De westerse obsessie met Israël brengt elke Jood ter wereld in gevaar, schrijft Ben-Dror Yemini in Ynet

Beveiliging van Joodse locaties in Europa, België. Foto AFP

'Ik ben bang,' vertelde een Joodse vriendin uit Londen me twee maanden geleden. Voor haar huis in de wijk Golders Green waren vier ambulances van de hulpdienst Hatzalah in brand gestoken. Het was slechts een incident in een lange reeks aanslagen.

Op 21 mei vorig jaar werden twee medewerkers van de Israëlische ambassade vermoord voor het Joods Museum in Washington. In oktober 2025 werden twee Joden gedood op Jom Kippur in een synagoge in Manchester.

In december vond er een terreuraanslag plaats tijdens Chanoeka op Bondi Beach in Sydney, Australië, waarbij 15 mensen om het leven kwamen, de meesten van hen Joods. In maart 2026 was er een schietpartij in een synagoge in Michigan. Dankzij een snelle reactie van de beveiliging werd een massamoord voorkomen. En vorige week werden twee Joden neergestoken, wederom in de Londense wijk Golders Green.

Mijn vriendin wil vertrekken en naar Israël verhuizen. Dat is niet makkelijk voor haar; er spelen problemen met haar levensonderhoud en familie. Maar ze weet dat de volgende aanval slechts een kwestie van tijd is.

We willen weten waarom dit gebeurt. Want om dit fenomeen, dat steeds erger wordt en waarvan terreuraanvallen slechts het topje van de ijsberg zijn, aan te pakken, is een dieper inzicht in de oorzaken nodig.

We weten niet alles. We weten wel dat er al jarenlang een enorme propagandacampagne gaande is, gefinancierd door Qatar. Dat is geen geheim. Honderden miljarden zijn geïnvesteerd in universiteiten, cultuur en sport, met slechts één resultaat: haat.

Het is niet zo dat Qatar zelf hier veel baat bij heeft gehad. Integendeel. In de confrontatie met Iran kozen degenen die geacht werden Qatar te steunen juist de kant van het progressieve, anti-Amerikaanse kamp dat feitelijk pro-Iraans was. Maar de investering van enorme bedragen over vele jaren heeft Israël en de Joden wel degelijk schade berokkend.

Desondanks, met alle respect voor Qatar, zou veel van dit alles ook zonder hen zijn gebeurd.

Het is moeilijk om onverschillig te blijven tegenover de enorme hoeveelheid informatie die als hersenspoeling werkt. De gemiddelde westerse burger wordt blootgesteld aan media zoals de BBC, The Guardian,

The New York Times, Le Monde in Frankrijk, Corriere della Sera in Italië en El País in Spanje. En wanneer ze zich wenden tot Wikipedia, 's werelds populairste kennisplatform, dat algemeen als objectief wordt beschouwd, blijkt dat ook daar anti-Israëlische vooringenomenheid is doorgedrongen. De Anti-Defamation League wordt bestempeld als een "onbetrouwbare bron", terwijl Al Jazeera de status van een "betrouwbare bron" krijgt.

Volgens een onderzoek van de ADL omzeilt een groep van minstens 30 redacteuren gezamenlijk het Wikipedia-beleid om antisemitische verhalen, anti-Israëlische vooringenomenheid en misleidende informatie te plaatsen.

Niemand hoeft antisemitisch geboren te worden. Blootstelling aan als betrouwbaar beschouwde informatieplatforms leidt er onvermijdelijk toe dat de gemiddelde burger een diepe vijandigheid jegens Israël ontwikkelt en steeds meer sympathie krijgt voor 'verzetsorganisaties', waaronder Hamas en Hezbollah, die tegen Israël vechten en de status van 'anti-kolonialistische' groeperingen krijgen, zelfs als ze zich er zelf misschien niet van bewust waren dat ze zogenaamd dergelijke bewegingen waren.

Foto Leon Neal

Een snelle blik op wat ze over zichzelf zeggen volstaat om te begrijpen dat dit terreurorganisaties zijn die een duister regime willen vestigen en dat ze overal waar ze actief zijn, vernietiging, verwoesting en bloedvergieten zaaien. Toch ontgaat dit op de een of andere manier de aandacht van de meeste journalisten bij de toonaangevende mediaorganisaties wereldwijd.

Afgelopen woensdag, precies op het moment dat ik dit schreef, ontving ik een pushmelding van de BBC: "De zender toont 10 minuten Israëlische bombardementen die Libanon verwoestten." Tien minuten verwoesting in Libanon?

