Ex-gijzelaarster Romi Gonen praat over haar trauma: 'Ik zal dit mijn hele leven met me meedragen. Je kunt er niet van genezen'

Voormalig gijzelaar Romi Gonen spreekt met "Uvda" van Channel 12 over haar ervaringen in de terreurgevangenschap van Hamas, 25 december 2025. Sreenshot

Voormalig Gaza- gijzelaar Romi Gonen vertelde in het tweede deel van een interview met "Uvda" van Channel 12, dat donderdagavond werd uitgezonden, over haar herstelproces sinds haar vrijlating uit de terreurgevangenschap van Hamas in de Gazastrook.

"Het was heel belangrijk voor ons om te horen dat er niets was gebeurd. Wauw, het is... het is moeilijk te zeggen. Aan de ene kant ben ik opgelucht dat niemand in dezelfde situatie terecht is gekomen als ik, maar... het is gewoon niet eerlijk," zei ze, terwijl ze haar tranen probeerde te bedwingen.

"Het is... ik zal dit mijn hele leven met me meedragen, want toen ik op de 34e dag [na het bloedbad van 7 oktober ] aankwam, ging ik alleen de tunnel in en was ik daar 24 uur lang alleen in stilte. Dat verplettert je," vervolgde Gonen, terwijl de tranen in haar ogen opwelden.

"Ik moest er alleen mee zijn, en dat is niet makkelijk. Ik bleef maar tegen mezelf zeggen: 'Je bent sterk, je bent sterk.' Nee! Ik ben niet sterk, en nee, je kunt zoiets niet te boven komen, dat kan gewoon niet," zegt ze, waarna ze begint te huilen en moeite heeft om haar emoties onder woorden te brengen.

"Hoe ga je hiermee om? Hoe kunnen we deze gevangenschap doorstaan ​​als ik binnen een maand door drie verschillende mannen seksueel ben misbruikt? Hoe kunnen we verder? Hoe kun je met hen blijven zonder bang te zijn dat het weer gebeurt? Het is gewoon niet eerlijk!" zei ze, terwijl ze haar tranen probeerde te bedwingen.

"Pas toen de andere meisjes arriveerden en we begonnen te praten en ervaringen te delen, begreep ik ineens dat ik verreweg in de ergste situatie van allemaal zat. Niet een beetje erger zelfs, ik zat in een vreselijke situatie. Hoe herstel je van zoiets?" vroeg ze, terwijl ze bleef huilen.

De "meisjes" waar Gonen naar verwees, waren IDF-waarnemers Agam Berger en Liri Albag.

Dafna en Ela Elyakim, twee zussen van respectievelijk 15 en 8 jaar, voegden zich de volgende dag bij hen. Kort daarna kwamen Chen Almog-Goldstein en haar drie kinderen, Agam (17), Gal (11) en Tal (9), samen met Mia Schem, die was ontvoerd van het Nova-muziekfestival, en IDF-waarnemer Naama Levy.

Emily Damari sloot zich op de 40e dag ook bij hen aan.

Emily Damari (links) en Romi Gonen (rechts) op foto's genomen vóór het bloedbad van 7 oktober. Foto Hostage and Missing Families Forum

Gonen vertelde hoe ze 34 dagen lang alleen werd vastgehouden in appartementen bovengronds, voordat ze naar de terreurtunnels werd gebracht.

"Plotseling kwam een ​​van de commandanten naar me toe en zei: 'Misschien komen er binnenkort twee meisjes.'" Ze herinnerde zich hoe ze hem antwoordde: 'Niet misschien, breng ze maar – ik heb ze nodig.'

Berger kwam de tunnel binnen met een hijab op, zei Gonen. Berger ging op de matras zitten, en Gonen draaide zich naar haar om en zei: 'Mag ik alsjeblieft even een knuffel?'

"Dat was alles wat ik nodig had. Ik had even iemand nodig die me omhelsde. Denk er eens over na, 35 dagen lang was ik alleen, zonder enig fysiek contact met andere mensen - behalve dan het contact dat slecht is [verwijzend naar seksueel misbruik]," merkte ze op.

"Toen kwam Liri binnen. Ze lieten hen een voor een zakken, en zij deed mee met de omhelzing," voegde Gonen eraan toe.

Toen de jonge zusjes Elyakim binnenkwamen, vertelde ze hoe ze zich realiseerde dat ze tot nu toe alleen waren geweest, en hoe die realisatie haar "verbrijzelde".

