Een voormalige eenzame soldaat, die van de straat is gered, zet zich in om veteranen van het Israëlische leger te helpen, net als zij

Moriya Azulay met president Isaac Herzog. Foto GPO

Enkele maanden geleden legde de 23-jarige Moriya Azulay zich neer bij het idee dat ze haar studie zou moeten afbreken en haar droom om als eerste in haar familie een universitaire graad te behalen, zou moeten opgeven, schrijft Times of Israel.

Ondanks gezinsinstabiliteit en economische moeilijkheden had Azulay zich een weg gebaand naar de Reichman Universiteit om bestuurskunde en diplomatie te studeren. Voordat ze daar begon, had ze gediend als gevechtssoldaat in het Israëlische leger. Dat leger erkende haar als een 'lone soldier', ondanks dat ze in Israël was geboren. Dit was een erkenning van de moeilijkheden die gepaard gaan met het ontbreken van het familiesysteem waar de meeste in Israël geboren militairen wel van profiteren.

De ondersteuningsstructuren van het leger voor alleenstaande soldaten boden haar een vangnet om de volle impact van de bureaucratische en financiële hindernissen die gepaard gaan met het alleen reizen, uit te stellen.

Toen haar diensttijd echter eindigde, verdween die steun en werden de financiële problemen die ze tot dan toe had weten te weerstaan, plotseling overweldigend.

Aan het einde van haar eerste jaar aan de universiteit realiseerde Azulay zich dat ze het zich niet langer kon veroorloven om als voltijdstudent door te gaan – of zelfs maar een dak boven haar hoofd te hebben. Maar toen pleegde ze een telefoontje.

Bij Reichman vond ze een mentor in Micky Aharonson, die bijna tien jaar lang senior directeur was geweest van het diplomatiek secretariaat bij de Nationale Veiligheidsraad in het kabinet van de premier.

"Ik belde haar op een dag en zei: 'Luister, ik denk dat ik moet stoppen met mijn studie en de diplomatie moet opgeven. Ik kan het me niet veroorloven. Over tien dagen ben ik dakloos. Ik weet niet wat ik moet doen'", vertelde Azulay aan The Times of Israel.

In plaats van Azulays besluit om te stoppen te accepteren, besloot Aharonson actie te ondernemen en bracht Azulay in contact met filantropen die bereid waren haar en anderen zoals zij te helpen.

De donateurs boden Azulay huurondersteuning om haar van de straat te houden en naar school te laten gaan, en verstrekten tevens startkapitaal voor Lone Front, een non-profitproject dat zich richt op vrouwen die voorheen als 'lone soldiers' in gevechtsfuncties dienden, maar die vaak niet dezelfde erkenning krijgen als hun mannelijke collega's.

Een leven zonder back-up

Israël telt zo'n 7.000 alleenstaande soldaten – jonge mannen en vrouwen die zonder ouderlijke steun in het Israëlische leger dienen – die elk de uitdaging aangaan om een ​​leven op te bouwen zonder het vangnet dat veel van hun leeftijdsgenoten als vanzelfsprekend beschouwen. Volgens cijfers van het Israëlische leger is 46 procent van hen vrouw.

Ongeveer de helft van het totaal bestaat uit nieuwe immigranten van wie de ouders nog in het buitenland wonen, terwijl de rest, zoals Azulay, in Israël geboren soldaten zijn die wees zijn geworden, geen contact meer hebben met hun familie of van wie de familie naar het buitenland is verhuisd.

Azulay werd geboren in een ultraorthodox gezin, maar haar vader verliet het gezin toen ze een jaar oud was, waardoor haar moeder drie jonge kinderen alleen moest opvoeden.

De druk van die verantwoordelijkheid eiste zijn tol van de geestelijke gezondheid van haar moeder. Toen ze het niet meer aankon, werden Azulay en haar broers en zussen opgenomen door hun bejaarde grootmoeder, die zelf ook in slechte gezondheid verkeerde.

Moriya Azulay. Foto GPO

"Ik ben niet met beide ouders opgegroeid," zei Azulay. "Het was niet echt een ideale jeugd. Maar ondanks alles wilde ik altijd al in het leger dienen."

Na haar middelbareschooltijd meldde ze zich aan bij het Lions of the Jordan Battalion van het Israëlische leger, een gemengde gevechtseenheid. Tijdens haar diensttijd combineerde Azulay de eisen van gevechtstraining en operationele taken met de verantwoordelijkheid om haar moeder, die in financiële moeilijkheden was geraakt, te ondersteunen.