Ik opende de homepage van de BBC. Het hoofdartikel ging over de vooruitgang in de onderhandelingen over een akkoord tussen de Verenigde Staten en Iran. Prima. Maar twee prominente, naastgelegen koppen gingen over Libanon. De ene, hierboven al genoemd, richtte zich op de "vernietiging van Libanon", en de andere, vrijwel identiek, verklaarde dat een "enorme golf van Israëlische aanvallen chaos in Libanon had veroorzaakt".

Beide artikelen zijn geschreven door journalist Nawal al-Maghafi. Ik heb tevergeefs gezocht naar reportages van de BBC-favoriet over het feit dat de meeste Libanezen eigenlijk vrede met Israël willen, of naar berichten die uitleggen dat Hezbollah en Iran verantwoordelijk zijn voor de verwoesting en ondergang van Libanon.

Wat blijft er hangen in het collectieve bewustzijn? Israël bombardeert Libanon. Zonder context. Zonder achtergrond. Zeker zonder rechtvaardiging.

Zoals de Britse journalist James Delingpole twintig jaar geleden schreef tijdens de Tweede Libanonoorlog: "Een mening vormen over het conflict tussen Hezbollah en Israël op basis van BBC-berichten uit Beiroet is als een mening vormen over de Tweede Wereldoorlog op basis van beelden van het bombardement op Dresden die in samenwerking met Goebbels' propaganda-afdeling zijn gefilmd."

Dat was toen al zo. En dat is vandaag de dag nog meer het geval.

De meeste mensen die aan deze giftige informatie worden blootgesteld – die de werkelijkheid op zijn kop zet en Israël tot het probleem maakt – doen er niets mee. Misschien hebben ze een hekel aan hun regering omdat die blijft samenwerken met Israël. Een klein percentage sluit zich af en toe aan bij anti-Israëlische demonstraties. En van die enkelingen die een diepe haat tegen Israël ontwikkelen, besluit een handjevol om in actie te komen.

Dat was bijvoorbeeld het verhaal van Elias Rodriguez uit Chicago, wiens progressieve opvattingen hem ertoe brachten Yaron Lischinsky en Sarah Milgrim te vermoorden voor het Joods Museum in Washington.

En als dat geldt voor Rodriguez, die een ideologische moord pleegde, dan geldt het zeker ook voor degenen die vanuit moslimlanden naar het Westen zijn gekomen, waar islamitische ophitsing bovenop de voortdurende ophitsing komt die via westerse informatieplatforms wordt verspreid.

'Wacht even,' zullen sommigen nu zeggen. 'Dat komt door wat Israël doet.'

Maar nee. Absoluut niet.

Dat komt door wat informatieplatforms, met name de grote media, over Israël zeggen — vaak met hulp van Israëliërs en Joden zelf.

De beschuldigingen van hongersnood en genocide vormden uiteraard centrale elementen in deze hersenspoelingscampagne. Het probleem is echter dat er geen genocide en geen hongersnood heeft plaatsgevonden. Die leugens zijn al op de meest geloofwaardige manier ontkracht.

De meeste van de bovengenoemde media, net als de meeste toonaangevende universiteiten, weigeren echter een platform te bieden aan degenen die de beschuldigingen weerleggen.

Professor Danny Orbach, bepaald geen rechtse figuur maar wel een van de auteurs van het uiterst feitelijke rapport dat de genocideclaim verwerpt, neemt geen blad voor de mond over zijn academische collega's: “In veel academische kringen wereldwijd heerst een regime van terreur en angst ten aanzien van Israël en Gaza. De bloedlaster van genocide is een religieus dogma geworden dat niet in twijfel mag worden getrokken. Schrijvers die geloven dat het een bloedlaster is – waaronder vooraanstaande wetenschappers – durven zich niet uit te spreken uit angst om verstoten te worden en geconfronteerd te worden met opstandige studenten.

Juristen, generaals en historici die weten dat het een leugen is, fluisteren het achter gesloten deuren. Redacteuren geven schrijvers ‘vriendelijk advies’ om verwijzingen naar studies die kritisch staan ​​tegenover de beschuldiging weg te laten, om maar niet controversieel te zijn.”

Deze week arriveerde Orbach in Den Haag voor een conferentie waar, zoals hij zei, "wetenschappers die bereid zijn de waarheid te vertellen" bijeenkwamen. Het is een zeldzaam evenement, dat plaatsvindt onder ongebruikelijk strenge beveiliging.

"Onder zulke omstandigheden," zei Orbach, "kan er geen sprake zijn van academische vrijheid of onderzoeksvrijheid. Alleen de aanklagers genieten van die vrijheid."

En deze hersenspoeling in bolsjewistische stijl heeft gevolgen. Voor de overgrote meerderheid leidt het slechts tot meningen. Voor een enkeling, zoals gezegd, leidt het tot moorddadige daden.

