staat.

Het land heeft een brede aanpak nodig op het gebied van geestelijke gezondheidszorg, die preventie, vroegtijdige opsporing, ondersteuning in de gemeenschap, toegankelijke psychotherapie en gerichte zorg voor mensen met ernstigere symptomen omvat. Veerkracht is niet simpelweg de afwezigheid van lijden. Het is het vermogen van individuen, gezinnen, gemeenschappen en instellingen om te blijven functioneren, zich aan te passen en te herstellen onder aanhoudende druk. Het beschermen van die veerkracht moet als een nationale prioriteit worden beschouwd.

Tegelijkertijd moeten we eerlijk zijn over de beperkingen van de huidige systemen. Zelfs vóór het huidige conflict stonden de geestelijke gezondheidszorgdiensten al onder druk. De wachttijden waren lang, de toegang was ongelijk verdeeld en veel mensen vielen tussen wal en schip. Onder langdurige oorlogsomstandigheden worden die tekortkomingen nog ernstiger.

Deze realiteit vereist ook dat we verder kijken dan alleen conventionele reacties. Naast het versterken van publieke diensten en maatschappelijke kaders, is er een groeiende behoefte aan innovatieve en op bewijs gebaseerde benaderingen voor mensen die lijden aan depressie, traumagerelateerde symptomen en therapieresistente aandoeningen. Tijden van nationale crisis verminderen de behoefte aan innovatie in de geestelijke gezondheidszorg niet; ze versterken die juist.

Mentale gezondheid is geen bijzaak die later, als de veiligheidssituatie verbetert, aangepakt kan worden. Het is een essentieel onderdeel van het nationale uithoudingsvermogen in het heden. Het beïnvloedt de stabiliteit van gezinnen, het functioneren van de beroepsbevolking, de continuïteit van het onderwijs, de sociale cohesie en het vermogen van het land om op de lange termijn te herstellen.

Want zelfs wanneer de directe dreiging afneemt, verdwijnt de emotionele en psychologische last niet zomaar. Het erkennen van die last – en er met ernst, mededogen en een langdurige inzet op reageren – zal essentieel zijn voor het herstel en de veerkracht van Israël.

Professor Itamar Grotto is arts in de volksgezondheid en voormalig adjunct-directeur-generaal van het Israëlische ministerie van Volksgezondheid. Hij is momenteel voorzitter van PsyRx, een bedrijf dat innovatieve behandelingen ontwikkelt voor psychische aandoeningen.