Ze merkte ook op dat zij en Damari onafscheidelijk zijn geweest sinds ze elkaar 40 dagen na het bloedbad weer ontmoetten.

"Als Romi niet bij me was geweest tijdens mijn gevangenschap, was ik gestorven," aldus Damari.

Damari merkte ook op dat ze al in een vroeg stadium doorhad dat Gonen was mishandeld voordat ze elkaar ontmoetten. "Ik denk dat dat ook een van mijn eerste vragen was: of er iemand iets was overkomen?", voegde Damari eraan toe.

Twee weken nadat Gonen de terreurtunnels in was gebracht, begon de eerste vrijlating van gijzelaars. In de daaropvolgende dagen realiseerden de terroristische bewakers zich dat ze van streek was door een incident dat zich had voorgedaan in een van de appartementen waar ze was vastgehouden. De volgende dag, terwijl de eerste groep gijzelaars werd vrijgelaten, keerden de terroristen terug naar de kooi waarin ze gevangen werd gehouden.

"Ze zeiden dat ik een hijab moest opzetten, omdat ik niet naar huis ging. Ik ging naar de kamer van de commandant boven," herinnerde ze zich.

Ze vertelde hoe ze door de tunnels naar een kamer op een hoger niveau werd geleid, waar een telefoon op haar wachtte.

"Ik nam de telefoon op en hij zei 'Hallo' tegen me. Ik realiseerde me dat hij Hebreeuws sprak. Hij vroeg me om hem alles te vertellen wat er gebeurd was," zei ze.

Hij luisterde en vertelde haar: "Hij wil een soort deal sluiten. 'Ik zet je bovenaan de lijst [van mensen die vrijgelaten worden], en in ruil daarvoor beloof je me dat je zwijgt [over je ervaringen].' Ik dacht natuurlijk: 'Wat kan het mij schelen, als hij me maar bovenaan de lijst zet? Ik wil naar huis, en dan zien we wel wat die belofte inhoudt'", herinnerde ze zich, en zei dat ze de terreurcommandant die belofte had gedaan.

Gonen voegde eraan toe dat ze zich achteraf realiseerde dat de commandant aan de andere kant van de lijn Izzadin al-Haddad was , destijds hoofd van de Gaza-brigade van Hamas, die inmiddels is gepromoveerd tot commandant van de zogenaamde militaire vleugel van Hamas, de Izzadin al-Qassam-brigades.

"Ik heb gesproken met de belangrijkste terrorist in Gaza," merkte ze op.

Gonen herinnerde zich hoe het besef van haar aanstaande vrijlating als een verrassing kwam.

Op de ochtend van haar vrijlating, 471 dagen nadat ze was ontvoerd tijdens het Nova-muziekfestival, belden de terroristen haar om 10:26 uur 's ochtends televisie te komen kijken.

Een terrorist zei tegen haar: "Je gaat nu alleen naar buiten, er staat een voertuig op je te wachten op straat." Ze werd samen met Emily Damari de tunnel uitgestuurd.

"Het was een vreselijke situatie. We liepen zo over straat en dachten: 'We lopen hier helemaal alleen over straat in Gaza'", voegde ze eraan toe.

Hamas-terroristen pikten hen van de straat op en brachten hen samen met mede-gijzelaar Doron Steinbrecher, die tegelijkertijd werd vrijgelaten.

Voordat ze het overdrachtspunt bereikten, brachten de terroristen hen over naar een ander voertuig, waar Haddad op hen wachtte op de voorstoel.

"Hij draaide zich om en zei 'Hallo meiden' tegen ons. Daarna vroeg hij me of ik onze belofte nog wist. Ik zei van wel, en hij zei: 'Zie je wel, jij bent als eerste naar buiten gegaan'," herinnerde ze zich.

"Hij zei toen dat hij hoopte dat ik mijn belofte zou nakomen, en ik zei dat ik dat zou doen," voegde ze eraan toe.

"Ze hebben me vaak het zwijgen opgelegd en gezegd dat ik mijn verhaal niet mocht vertellen. Nu zit ik hier voor de camera, en eerlijk gezegd zal niemand me meer het zwijgen opleggen. Het is me overkomen, het is verschrikkelijk, en ik worstel er dagelijks mee, maar ik ben er nog. Ik heb het overwonnen. Ik zit in de nasleep, en ik ben er veel sterker dan ik was," besloot ze.