Het moet dus duidelijk gezegd worden: jullie, de ophitsers in de media en de academische wereld, zijn verantwoordelijk voor de toename van antisemitisme. Jullie moedigen haat aan die tot moord leidt. Jullie zijn noch verlicht, noch progressief. Jullie zijn reactionairen die zich precies gedragen zoals degenen die in de Middeleeuwen lasterlijke taal over Joden verspreidden.

U weet, of zou in ieder geval moeten weten, dat Israël jihadisten bestrijdt, zowel soennieten als sjiieten, die openlijk verklaren dat hun doel de vernietiging van Israël en vaak ook de vernietiging van Joden is. U weet dat ze met nazi-swastikavlaggen zwaaien. U weet dat Israël onschuldige burgers niet meer kwaad doet dan de westerse coalitie deed tijdens de oorlog tegen het terrorisme – en in feite zelfs veel minder.

Maar je verzwijgt de feiten.

Ja, u bent dus verantwoordelijk voor de ophitsing die heeft geleid tot de aanslagen die al hebben plaatsgevonden en die nog zullen volgen.

En er is niets zo effectief om het antisemitisme aan te wakkeren als Israëlische academici en journalisten.

Mehdi Hasan, een van de meest prominente anti-Israëlische propagandisten op elk denkbaar platform, weet precies wat hij doet. Hij verscheen samen met Gideon Levy bij de prestigieuze Munk Debates Club tegenover Douglas Murray en de briljante advocate Natasha Hausdorff.

Het debat draaide om de vraag: is antizionisme hetzelfde als antisemitisme?

Het was een zeldzame gelegenheid waarbij degenen die naar hun mening de waarheid verkondigden, de kans kregen om gehoord te worden. Zoals gebruikelijk bij de Munk-debatten, wonnen Murray en Hausdorff bij de publieksstemming.

Het had een sprankje hoop kunnen zijn: de waarheid die zou zegevieren.

Het probleem is echter dat er in de meeste kranten vrijwel geen spoor te vinden is van feiten die de beschuldigingen weerleggen. Hasan zelf ging uiteraard onverstoorbaar door.

'U beweert dat er geen genocide heeft plaatsgevonden?', vraagt ​​hij. Hij heeft naar eigen zeggen een doorslaggevend antwoord: drie Israëlische professoren – Omer Bartov, Amos Goldberg en Daniel Blatman. Als zij 'genocide' zeggen, waarom zou iemand daar dan bezwaar tegen maken?

Vóór hen was er professor Raz Segal, die op 13 oktober, minder dan een week na het bloedbad van Hamas, een artikel publiceerde in Jewish Currents waarin hij Israël beschuldigde van genocide.

En het is moeilijk om de krant Haaretz te vergeten die de campagne aanvoerde en die andere kranten over de hele wereld legitimiteit gaf om de beschuldiging te verspreiden.

Als dit is wat Israëlische academici zeggen, als dit is wat een Israëlische krant beweert, wie heeft er dan nog feiten nodig?

Het is ook belangrijk om te vermelden dat Zohran Mamdani niet veel tijd nodig had. Tien dagen na het bloedbad van Hamas leidde hij al een gewelddadig protest waarin hij Israël van genocide beschuldigde.

Israël is niet perfect. Integendeel. Het is legitiem om kritiek te uiten. Er zijn politici in Israël, zoals Itamar Ben-Gvir en Bezalel Smotrich, die een enorme aanwinst zijn voor Israëls vijanden. Joden over de hele wereld die van Israël houden, slaan zich na elke uitspraak tegen de muur.

En er bestaat geen twijfel over dat het huidige regeringsbeleid de strijd tegen moorddadig antisemitisme niet bevordert.

Maar het moet ook erkend worden dat de haat tegen Israël al lang bestond vóór de huidige regering en haar eigenzinnige ministers. Peilingen die de afgelopen decennia zijn gehouden – lang vóór 7 oktober en vóór de huidige regering – hebben aangetoond dat in veel Europese landen een groot deel van de bevolking, soms zelfs een meerderheid, gelooft dat "Israël zich tegenover de Palestijnen gedraagt ​​zoals de nazi's zich tegenover de Joden gedroegen."

Dit is nog niet voorbij.

Israël en Joodse organisaties hadden allang moeten beseffen dat we ons in een noodsituatie bevinden. De strijd is niet alleen tegen Hamas, Hezbollah en Iran. Het is ook een strijd om het publieke bewustzijn, dat golven van antisemitisme genereert die nieuwe hoogten kunnen bereiken.

Ze zijn nu al gevaarlijk. Ze zouden nog veel gevaarlijker kunnen worden.

De Israëlische regering moet wakker worden.