De waanzinnige stroom wapensmokkel naar Israël en het moment waarop de Shin Bet ingreep
- Joop Soesan
- 3 uur geleden
- 7 minuten om te lezen
Smokkelaars opereren nu als militaire eenheden, met behulp van gigantische drones, terreinwagens die door de woestijn racen en afgeluisterd radioverkeer van het Israëlische leger. Aanklagers waarschuwen dat wapens en drugs met alarmerend gemak Israël binnenkomen, schrijft Ynet.
Van alle smokkelzaken die we de afgelopen week grondig hebben onderzocht, springt de zaak die zich in juli 2024 langs de Jordaanse grens afspeelde er met kop en schouders bovenuit, zowel vanwege de mate van verfijning als vanwege de onthullingen die ze doet.
Het is niet alleen een verhaal over criminele vindingrijkheid. Het is ook een verhaal over een aanhoudend falen, een falen dat niet met deze operatie begon en er ook niet mee eindigde. Het is een verhaal over poreuze grenzen, lessen die niet geleerd zijn en verwachtingen die keer op keer teleurgesteld worden.
Dit vond plaats midden in de oorlog die negen maanden eerder was begonnen met de verrassingsaanval van Hamas op Israëlische gemeenschappen in de buurt van de Gazastrook. Bij die aanval werd het grenshek op tientallen plaatsen tegelijk doorbroken en infiltreerden duizenden terroristen en Palestijnse burgers Israëlisch grondgebied.
Na zo'n catastrofale mislukking zou je redelijkerwijs een verscherping van de grensbeveiliging verwachten. Je zou een versnelde bouw van hekken verwachten waar die er nog niet zijn, meer patrouilles, uitgebreidere surveillance en een groter gevoel van urgentie. Op zijn minst zou je alertheid verwachten.
Een smokkeloperatie die als een militaire missie is gepland.
Fuaz Altouhi, een inwoner van Bir Hadaj in de Negev en nu een 29-jarige gevangene, was al bij de politie bekend vanwege wapen- en drugsdelicten. De oorlog maakte geen einde aan zijn activiteiten. In de zomer van 2024 sloot hij een deal met een Jordaanse burger om wapens Israël binnen te smokkelen via de Jordaanse grens.
De methode die ze kozen was zelfs voor ervaren wetshandhavers onbekend.
Altouhi kreeg de opdracht een medewerker naar Jordanië te sturen, die legaal via een van de landsgrenzen het land in zou gaan. Daar zou de medewerker worden opgehaald en naar de Jordaanse Arava worden gebracht. Vervolgens zou hij in een jeep vol wapens worden gezet, op een vooraf bepaald punt Israël binnenrijden en Altouhi en zijn mannen nabij de grens ontmoeten, waar de wapens zouden worden uitgeladen.
In ruil voor de wapens stemde Altouhi ermee in om de Jordaanse kant te voorzien van 150 kilogram hasj. De drugs zouden in dezelfde jeep worden geladen, die vervolgens via de open grens terug zou rijden. De handlanger zou dan terugrijden en Israël legaal weer binnenkomen via de officiële grensovergang.
Als je de details bekijkt, is het moeilijk om niet onder de indruk te zijn van de precisie. Dit was geen geïmproviseerde misdaad. Het was een operatie met een ordelijk plan, duidelijk omschreven rollen en een goede voorbereiding.
Altouhi rekruteerde Salim Gdifi, Fouad Abu-Ma'if, Mohammed Arjan en Zahir Abu-Rakiq, allen inwoners van Bir Hadaj. Gdifi en Abu-Ma'if werden aangesteld als uitkijkposten. Abu-Rakiq, een ervaren smokkelaar met een instinct voor het voorzien van problemen, werd ingeschakeld om de grensovergang te begeleiden. Arjan kreeg de opdracht om naar Jordanië te reizen.
Voorafgaand aan de operatie zelf reden Altouhi, Abu-Rakiq, Gdifi en Abu-Ma'if naar het smokkelpunt langs de Jordaanse grens, ongeveer tegenover de herberg Kushi Rimon, om de bewegingen van de IDF- en Jordaanse troepen te observeren.
Twee dagen voor de overdracht ontving Altouhi een telefoontje van zijn Jordaanse partner, die hem opdroeg naar de parkeerplaats van Golda Park in Beersheba te rijden. Daar overhandigde een koerier hem het pakket met hasj.
