Holocaustoverlevenden ontmoeten inwoners van Nir Oz en Kfar Aza die nog steeds ontheemd zijn na 7 oktober: 'De zon zal opkomen'

Nir Oz na 7 oktober.

Ze richten zich nog steeds op hun persoonlijke herstel en zijn nog niet naar huis teruggekeerd, maar inwoners van de gemeenschappen aan de grens met Gaza zeggen dat het belangrijk is om samen te komen rond de herdenking van de Holocaust. Dit jaar zullen de gemeenschappen van Nir Oz en Kfar Aza de Holocaust-herdenkingsdag vieren met "Zikaron BaSalon" (Herdenking in de Woonkamer) evenementen, meldt Ynet.

De Nir Oz-gemeenschap, waarvan de meeste leden nog steeds ontheemd zijn in Karmi Gat, zal Holocaust-overlevende Hannah Gofrit ontvangen. De Kfar Aza-gemeenschap, die grotendeels in Ruhama verblijft, zal daar een ontmoeting hebben met Holocaust-overlevende Rama Reiss.

Rama Reiss verloor haar ouders op vierjarige leeftijd. Foto Barel Efraim

"Eerlijk gezegd vond ik het moeilijk om een ​​'Zikaron BaSalon'-evenement met hen te organiseren," zei Reiss. "Ik dacht bij mezelf: ze hebben zulke vreselijke dingen meegemaakt, waarom moeten ze nog meer horen?

Maar het is belangrijk voor me om ze te vertellen dat ik helemaal aan de grond zat, dat ik heb gevochten, dat ik het heb overleefd, dat ik naar Israël ben gekomen en een prachtig gezin heb gesticht. Er is hoop, zelfs na iets heel, heel moeilijks. Ik hoop dat dit hen zal inspireren en hen hoop zal geven dat het mogelijk is om boven hun ervaringen uit te stijgen."

Haar eerste herinnering aan de oorlog is dat ze uit haar huis werd verdreven toen Oekraïense collaborateurs haar familie dwongen in een getto te wonen. Na een paar maanden spraken haar ouders met haar. "Ze vertelden me dat dit slechte tijden waren en dat ik een braaf meisje moest zijn, omdat ze me naar andere mensen zouden sturen," zei ze. Die nacht nam haar moeder haar mee naar de gettomuur.

Aan de andere kant wachtte het echtpaar Knizhevsky, een lokale Poolse arts en zijn vrouw. Haar ouders gaven hen al hun overgebleven bezittingen om hun dochter te redden. Ze waren afstandelijk. "Ik begreep dat ik braaf en stil moest zijn," zei ze. "Ik wachtte tot mijn moeder me kwam halen."

Mevrouw Knizhevsky bracht af en toe eten naar een fabriek buiten het getto waar de ouders van Reiss werkten. Het kind smeekte haar om haar mee te nemen, en uiteindelijk stemde ze toe. "Toen we daar aankwamen, zei ik dat ik niet terug wilde naar de familie Knizhevsky. Mijn vader zette me op zijn schoot en zei: 'Als je wilt dat wij allemaal blijven leven, moet je terug naar je tante.' Mijn moeder zei niets, ze huilde alleen maar en omhelsde me." Het was de laatste keer dat ze haar ouders, Berta en Munio Kramnitzer, zag. Ze was vier jaar oud.

Later voegde Lusha Hirt, een negen jaar ouder dan zij, een Joodse verwante van de Knizhevsky's, zich bij haar en nam haar onder haar hoede. Ze bleven twee jaar in het huis totdat hun schuilplaats werd ontdekt. ​​Ze vonden toen onderdak bij een oudere Poolse man die hun ware identiteit niet kende. Na de bevrijding van Lviv in juli 1944 verbleven Reiss en Hirt in verschillende vluchtelingenkampen in Tsjecho-Slowakije, Oostenrijk, Duitsland en Italië, voordat ze in 1948 naar Israël emigreerden.

"Deze bijeenkomsten in huiskamers zijn belangrijk omdat jongeren moeten horen waar we vandaan komen, hoeveel kracht er nodig was om de staat op te bouwen en hoe belangrijk het is dat ze hier blijven en de staat beschermen, zodat wat er is gebeurd zich niet herhaalt," zei ze.

"Ik kijk erg uit naar de bijeenkomst," zei Gofrit. "Mijn doel als Holocaustoverlevende – sterker nog, als 'Holocaustoverwinnaar' – is om mijn levenservaring te delen en, bescheiden, een lichtpuntje te bieden. Herstel is mogelijk en de zon zal blijven schijnen."

Hannah Gofrit. Foto Yuval Chen

Gofrit werd in 1935 geboren in het stadje Biała Rawska in Polen. Na de Duitse invasie werd ze ondergebracht bij een Pools pleeggezin, maar na een paar dagen wilde ze terug naar haar ouders, die zich schuilhielden in een aardappelveld. Eind 1942 werden de Joden van het stadje gedeporteerd naar het vernietigingskamp Treblinka. Een buurman hielp Gofrit en haar moeder aan vervalste documenten. Haar vader werd gedwongen van hen gescheiden te worden en zijn lot is onbekend. De twee hielden zich schuil in een appartement in Warschau tot het einde van de oorlog, en in 1949 emigreerde Gofrit naar Israël.

Poly Amikam, een lid van Kibboets Kfar Aza wiens familie omkwam in de Holocaust en wiens zoon Nadav op 7 oktober sneuvelde bij de verdediging van de kibboets, zei: "'Zikaron BaSalon' is al jaren een traditie. Afgezien van dat verschrikkelijke jaar na 7 oktober hebben we deze bijeenkomsten altijd gehouden. Zelfs vorig jaar was er een bijeenkomst. We moeten blijven praten over de Holocaust, ongeacht wat ons is overkomen. Natuurlijk is het persoonlijk en als gemeenschap erg moeilijk, maar de mensen hier reageren er heel sterk op."

Op de vraag of er overeenkomsten zijn tussen het verleden en het heden, antwoordde ze: "Er zijn enkele overeenkomsten en veel verschillen. De tijd is anders, alles is anders. Tijdens de bijeenkomsten denk ik wel eens terug aan wat ik heb meegemaakt – de moeilijke tijd in de schuilkamer, de gevoelens – maar dit zijn totaal andere schalen. Twee dagen zonder eten of drinken is niets vergeleken met wat zij tijdens de Holocaust hebben doorstaan. Maar zo'n bijeenkomst brengt je op een bepaalde manier wel terug naar 7 oktober."

Karin Zinger, CEO van Zikaron BaSalon, zei: “Dit jaar wordt de Holocaust-herdenkingsdag gevierd terwijl Israël nog steeds te maken heeft met een complexe veiligheidssituatie. Juist in deze periode is het belangrijker dan ooit om de herinnering aan de Holocaust levend te houden. Het is niet alleen een getuigenis van het verleden, maar ook een anker dat ons als samenleving in het heden staande houdt. De verhalen van Holocaust-overlevenden herinneren ons eraan wat ware menselijke veerkracht is: het vermogen om uit de verwoesting op te staan, voor het leven te kiezen en door te gaan met opbouwen, zelfs wanneer alles gebroken lijkt.”