Gedurende de bijna drie jaar dat ze in uniform diende, woonde Azulay in een appartement dat door de IDF werd gehuurd – een tijdelijke reddingsboei die verdween zodra haar diensttijd erop zat.

"Op de dag dat je uit het leger komt, moet je je appartement verlaten," zei ze. "Ik wist niet eens wat voor baan ik zou krijgen, waar ik zou gaan werken, hoe ik een appartement moest huren – het was allemaal zo'n chaos."

De bestaande overheidssteun voor alleenstaande soldaten na hun ontslag is grotendeels beperkt. Deze omvat onder andere een maandelijkse huurtoeslag van 1.000 NIS (ongeveer 314 dollar) van het Ministerie van Defensie gedurende een jaar, de mogelijkheid om maximaal drie maanden in een hostel voor alleenstaande soldaten in Beit HaChayal te verblijven, en gesubsidieerde appartementen die bestemd zijn voor alleenstaande soldaten en recentelijk afgezwaaide militairen.

Vrouwelijke soldaten van de gevechtsmobiliteitseenheid van de Parachutistenbrigade tijdens operaties in de Gazastrook op een onbekende datum in 2025 Foto IDF

Azulay merkte op dat het verkrijgen van hulp vaak een complex bureaucratisch proces met zich meebrengt, wat met name lastig kan zijn voor alleenstaande soldaten die naar Israël zijn geëmigreerd en minder vloeiend Hebreeuws spreken.

In reacties aan The Times of Israel erkenden zowel het ministerie van Defensie als de IDF de bestaande hulpprogramma's, maar schoven de verantwoordelijkheid voor de uitvoering ervan af op de andere instantie, zonder direct te reageren op de beschuldigingen van bureaucratische problemen.

Na haar ontslag uit het leger wist Azulay een kamer te bemachtigen in een van de gesubsidieerde appartementen voor voormalige gevechtssoldaten. Ook die regeling was echter van korte duur. Toen ze uiteindelijk een uitzettingsbevel ontving, kwam Azulay in een crisis terecht die leidde tot het levensveranderende telefoongesprek met Aharonson.

Tussen wal en schip vallen

Omdat Azulay zelf als eenzame soldaat heeft gediend, is ze zich terdege bewust van de obstakels waar de jonge vrouwen die ze nu probeert te ondersteunen mee te maken krijgen.

Ze merkte op dat veel alleenstaande soldaten te maken hebben met economische instabiliteit, bureaucratische obstakels en psychische spanning tijdens en na hun diensttijd, maar dat vrouwen in gevechtsfuncties een extra, vaak onzichtbare, moeilijkheidsgraad ervaren.

"Er zijn nog steeds mensen die zeggen: 'Ik geloof niet in vrouwen in gevechtsfuncties'", aldus Azulay. Volgens haar draagt ​​deze denkwijze bij aan de systematische marginalisering van vrouwelijke gevechtskrachten en een gebrek aan publieke erkenning voor hun rol.

Die ongelijkheid, zo legde ze uit, komt niet alleen tot uiting in de publieke opinie, maar ook in de ondersteuningsstructuren die na de diensttijd beschikbaar zijn.

Veel gevechtseenheden die uitsluitend uit mannen bestaan ​​– waaronder de parachutisten en de Golani-brigades – profiteren van onafhankelijk opgerichte non-profitorganisaties voor veteranen die het erfgoed van de eenheid bewaren, gesneuvelde soldaten herdenken, nabestaanden steunen en netwerken van oud-leden en vrijwilligers op lange termijn onderhouden.

Daarentegen beschikken gemengde eenheden zoals de zoek- en reddingsbrigade en het eigen Lions of the Jordan-bataljon van Azulay niet over vergelijkbare kaders voor langdurige ondersteuning.

Hoewel er organisaties zijn die alleenstaande soldaten bijstaan ​​tijdens en na hun diensttijd – zoals Friends of the IDF en Nefesh B'Nefesh – is er geen enkele die zich specifiek richt op vrouwelijke alleenstaande soldaten, of meer specifiek op vrouwen die als alleenstaande gevechtssoldaat hebben gediend.

Agenten van de Israëlische grenspolitie staan ​​op wacht bij de plek van een steekaanval in de Oude Stad van Jeruzalem. Foto AP

"Het is een probleem omdat je je niet gewaardeerd voelt," zei Azulay. "Het gaat niet om ego. Het gaat erom dat je alles van jezelf geeft en dat niemand het weet."