Op 17 juli om 14.30 uur liet Arjan zijn paspoort afstempelen bij de grensovergang over de Jordaan nabij Beit She'an. Aan de Jordaanse kant kreeg hij een Land Cruiser overhandigd, volgeladen met 55 pistolen, 13 M16-geweren, twee Kalasjnikovs, magazijnen en 28 reserveonderdelen voor de M16, waaronder lopen en loopbehuizingen. Vervolgens reed hij zuidwaarts de Jordaanse Arava in.
Ondertussen wachtten Altouhi en de rest van de groep bij het kruispunt Tzihor. Ze waren in aparte voertuigen aangekomen en wachtten op het sein.
Laat die avond, niemand kon zich later het exacte tijdstip herinneren, kwam het telefoontje vanuit Jordanië. Het gebied was veilig. De overdracht kon doorgaan.
Abu-Rakiq reed richting de grens om te controleren of het gebied leeg was. Gdifi en Abu-Ma'if namen posities in als uitkijkposten. Arjan naderde de grens vanaf de Jordaanse kant, onder begeleiding van Altouhi via de radio.
Tijdens het verhoor werd Arjan gevraagd of hij de grens was overgestoken door over het hek te rijden. Zijn antwoord was simpel: Er was geen hek.
Aan de Israëlische kant stonden Abu-Rakiq en Altouhi te wachten. Ze begonnen de wapens te ontladen.
De tweede fase van de deal, het transport van de drugs, liep mis toen de uitkijkposten beweging van Jordaanse troepen in de buurt detecteerden. De hasj werd in het veld begraven. De kentekenplaten van het Jordaanse voertuig werden vervangen door Israëlische, en de hele groep reed terug naar Bir Hadaj, inclusief Arjan, die volgens de gegevens van de bevolkingsautoriteiten in het buitenland zou moeten zijn.
Enkele dagen later reed Arjan met de jeep terug naar Jordanië, dwars door hetzelfde onbeveiligde gebied, met de drugs in de kofferbak. Op 24 juli keerde hij vervolgens legaal terug naar Israël via de Jordaan.
Iedereen was tevreden.
Altouhi verdiende 250.000 sjekels. Arjan ontving 170.000 sjekels. Gdifi kreeg 23.000 en Abu-Ma'if 40.000. Abu-Rakiq, de meest ervaren van hen, nam zijn betaling in natura aan: 25 pistolen. Op de zwarte markt wordt een onbeschadigd pistool verkocht voor ongeveer 30.000 sjekels.
Pas zes maanden later werd de groep gearresteerd, en dat in verband met een totaal andere zaak. Tijdens verhoren door de Shin Bet onthulden ze deze operatie. Tot dan toe had niemand binnen de veiligheidsdiensten enig idee dat het had plaatsgevonden. Niet het leger. Niet de Shin Bet. Niet de politie.
Toen drones de smokkelaars vervingen
Al in 2020 identificeerden het leger en de politie de Israëlische grenzen met Egypte en Jordanië als opkomende routes voor wapensmokkel. Aanvankelijk was het sporadisch. In 2021 nam het aantal incidenten toe. In 2022 verdubbelde de hoeveelheid. Tegen 2023 waren er meer dan 200 wapens via deze grenzen Israël binnengesmokkeld.
Na het uitbreken van de oorlog op 7 oktober nam het fenomeen dramatisch toe.
Het jaar 2024 markeerde een keerpunt. Na het uitbreken van de oorlog verbood het Israëlische leger de toegang tot een gebied binnen 800 meter van de Egyptische grens, aan beide zijden. Smokkelaars pasten zich snel aan. Ze schakelden over op gigantische drones.
Op 20 oktober 2024 werd voor het eerst een drone die de grens overstak onderschept. In de laadruimte bevonden zich acht pistolen en tientallen magazijnen. Tien dagen later werd een andere drone tegengehouden, deze keer met vier aanvalsgeweren en een pistool aan boord. Sindsdien zijn er honderden wapens die via drones de grens over werden gesmokkeld, in beslag genomen.
Op een gegeven moment beseften de veiligheidsfunctionarissen dat Israël niet altijd de eindbestemming was.
Dat besef kwam op 3 januari 2025.
