Europa laat de Joden opnieuw in de steek: antisemitisme op de campus bereikt ook Maastricht en daarbuiten, schrijft Julio Ulio Levit Koldorf

De Syrische Mohammed Sadek betuigt zijn steun aan Rawan Osman tijdens haar toespraak aan de Universiteit Maastricht op 12 maart in Maastricht. Foto via Jerusalem Post

De Universiteit Maastricht is een gewilde internationale academische bestemming omdat het een van de weinige universiteiten in Europa is met een Engelstalig curriculum. Sinds 7 oktober hebben Joodse studenten van over de hele wereld echter te maken met vijandig antisemitisme binnen en met een bestuursorgaan dat grotendeels de andere kant opkijkt, schrijft Julio Ulio Levit Koldorf in The Jerusalem Post.

Op 12 maart 2025 woonde ik een lezing bij van de Syrisch-Libanese-Duitse vredesactivist Rawan Osman aan de Universiteit Maastricht, schrijft Julio.

Het was een evenement bedoeld om de dialoog te bevorderen, waarbij geen vertegenwoordiger van de staat Israël en geen Israëliërs de microfoon namen. In plaats daarvan sprak een vrouwelijke Syrische vredesactiviste, samen met een publiek bestaande uit studenten, professoren en leden van de Joodse gemeenschap, waaronder de voorzitter van de Joodse Gemeenschap van Maastricht en zijn vrouw.

Wat bedoeld was als een burgerlijke gebeurtenis, veranderde in een horrortafereel dat deed denken aan de donkerste hoofdstukken uit de Europese geschiedenis.

De Free Palestine Maastricht-groep had toestemming gevraagd aan de lokale autoriteiten om te protesteren tegen het evenement. Die toestemming werd geweigerd. Onverschrokken besloten ze toch door te gaan met hun plannen. Wat volgde was een onrechtmatige en gewelddadige belegering.

Demonstranten versterken een barricade bij het Oudemanhuispoort-kamp aan de Universiteit van Amsterdam. Foto Wikipedia

Deze groep omsingelde het gebouw en riep leuzen als ‘Intifada’, ‘Van de rivier tot de zee’. Ze noemden ons fascisten, babymoordenaars, genocideplegers en nog erger.

Ze protesteerden niet; ze jaagden. Ze mengden zich niet in het gesprek; ze probeerden te intimideren, isoleren en vernederen. Ze omsingelden de Joden met de psychologische angst van een pogrom, bonzend op de muren, deuren en ramen, bijna tot ze braken, in een poging binnen te komen. Ze deden dat met hun gezichten bedekt met keffiyehs, maskers en, ironisch genoeg, regenboogkleurig haar.

Toen ik een Israëlische vlag tevoorschijn haalde, schrijft Julio, trok de politie me meteen aan de kant, om "de rabiate menigte niet te provoceren". Ik werd geduwd, beledigd en bedreigd. Trouwens, ik ben geen Israëliër en had geen enkele rol in de organisatie van het evenement. Mijn enige zonde was dat ik Joods was in een gebouw vol Joden.

De veiligheidstroepen besloten het hele evenement stil te leggen en er arriveerden vijf patrouillewagens, niet om de illegale demonstranten te arresteren, niet om de wet te handhaven, maar om ons als criminelen uit het gebouw te begeleiden, terwijl de daadwerkelijke aanvallers ongestraft bleven. Nederland heeft opnieuw gefaald in zijn verplichting om de meest vervolgde minderheid in de geschiedenis te beschermen.

Dit is geen op zichzelf staand incident. Na het incident met Rawan Osman en de onverschilligheid, de zielige excuses en het absolute gebrek aan excuses of toenadering tot de Joodse gemeenschap, besloot de Universiteit Maastricht een lezing met Shabbos Kestenbaum af te gelasten. Kestenbaum was een Amerikaanse activist die bekendstond om zijn rechtszaak tegen Harvard University, omdat deze universiteit Joodse en Israëlische studenten niet beschermde tegen antisemitische intimidatie en discriminatie. Deze keer waren de Joodse gemeenschap en ik direct betrokken bij de organisatie van het evenement.

