Hoe Uri Gordin, de noordelijke leider van het Israëlische leger, Hezbollah versloeg

Generaal-majoor Uri Gordin, commandant van het Noordelijk Commando van de IDF, woont de officiële staatsherdenkingsceremonie van de Slag om Tel Hai bij in Kfar Giladi, Boven-Galilea, 11 maart 2025. Foto IDF

Het was 15 september 2024 en Yonah Jeremy Bob van de Jerusalem Post bezocht het hoofdkwartier van het Noordelijk Commando van de IDF om interviews en vertrouwelijke gesprekken te voeren met relatief hoge officieren op brigadegeneraal- en kolonelniveau, en heeft dir artikel exclusief voor The Jerusalem Post geschreven.

Wat ik op dat moment niet kon melden, is dat ik tijdens het bezoek aan de basis van dichtbij getuige was van duizenden officieren en soldaten die in ongebruikelijke ontmoetingen bijeenkwamen. Het was duidelijk dat ze zich aan het voorbereiden waren op een grote operatie tegen Hezbollah.

En toch lekte er niets uit, en zelfs de officieren met wie de Post sprak dachten dat het nog steeds heel goed mogelijk was dat de partijen een overeenkomst zouden bereiken voordat de oorlog veel omvangrijker zou worden.

Een groot deel van de kalmte en de bereidheid om het oorlogsvolume direct omhoog of omlaag te draaien kwam van hun commandant, de aftredende leider van het Noordelijke Commando, generaal-majoor Uri Gordin.

Volgens de Jerusalem Post stond Gordin op het punt om in oktober 2023, mei 2024, juli 2024 en nogmaals in september 2024 een revolutionaire aanval van het Israëlische leger op Hezbollah uit te voeren, toen deze uiteindelijk ook daadwerkelijk plaatsvond.

Gordin is eigenlijk altijd een coole klant.

Zelfs als mensen hun stem verheffen, wat er vaak toe leidt dat andere IDF-officieren terugschreeuwen of sarcastische opmerkingen maken, haalt hij alle energie uit een gevecht en blijft hij kalm zijn positie bepalen, alsof niets hem nog kan beïnvloeden.

Het is geen schande dat hij zo groot is en gebouwd als een muur, waardoor zijn kalme en krachtige woorden een andere klank en kracht krijgen.

Dit betekent dat er om 15:30 uur op 17 september 2024, toen ontploffende, gesaboteerde piepers Hezbollah en haar strijders letterlijk in heel Libanon uiteen dreven , volgens de Post geen sprake was van een duidelijk moment van een ereronde.

Dat kwam deels door zijn natuurlijke, kalme staat van zijn, maar ook doordat Gordin wist dat dit slechts het openingsshot was.

Nu moest hij racen om de tijd.

Gordin moest de raketten en ballistische raketten van Hezbollah bombarderen en vernietigen voordat ze het hellevuur op Tel Aviv en Haifa konden laten neerkomen.

Zelfs met het aanvankelijke succes van de pieper stonden er nog steeds duizenden Israëlische burgerlevens op het spel.

Maar Gordin was ook om een andere reden kalm.

Hij had een zeer serieuze generale repetitie gehouden en wist hoe dat script was afgelopen.

Eind juli 2024 doodde Hezbollah 12 Druzen-Israëliërs en verwondde 42 anderen bij een raketaanval op de Noord-Israëlische stad Majdal Shams.

Gordin en Israël reageerden door Hezbollah's militaire bevelhebber, Fuad Shukr, te vermoorden.

Bronnen dicht bij Gordin hebben aan de Post verteld dat een element van het succes tegen Shukr te danken was aan de totale verrassing en een reeks militaire acties die Shukr en Hezbollah een vals gevoel van veiligheid en zelfgenoegzaamheid gaven.

Gordin slaagde hierin ondanks bombastische uitspraken van Israëlische topfunctionarissen over een harde reactie.

Volgens de Post wist Gordin dat Hezbollah-leider Hassan Nasrallah geen raad meer wist nadat hij Shukr had verwijderd.

Nasrallah had altijd op Shukr vertrouwd voor militaire strategie en tactieken. Zonder hem aan zijn zijde was hij veel minder zeker van zichzelf en nam hij minder snel beslissingen.

Het zou van cruciaal belang zijn dat Gordin Nasrallah aan het denken zette en langzamer liet handelen.

Bronnen dicht bij Gordin vertelden de Post dat hij Hezbollah meerdere malen te slim af was.

Het sleutelmoment was 25 augustus 2024.

Hezbollah had gehoopt om mogelijk zo'n 1.000 raketten en projectielen op één dag op Israël af te vuren.

Tegen de tijd dat Gordin klaar was met de raketten, waren er slechts 210 raketten afgevuurd. Deze raakten alleen een kippenhok en verder niets.

Hierdoor had Gordin er vertrouwen in dat hij het een paar weken later tegen Hezbollah zou kunnen opnemen.

