Het voorgestelde Gazaplan levert Hamas politieke winst op, terwijl het Israëls mogelijkheden beperkt, schrijft Ron Ben Yishai

Foto Ynet

Het heeft weinig zin om de formulering van de "routekaart" voor de uitvoering van het vredesplan van de Amerikaanse president Donald Trump in de Gazastrook, die vandaag (vrijdag) door de "Vredesraad" is gepubliceerd, nauwkeurig te bestuderen en te analyseren. De eerste en meest voor de hand liggende reden is dat het een vage intentieverklaring is in plaats van een bindende overeenkomst, schrijft Ron Ben Yishai in Ynet.

Het plan mist essentiële details en definities die Israëlische burgers – gevormd door de bittere ervaring van 7 oktober 2023 – moeten weten. Wat wordt er bijvoorbeeld precies verstaan ​​onder "zware wapens" die Hamas zogenaamd aan de Palestijnse technocratische regering zal overdragen? Vallen RPG-lanceerders daar ook onder? En explosieven? En wat gebeurt er precies met deze wapens? Worden ze vernietigd, ontmanteld of simpelweg buiten gebruik gesteld? Waar worden ze opgeslagen en wie is er precies verantwoordelijk voor de bewaking van de opslagplaatsen?

Deze vragen zijn des te belangrijker gezien een nog verontrustender feit: de 'routekaart' van de Vredesraad verleent Hamas in de Gazastrook precies dezelfde status als Hezbollah momenteel in Libanon heeft. Dit betekent gewapende politieke invloed via Hamas-leden die zullen worden opgenomen in de nieuwe politiemacht die in Gaza wordt opgericht , evenals het besturen van centrale overheidsinstellingen achter de schermen door Hamas-functionarissen die hun functies zullen behouden. Dit alles zal gebeuren zonder dat Hamas enige verantwoordelijkheid draagt ​​voor het welzijn, de veiligheid of de levering van essentiële diensten aan de inwoners.

Israëlische politieke functionarissen en hoge Hamas-kopstukken haastten zich om te verduidelijken dat er nog steeds een diepgaand meningsverschil bestaat tussen beide partijen over de timing van de ontwapening van Hamas en de terugtrekking van Israël naar de Gele Lijn.

Israël beweert dat de terugtrekking naar de oorspronkelijke Gele Lijn pas zal plaatsvinden nadat Hamas zijn wapens heeft ingeleverd, zonder te specificeren om welke wapens het gaat. Hamas daarentegen beweert dat Israël eerst de terugtrekking van de IDF naar de veiligheidszone aan de rand van de Gazastrook moet voltooien, en pas daarna zullen de wapens worden overgedragen aan het Palestijnse technocratische comité.

Dit is een kunstmatig geschil dat de leden van het "verificatiecomité" dat in het kader van de routekaart zal worden opgericht, samen met functionarissen van de internationale stabilisatiemacht die momenteel voornamelijk op papier bestaat, gemakkelijk zullen kunnen oplossen zodra ze operationeel worden.

Foto AP

Het werkelijke probleem waar Israël en zijn burgers mee te maken zullen krijgen, is dat de routekaart Hamas als machtsfactor in de Gazastrook laat. Het plan verbetert de persoonlijke situatie van de overlevende Hamas-leden en -commandanten door hun voortdurende aanwezigheid in Gaza te garanderen, banen en financiële compensatie te bieden aan degenen die geen rol vinden in de nieuwe bestuursinstellingen en de weg vrij te maken voor toekomstige integratie in de regering.

Maar dat is nog lang niet alles. De routekaart spreekt over het openen van een "geloofwaardig pad" naar zelfbeschikking en een Palestijnse staat. Dit betekent dat Hamas ook een belangrijke politieke en public relations-overwinning heeft behaald die het in staat zal stellen zijn invloed onder Palestijnen uit te breiden. Dit alles in ruil voor een twijfelachtig ontwapeningsplan dat, in het beste geval, de zware wapens, tunnels en wapenproductiecapaciteiten van Hamas ontmantelt.

Hamas had echter het grootste deel van deze capaciteiten en wapens al tijdens de oorlog verloren, en de IDF vernietigde er minstens 70% van . De mazen in dit ontwapeningsplan, die zonder vergrootglas zichtbaar zijn, stellen Hamas niet alleen in staat zich te herstellen, maar ook om geleidelijk terug te winnen wat het heeft ingeleverd.

Hamas-leden die als politieagent werken of een wapenvergunning krijgen van de technocratische regering, behouden hun persoonlijke wapens. Daarentegen zullen de milities en clans die tijdens de oorlog met Israël en het Israëlische leger samenwerkten en met Hamas in conflict kwamen, de consequenties ondervinden. Zij zullen worden ontwapend en mogen geen ambtenarenposities bekleden in de nieuwe regering.

Wat levert het Israël dan op voor zijn eigen veiligheid en die van zijn burgers? Niet veel. Wij geven, Hamas ontvangt. Israël is verplicht zich volledig terug te trekken uit de Gazastrook. Dit zal geleidelijk en gefaseerd gebeuren, volgens een nog vast te stellen tijdschema en een nog te bepalen grenslijn, maar deze zal zeker ten oosten van de huidige Gele Lijn liggen.

Israël is ook verplicht om de militaire operaties te staken, inclusief de gerichte aanvallen die het momenteel uitvoert.

Dit is vanuit Israëlisch perspectief een ernstige tekortkoming, omdat het Israëlische leger volgens het stappenplan niet in staat zal zijn om schendingen van de overeenkomst door Hamas en de Palestijnse Islamitische Jihad aan te pakken, zelfs als de technocratische regering en de internationale stabilisatiemacht er niet in slagen of weigeren om hiermee om te gaan.

Israël heeft niet alleen geen veto over wie de hoge posities in de nieuwe regering in Gaza zal bekleden, maar het heeft ook geen recht om Hamas te achtervolgen als de organisatie gemeenschappen in de buurt van de grens met Gaza aanvalt of een mortiergranaat afvuurt.

Samenvattend probeert de Vredesraad een situatie in de Gazastrook te creëren die qua beperkingen sterk lijkt op de situatie die de Verenigde Staten onlangs aan Israël in Libanon hebben opgelegd.