Helen, 86 jaar, werd in 1939 geboren in Den Haag, ze is Holocaustoverlevende en heeft nu in Israel 34 achterkleinkinderen

De uitgebreide familie Hoffman. Foto Ynet

Al meer dan 67 jaar wonen Helen en Abraham Hoffman in hun huis in de wijk Kiryat Moshe in Jeruzalem. In de complexe periode rond de Holocaust-herdenkingsdag , de herdenkingsdag voor de Holocaust en de Onafhankelijkheidsdag beschouwen de twee Holocaust-overlevenden – die elkaar vonden en een groot gezin stichtten in de hoofdstad – hun persoonlijke "zionistische onderneming" als een overwinning, schrijft Ynet.

Helen, 86 jaar, werd in 1939 geboren in Den Haag, Nederland. Op vierjarige leeftijd werd ze toevertrouwd aan een gezin van Rechtvaardigen onder de Volkeren, waar ze verbleef tot ze werd gevonden door een familielid, een van de weinigen die het overleefden.

“Ze namen me mee in een zwarte auto en ze wisten mijn geboortedatum niet. Ze besloten dat we de dag dat ik bij het gezin aankwam, als mijn geboortedag zouden markeren. Na de oorlog ontdekten we dat het inderdaad mijn geboortedag was, 26 mei 1943,” vertelde ze over het moment dat ze werd overgedragen aan het gezin dat haar leven redde. “Het waren heel goede mensen en ze adopteerden ook een ander Joods meisje. Mijn zus overleefde het ook, nadat ze bij een ander gezin was geplaatst. Mijn broer en mijn ouders werden vermoord in de gaskamers in Sobibor.”

Grootmoeder Helen met een van haar kleinkinderen. Foto Ynet

Na de oorlog werd ze opgespoord door een nicht van haar moeder, met de hulp van de vrouw van een rabbijn die had bijgehouden waar kinderen bij gezinnen werden geplaatst. Samen emigreerden ze naar Israël.

Abraham, die binnenkort 88 jaar wordt, was nog een baby toen de vervolging in Duitsland begon en wist met zijn familie naar Israël te vluchten. "Nadat Hitler aan de macht kwam, werden Joden uit alle invloedrijke posities verwijderd en elke maand kwamen er nieuwe decreten. Mijn vader stond aan het hoofd van een ondergrondse organisatie die erin slaagde meer dan 100.000 boeken naar Israël te smokkelen. Deze boeken vormden de basis van de wetenschappelijke bibliotheek in Jeruzalem en zijn schatten die vandaag de dag nog steeds te zien zijn in het Israel Museum," vertelde hij.

Na een reis door verschillende landen bereikte het gezin Israël en vestigde zich in Jeruzalem. In 1956 meldde Abraham zich aan bij het Pantserkorps en vocht hij mee in de Israëlische oorlogen. "Ik bleef tot mijn 54e in de reserve en werd voortdurend opgeroepen. We hebben heel wat successen geboekt," zei hij trots.

Abraham met een van zijn kleinkinderen. Foto Ynet

Helen en Abraham ontmoetten elkaar in hun jeugd bij een religieuze studentenvereniging en trouwden op 22 september 1959. "Het was liefde op het eerste gezicht. Hij wist dat ik met hem zou trouwen – hij hoefde het me niet eens te vragen," zei Helen.

In de loop der jaren werden het echtpaar ouders van vijf kinderen, 22 kleinkinderen en 34 achterkleinkinderen. "Ik noem het goddelijke voorzienigheid. Het is niet iets wat je als vanzelfsprekend moet beschouwen. Elke dag dank ik God dat Hij voor ons zorgt," zei Helen.

Tijdens de oorlog dienden twintig leden van de familie uit de tweede en derde generatie, samen met hun echtgenoten, in actieve dienst of bij de reserve. Sommigen vochten op 7 oktober niet ver van elkaar en bleven gedurende de hele oorlog aan verschillende fronten actief. Tegelijkertijd trouwden twee kleinkinderen en werden er nog eens dertien achterkleinkinderen geboren.

Het echtpaar Hoffman. Foto Ynet

"Ik bid voor hun veilige terugkeer en hoop dat ze als soldaten altijd hun best doen," zei Abraham. "Al mijn kleinkinderen zijn alumni van Bnei Akiva," voegde hij eraan toe, verwijzend naar de religieus-zionistische jeugdbeweging. "Ze werden opgeleid om het volk van Israël te dienen, en dat doen ze met plezier. Dit is het antwoord van onze generatie. We zijn naar Israël gekomen, we zijn dankbaar dat we het hebben overleefd, en we zetten het pad van onze voorvaderen voort."

In de voetsporen van hun grootouders: het echtpaar Hoffman met enkele van hun achterkleinkinderen. Foto Ynet

Tot slot zei sergeant A., hun kleinzoon, die zijn carrière bij de Parachutistenbrigade heeft voltooid en nu is ingedeeld bij een reserve-eenheid: "De opvoeding die we van oma Helen en opa Abraham hebben gekregen, is om te leven volgens idealen die het leven waard zijn. In onze familie heiligen we het leven. Dat is ons kompas: leven, reizen, vieren, tijd met elkaar doorbrengen en tegelijkertijd bijdragen aan en dienen van de staat, van het land Israël houden, gasten verwelkomen en goed doen."

“Zo is het gekomen dat iedereen in de familie die dat kan, vooraan staat. De partners – sterke vrouwen – houden het huishouden draaiende. De familie zit vol met onderwijzers, vrijwilligers en mensen die goed doen. Iedereen steunt elkaar voortdurend – helemaal in de geest van onze grootouders.”