Op 23 september voerde het leger onder leiding van Gordin, de luchtmacht en de inlichtingendienst van de IDF op één dag aanvallen uit op 1.525 Hezbollah-doelen.

Terwijl Gordin in stilte van zijn overwinning genoot, voelde hij zich nu een stuk veiliger dan toen de piepers zes dagen eerder voor het eerst afgingen.

Hij wist nu dat hij vrijwel elk Hezbollah-doelwit kon aanvallen wanneer hij maar wilde.

En Gordin was geen passieve commandant.

Premier Benjamin Netanyahu, de toenmalige minister van Defensie Yoav Gallant en de toenmalige leider van het Israëlische leger, Herzi Halevi, verdienen alle lof voor het succesvol leiden van een verbluffende operatie tegen Hezbollah.

De Post heeft echter vernomen dat de plannen over hoe en wanneer Hezbollah aangevallen zou worden, afkomstig waren van Gordin en dat hij er niet voor terugdeinsde om nieuwe en gewaagde aanvalsplannen binnen de defensieorganisatie te initiëren.

Op dezelfde manier werden het land en de wereld op de hoogte gebracht van de Israëlische invasie van Zuid-Libanon op 30 september.

Maar op 1 oktober vertelde Gordin aan de Post en andere media dat hij tijdens de oorlog, voorafgaand aan de daadwerkelijke grote invasie, meer dan 70 geheime invasieoperaties in Libanon had begeleid.

De Jerusalem Post heeft begrepen dat Gordin zeer agressief te werk ging bij het vragen en verkrijgen van toestemming van zijn superieuren om zoveel geheime invasies in Libanon uit te voeren.

Dit was overigens een van de geheimen waarom de grote invasie van het Israëlische leger vrijwel geen weerstand ondervond van Hezbollah.

Veel van Hezbollah-troepen in Zuid-Libanon werden niet alleen gedurende 11 maanden op regelmatige basis gebombardeerd door Gordin en de luchtmacht.

Gordin liet zijn beste troepen ook rechtstreeks de strijd aangaan met Hezbollah-troepen die niet hadden begrepen dat ze moesten vluchten. Daarbij werden veel van hun schuilplaatsen en wapenopslagplaatsen verwoest.

Er waren ook generaals van het Israëlische leger die met de politieke klasse in conflict raakten over brede strategische kwesties, of klaagden dat de regering hen niet genoeg steunde.

Gordin kreeg hier met name mee te maken toen Netanyahu en een groot deel van de regering hem de kritiek lieten opvangen van 60.000-80.000 Israëlische inwoners van Noord-Israël die hun huizen moesten verlaten toen de oorlog begon.

Ondanks deze ervaringen bleef Gordin altijd loyaal en hield hij zich aan de politieke regels. Verwacht wordt dat hij uiteindelijk weer een hoge functie binnen het Israëlische leger zal bekleden.

De discussie is of zijn volgende post die van inlichtingenchef van de IDF of plaatsvervangend chef van de IDF zal zijn.

In de tussentijd zal hij naar verwachting het komende jaar een militaire studie volgen, vergelijkbaar met de huidige IDF-chef Eyal Zamir, die wachtte op een nieuwe openbare functie.

Tijdens twee recente bezoeken aan Libanon, waarbij de Post Gordin vergezelde, maakte de vertrekkende noordelijke bevelhebber duidelijk dat het zijn doel was om de veiligheid van Israël voor de toekomst veilig te stellen.

Hij vertelde de Post ronduit dat hij de voorkeur zou geven aan een nieuwe ronde van een grootschalige oorlog met Hezbollah, als dat nodig zou zijn om de groep te laten ontwapenen en ervoor te zorgen dat ze geen grote bedreiging meer vormt voor Israël.

In zijn afscheidsrede op woensdagavond concludeerde hij: "Bewaar de veiligheid, en niet de rust", waarmee hij duidelijk impliceerde dat de rust uiteindelijk via de veiligheid zal komen.

Deze zeer agressieve houding komt deels voort uit zijn bescheiden excuses aan de bewoners van het noorden, die meer dan een jaar uit hun huizen verdreven werden omdat hij en het leger er niet in slaagden Hezbollah aan te pakken toen de terreurorganisatie haar dreiging aan de grens met Israël uitbreidde.

De uiterst succesvolle invasie van het Israëlische leger in Zuid-Libanon onder leiding van Gordin toonde aan dat als Hezbollah op 7 oktober tegelijk met Hamas Israël had willen binnenvallen, het zo goed uitgerust was met wapens dat het waarschijnlijk grote delen van Galilea had kunnen veroveren.

Nu Gordin het stokje doorgeeft aan IDF-generaal-majoor Rafi Milo, tot woensdag hoofd van het IDF Home Front Command, kan hij in ieder geval het gevoel hebben dat hij – naast zijn succesvolle uitschakeling van het grootste deel van de militaire capaciteiten van het Syrische regime van Assad – het noordelijke front veiliger heeft achtergelaten dan het in meer dan 20 jaar is geweest.