Om 4:55 uur arriveerde Younes Amitel, een 40-jarige inwoner van Bir Hadaj, in de buurt van de Israëlisch-Gaza-grens bij Kibboets Nir Yitzhak in een Jeep Rubicon. Twee anderen arriveerden in een Land Cruiser. Amitel haalde een drone van zijn voertuig, bevestigde er een pakket aan en vloog ermee Gaza in.
Wat er in het pakket zat, blijft onbekend, om een simpele reden: de drone is nooit teruggekeerd.
Een observatiepost van de IDF zag de drone Gaza binnenkomen. Een zwaar gepantserd voertuig werd eropaf gestuurd. Amitel en zijn metgezellen sloegen op de vlucht. Nabij Nir Yitzhak maakte Amitel een scherpe U-bocht, reed recht op het gepantserde voertuig af en ramde het frontaal. Zijn metgezellen wisten te ontkomen. Amitels jeep sloeg meerdere keren over de kop en belandde op zijn zij. De soldaten bleven ongedeerd. Amitel werd gearresteerd.
In zijn voertuig werd nog een drone aangetroffen, bevestigd aan een pakket met 60 blokken hasj met een totaalgewicht van 5,45 kilogram.
Dit was nog maar het begin.
Van strafbaar feit tot bedreiging voor de nationale veiligheid
In april 2025 kwam er een nieuwe smokkelzaak aan het licht waarbij drones en Gaza betrokken waren. De aanklachten beschreven hoe smokkelaars contact hadden met mensen in de Sinaï, de patrouilles van het Israëlische leger (IDF) vooraf hadden verkend, drugs naar Gaza hadden gevlogen en de drones daar hadden achtergelaten.
Openbare aanklagers begonnen te beseffen dat het niet langer houdbaar was om deze zaken als routineuze drugsdelicten te behandelen.
Eind december vond er een belangrijke bijeenkomst plaats op het kantoor van procureur-generaal Gali Baharav-Miara, bijgewoond door hoge functionarissen van de Shin Bet, het Israëlische leger, de politie en het Openbaar Ministerie. Shin Bet-chef David Zini omschreef het fenomeen van dronesmokkel als een "voortdurende catastrofe die een strategische bedreiging vormt voor Israël".
Volgens veiligheidsfunctionarissen zijn er alleen al in het afgelopen jaar duizenden drones het Israëlische grondgebied binnengedrongen, beladen met geweren, pistolen, munitie en explosieven.
"Wat we onderscheppen," gaf een functionaris toe, "is slechts een druppel op een gloeiende plaat."
De overstroming heeft de prijzen doen dalen en de beschikbaarheid vergroot. Een M16-geweer dat ooit meer dan 100.000 shekels kostte, is nu te koop voor 70.000 tot 80.000 shekels. Een Glock-pistool dat ooit 50.000 tot 60.000 shekels kostte, is nu te koop voor ongeveer 30.000.
Bij minstens twee dodelijke aanslagen werd gebruikgemaakt van gesmokkelde wapens, waaronder de moord op grenspolitieagente Shira Haya Soslik in Beersheba en de moord op politieagent Adir Kedosh op Route 4.
Een grens die een moordzone is geworden.
Door de verscherpte handhaving is het gebied nabij de Egyptische grens een dodelijke zone geworden. In de afgelopen twee jaar zijn daar zes Bedoeïenen, die verdacht werden van smokkel, doodgeschoten.
De meest recente was Ayoub Altouhi, 20 jaar oud, een inwoner van Bir Hadaj.
'Mijn zoon is niet gedood,' zei zijn vader. 'Hij is vermoord.'
Vijf dagen na zijn dood hielden inwoners van Bir Hadaj een protest. Salama Abu-Adisan, hoofd van de regionale raad van Neve Midbar, zei dat de bedoeïenengemeenschap op alle mogelijke manieren in de steek was gelaten.
"We worden in de steek gelaten op het gebied van budgetten, infrastructuur, onderwijs en sociale voorzieningen," zei hij. "Nu worden ook onze levens in de steek gelaten."
Hij voegde eraan toe dat de regels gedurende zijn decennialange dienst als spoorzoeker en agent langs de Egyptische grens duidelijk waren: alleen schieten als er een onmiddellijke bedreiging voor levens is.
'Dat was hier niet het geval,' zei hij.
De grenzen blijven poreus. De smokkel gaat door. En de kosten, zowel in termen van veiligheid als in termen van mensenlevens, blijven stijgen.
Opmerkingen