De gevolgen van die onzichtbaarheid, voegde ze eraan toe, kunnen zeer persoonlijk zijn. Azulay herinnerde zich een geval van een goede vriendin – een in Israël geboren vrouwelijke soldaat die als eenzame strijder optrad – die zwaargewond raakte door vijandelijk vuur tijdens een operatie in het Westelijke Jordaanoeverdorp Tubas.

"Niemand heeft het over de vrouwen die gewond raken," zei Azulay. "En dan zeggen mensen: 'Oh, jij doet niets... Jij riskeert je leven niet. Jij weet niet wat vechten inhoudt.'"

Volgens Azulay zijn deze houdingen niet beperkt tot de Israëlische samenleving. Ze vertelde dat ze in het buitenland op vergelijkbare scepsis stuitte tijdens fondsenwerving voor Lone Front – momenten die haar er pijnlijk aan herinnerden dat vrouwelijke gevechtsdienst vaak niet alleen fysieke veerkracht vereist, maar ook een voortdurende inspanning om de legitimiteit ervan te rechtvaardigen.

De zoektocht naar stabiliteit

Lone Front bevindt zich momenteel nog in een beginfase en ondersteunt zo'n 50 jonge vrouwen door middel van bureaucratische begeleiding, geestelijke gezondheidszorg en gemeenschapsprogramma's die vrouwelijke 'alleenstaanden' – een groep waarvoor weinig specifieke plekken bestaan ​​– samenbrengen om ervaringen te delen en elkaar te steunen.

De organisatie biedt ook huurondersteuning aan een klein deel van de deelnemers.

Voor Azulay is het vinden van stabiele huisvesting voor deze jonge vrouwen uitgegroeid tot een centrale pijler van de missie van de organisatie.

"Voor mensen zoals ik is een thuis iets wat we ons hele leven missen," zei ze. "Als je geen plek hebt om te wonen... kun je je doel niet bereiken. Je kunt niet nadenken over wat je echt wilt doen. Je zit vast in de overlevingsmodus."

Naast huisvestingsondersteuning bieden Azulay en haar team van 17 vrijwilligers ook andere vormen van hulp, zoals het samenstellen van cadeaumanden met producten voor persoonlijke verzorging en schoonheid, die binnenkort zullen worden uitgedeeld tijdens een evenement voor zo'n 500 alleenstaande soldaten.

Azulay zei dat ze het toewijzen van middelen aan vrouwelijke alleenstaande soldaten beschouwt als een investering in de toekomst van Israël.

"Ze doorbreken in hun eigen leven zoveel glazen plafonds, helemaal zonder hulp," zei ze. "Ik denk dat als we in hen investeren, als we hen alles geven wat ze nodig hebben om te slagen, we de toekomstige leiders van Israël zullen krijgen."

Moriya Azulay. Foto GPO

Toen Azulay zelf met uitzetting werd geconfronteerd, had ze school kunnen verlaten en werk kunnen zoeken; het combineren van beide was echter onmogelijk geweest vanwege de studielast en de vrijwilligersverplichtingen die aan haar beurs verbonden waren.

Zonder diploma zouden haar vooruitzichten ernstig beperkt zijn geweest. In plaats daarvan kon ze haar studie voortzetten en werd ze onlangs uitgeroepen tot een van Israëls 30 veelbelovende defensieleiders onder de 30.

Ironisch genoeg heeft Lone Front haar weliswaar in staat gesteld ingeschreven te blijven bij Reichman, maar hebben het leiden van het project en de frequente fondsenwervende reizen naar het buitenland haar er juist van weerhouden om daadwerkelijk naar school te gaan.

"Ik ben dit semester helemaal niet op school geweest — geen enkele keer, zelfs geen enkele les," zei Azulay.

Nu Lone Front steeds groter wordt, hoopt ze dat iemand anders het stokje overneemt, zodat ze weer kan gaan studeren.

"Ik ben nu op zoek naar een CEO, omdat ik iemand met ervaring wil," legde ze uit.

"Mijn hele leven kon ik niet mijn leeftijd zijn. Mijn hele jeugd moest ik [een volwassene] zijn," zei ze. "Ik klaag niet. Ik zeg alleen dat ik vind dat ik 23 jaar oud zou moeten zijn."