Toch had de Universiteit Maastricht het lef om de lezing af te gelasten en plaats te maken voor een ander pro-Palestijns evenement, georganiseerd door dezelfde groep die eerder de wet overtrad door Joden in een gebouw op te pakken.

Sinds 7 oktober 2023 is antisemitisme sterk toegenomen op westerse campussen. Maar de Universiteit Maastricht is bijzonder. Dit is de nieuwste manifestatie van een medeplichtige pionier van een nieuwe vorm van geïnstitutionaliseerd antisemitisme in Europa.

In de weken na het bloedbad van Hamas plaatste Maastricht een nieuwe vacature op LinkedIn: een promotieonderzoeker met als onderwerp "Palestina Solidarity". De functieomschrijving bevatte een hoop belachelijke, tegenstrijdige onzin: Israël werd verantwoordelijk gesteld voor de oorlog in Gaza en Palestijns terrorisme werd gelijkgesteld aan bevrijding, queerness, dekolonisatie, het "Global South" en Black Lives Matter. Er werd opgeroepen tot actieve steun aan de Boycot, Desinvestering en Sancties (BDS)-beweging, die verboden was vanwege het inherente antisemitisme.

De functie bood een aantrekkelijk maandsalaris van € 3.539 – gefinancierd door de belastingbetaler – en een onderwijsmogelijkheid binnen de Faculteit der Geestes- en Maatschappijwetenschappen. Dit is geen onderzoeksthema; het is een ideologische missie die de waarden van de academische wereld ondermijnt, vermomd als wetenschap.

We zijn getuige van een situatie zoals in de jaren dertig, waarin in Nederland wonende Joden hun eigen smaad, discriminatie en geïnstitutionaliseerd antisemitisme financieren.

Deze identitaire morele waan, ontstaan bij elitaire instellingen als Columbia en nu verspreid over heel Europa, heeft generaties studenten en professoren opgezadeld met een afschuwelijk moreel relativisme over wie de aanvaller is en wie de verdediger.

Deze instellingen hebben wetenschap vervangen door tribale slogans. Ze veroordelen genocide, maar steunen tegelijkertijd de moord op alle Joden. Ze beweren de rechten van LHBTIQ+'ers te verdedigen, maar verdedigen tegelijkertijd ideologieën die homo's in het openbaar zouden executeren. Ze huilen om de onderdrukten, maar nodigen de onderdrukkers uit om op de campus te komen spreken.

Geen verontwaardiging op de campus over ISIS, Oeigoeren, ophanging van dissidenten, kindermarteling; alleen tegen Joden en Israël

Er zijn geen protesten voor de Oeigoeren in Chinese concentratiekampen. Geen verontwaardiging over de verkrachting van jezidi-vrouwen door Islamitische Staat. Geen oproepen tot boycot tegen regimes die dissidenten ophangen, de vrijheid van meningsuiting onderdrukken en kinderen martelen. Maar als het om Joden en Israël gaat, worden ze onverschrokken revolutionairen.

Als studentengroepen, uit protest tegen de wreedheden van China tegen haar moslimminderheid, Chinese studenten zouden intimideren en evenementen met Chineessprekenden zouden afstoppen, zou dat terecht als krankzinnig worden veroordeeld. Maar vervang "Chinees" door "Joods" of "Israëlisch", en het wordt "verzet".

Nederland heeft formeel de definitie van antisemitisme van de International Holocaust Remembrance Alliance overgenomen, die demonisering en delegitimering van Israël als een vorm van antisemitisme erkent. Het gedrag van de Universiteit Maastricht is een flagrante schending van deze definitie en daarmee een directe schending van de eigen normen van de Nederlandse overheid.

Maar er zijn geen consequenties en er is geen verantwoording afgelegd.

Wat er aan Columbia University is gebeurd , gebeurt ook in Europa. Maastricht is niet de uitzondering. Het is het Europese Columbia, een instelling die Verlichting heeft ingeruild voor tribalisme, kritisch denken voor modieus activisme, en universele mensenrechten voor ideologische zuiveringen.

Europa laat de Joden opnieuw in de steek.