Het zal een decennium duren om de tunnels te slopen. Ook wordt het verraad achter de vrede in het Midden-Oosten onthuld, schrijft Amit Segal

Nickolay Mladenov, de hoge vertegenwoordiger van de Internationale Raad voor Vrede die toezicht houdt op het staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas, arriveert op 13 mei 2026 bij een persconferentie voor de buitenlandse media in Jeruzalem. Foto Yonatan Sindel

Het is maandag 10 augustus en slechts enkele uren nadat Benjamin Netanyahu had aangekondigd dat Israël het 15-puntenplan afwijst, ging Nickolay Mladenov – directeur-generaal van de Board of Peace, het door Trump geleide orgaan dat toezicht moet houden op Gaza na de oorlog – met mij zitten om uit te leggen waarom Israël juist datgene zou moeten willen wat Bibi zojuist had afgewezen.

Zijn hele betoog komt neer op één woord: verificatie. Niemand is verplicht iets te doen, benadrukt hij, "en Israël al helemaal niet", voordat er geverifieerde stappen op de grond zijn gezet. De IDF staat bij de gele lijn die is afgesproken in het alomvattende plan; de Raad vraagt ​​alleen dat ze daar blijven en niet over de lijn heen schieten, tenzij de troepen een reële bedreiging ondervinden. De lijn wordt pas teruggetrokken nadat de afzonderlijke sectoren zijn gezuiverd en hun wapens zijn gecertificeerd, opgeslagen en onbruikbaar gemaakt. Als de verplichtingen van de volgende fase niet worden nagekomen, "stopt het proces".

Waarom worden de wapens opgeslagen in magazijnen in Gaza, waar Hamas "altijd slechts één muur verwijderd is van herbewapening"? Omdat ze onbruikbaar zullen worden gemaakt, zegt hij, door het Nationale Comité voor het Bestuur van Gaza van de Veiligheidsraad, met steun van de internationale troepenmacht. Meer een geruststelling dan een antwoord.

Wie sloopt de tunnels? Aannemers, maar in dit tempo zal het meer dan tien jaar duren, en, voegt hij eraan toe, juist daarom heeft Israël de Vredesraad nodig: samen zal het sneller gaan.

Gemaskerde strijders van de Islamitische Jihad inspecteren een locatie van de Islamitische Jihad die het doelwit was van een Israëlische luchtaanval in Khan Yunis in de zuidelijke Gazastrook op 25 februari 2020. Foto Fadi Fahd

Wat valt er onder de "persoonlijke wapens" die inwoners van Gaza mogen bezitten? Zou dat stiekem ook de Kalasjnikovs kunnen omvatten waarmee de Gazastrook feitelijk wordt bestuurd? Nee, zegt hij; het kader omvat alles, van zware wapens tot persoonlijke wapens. Hij erkent dat Gaza wordt geregeerd vanuit de loop van een Kalasjnikov – en daarom, zo benadrukt hij, moeten die geweren en alle andere wapens in handen van de burgerautoriteiten vallen.

En Turkije en Qatar – de twee regeringen die Israël het minst in Gaza wil hebben? Zonder Egypte, Turkije en Qatar, zegt hij ronduit, zou Hamas nooit met de routekaart hebben ingestemd; hun rol was cruciaal. Toen hem werd gezegd dat hen laten helpen bij de ontmanteling van Hamas hetzelfde is als de vos die de kippen bewaakt, antwoordde hij: "Als ik met de duivel moet praten, dan zal ik met de duivel praten" – om ervoor te zorgen dat er nooit een tweede 7 oktober plaatsvindt. Het verificatiemechanisme, benadrukt hij, wordt geleid door de Amerikanen, gesteund door de Iraakse veiligheidsdiensten en, op papier, door Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, Koeweit en Marokko.

Gevraagd of Hamas zich werkelijk zal ontwapenen – of het hele verhaal te mooi is om waar te zijn – geeft hij een veelzeggend antwoord. "Ik baseer dit alles niet op vertrouwen. En niemand van ons doet dat." Hij is zich terdege bewust van de risico's en bouwt in plaats daarvan voort op verificatie. Als het niet werkt, wordt het proces stopgezet.

Het aanbod van Mladenov is lastig. Enerzijds wordt Israël op dit moment nergens vandaan gevraagd zich terug te trekken; het hoeft alleen maar te stoppen met schieten – tenzij het ziet dat Hamas zich herbewapent. Anderzijds zal een terugtrekking uiteindelijk plaatsvinden voordat Hamas volledig ontwapend is.

De Amerikanen staan ​​perplex over één ding. Hoe kan een plan dat – in hun ogen – zo goed is, de tegenstand van het hele Israëlische politieke systeem oproepen, zonder uitzondering? Het is een van de weinige vragen waarop Netanyahu, Bennett, Lieberman, Eisenkot en zelfs Yair Golan in koor antwoorden. Hun reden is dezelfde: over 79 dagen stemt Israël. Niemand wil zich kandidaat stellen als Hamas-sympathisant en ondertekenaar van terugtrekkingen – zelfs niet als er vóór de verkiezingen geen terugtrekking zou plaatsvinden. Sommigen van hen vermoeden in het geheim dat dit de beste deal is die Israël kan krijgen. Maar compromissen sluiten is een bezigheid voor na de verkiezingen.

Mijn mening: In tegenstelling tot het hele politieke establishment steun ik dit plan. Het zal Hamas niet ontmantelen – niets zal dat volledig doen. Maar als het een derde van de tunnels en de helft van de Kalasjnikovs oplevert, ben ik er tevreden mee. Worden er 100.000 Kalasjnikovs ingeleverd? Natuurlijk niet. Maar 40.000 in beslag genomen exemplaren en nog eens 300 kilometer aan tunnels in kaart gebracht, is niet niks – en de volgende ronde, waarvan iedereen weet dat die eraan komt, zal onder aanzienlijk gunstigere voorwaarden worden uitgevochten.