'Groeten uit Jemen' - een column van Simon Soesan over wat vanmiddag gebeurde

Dochter, schoonzoon en kleinkinderen van Simon, zondagmiddag in Tel Aviv tijdens luchtalarm

Ze wilden een ijsje. Drie van onze kleinkinderen zijn met hun moeder en vader op bezoek bij hun oma en opa in Tel Aviv. Hun dagen worden voornamelijk gevuld met ravotten, skateboarden en zwemmen.

Maar vandaag wilden ze een ijsje. Ze kennen de buurt van hun oma en opa goed, kregen wat geld en gingen met zijn drieën naar de supermarket om de hoek. Maar juist op dat moment besloten de Houtim in Jemen een Iraanse raket op ons af te vuren.

Het luchtalarm ging af en de drie jongens, 11, 9 en 7 jaar oud waren even verbijsterd en geschrokken. Hun moeder, onze dochter, hoorde het alarm en in plaats van naar de schuilkelder te rennen, rende ze haar kinderen achterna. Ze vond ze snel en beschermde de jongens met haar lichaam, geholpen door een voorbijgangster.

De raket werd door ons afweersysteem neergeschoten en het leven ging weer door.

Geschokt, maar onder het genot van een ijsje, kwamen ze terug bij oma en opa.

Voor ons in Israel is dit al bijna twee jaar onze realiteit. Uw realiteit in Nederland is wat

anders: hooguit een transvestiet die de Dam beklad die uw dag versjteert. Meer niet. Maar wij “moeten er maar aan wennen”, want “dat komt ervan hé”.

Wij knappen met het verspreiden van leugens tegen ons. Leugens die invloed hebben op de levenswijze van Joden wereldwijd. Want als je kritiek hebt op Amerika, dan demonstreer je tegenover de Amerikaanse ambassade. Zo ook met kritiek op Rusland of welk land dan ook: je gaat bij de ambassade demonstreren. Niet bij McDonalds, Niet bij een winkel waar producten uit dat land worden verkocht. Ook demonstreer je niet bij een `Indonesisch restaurant wanneer er in Indonesië iemand op straat wordt opgehangen.

Maar betreffende Israel is dat anders. Ons land is zo klein, dat je zelfs op de wereldkaart geen plaats hebt om de naam van ons land te schrijven. Maar als er kritiek is op Israel, nou dan sla je Joden op straat in elkaar, je weigert om een boom nabij een synagoge te snoeien en je gooit de ramen in bij koosjere restaurants. En dat vindt iedereen normaal.

Wij dus niet.

Het is niet normaal dat we jarenlang beschoten worden door landen met wie we geen grens en zeker geen mot mee hebben. Het is niet normaal dat publieke media valse informatie verstrekken, die gericht is om ons, Israel en Joden wereldwijd, in een kwaad licht te stellen.

Kritiek op ons is prima, maar de nuances duiden meer op antisemitisme dan inhoudende vragen te stellen over de politiek van de Israelische regering.

Een andere dochter van ons was met haar gezin op vakantie in Bulgarije. Aangekomen in het hotel vroeg haar jongste, 3 jaar oud: “Mama, waar is de schuilkelder hier?”

Wij weigeren om dit als normaal te accepteren. Wij weigeren “kritiek” die van ons eist te stoppen met het uithongeren van Gaza, terwijl geen enkel land (tot voor kort – nu is het trendy) hielp met het sturen van humanitaire hulp naar Gaza. En dat terwijl de VN in alle stilte de humanitaire hulp stopte, omdat van de 2000 gestuurde vrachtwagens met voedsel en medicamenten, er meer dan 1700 gekaapt en gejat zijn door Hamas, om het later met woekerprijzen en onder het “genot” van schoten in de lucht, te verkopen aan de Gazanen.

Onze kinderen en kleinkinderen blijven ravotten. Ze blijven skateboarden en blijven naar het strand te gaan. Of de NOS en haar handlangers dat nu leuk vinden of niet.

En we hebben het begrepen: we staan er weer zelf voor en zullen al deze problemen zelf op lossen, een voor een.

Laat de burgemeester van Amsterdam, Miesjponum, maar blijven schreeuwen dat, waneer Joden worden aangevallen, zij er staat. Want, inderdaad, ze stond erbij en keek erna, juf Huichel.

De kinderen zijn alweer vergeten dat er luchtalarm was. U zult er in Nederland weinig van horen.

Maar de Houtim en Jemen en de Iraanse leiders, tsja, die horen hier nog van.