IAF: De helicopter bemanningen die centraal staan ​​in door vliegen met helicopters: "We moeten er zo snel mogelijk zijn en levens redden"

Foto Foto: Shira Mantin / IAF

Het hart van de reddingsmissie bevindt zich in het vrachtruim, waar de gewonden eerste hulp krijgen op weg naar het ziekenhuis. De manschappen van de 669e (Speciale Tactische Reddingseenheid) en de monteurs van de vliegtuigen werken nauw samen met de medische teams om de reddingsmissie zo efficiënt en snel mogelijk te laten verlopen, meldt de IAF.

"Een boordwerktuigkundige is in feite de commandant van de achterste cabine van de helikopter," legt kapitein M. uit, boordwerktuigkundige bij Squadron 124 ("The Revolving Sword"). "Bij elke mogelijke missie handelen we in realtime in noodsituaties - en in momenten van leven en dood."

Sinds 7 oktober heeft de rol van vliegtuigmonteur een andere betekenis gekregen. De meeste missies draaien om het evacueren van gewonden. "Het doel is om zo snel mogelijk ter plaatse te zijn", benadrukt kapitein M. "We vertrekken vroeg, zodat er voldoende gereedschap in de lucht is, en het belangrijkste is dat we geen gewonde missen die dringend geëvacueerd moet worden."

Foto: Roy Kor / IAF

Als het om grondoperaties gaat, geldt er één ijzeren regel: minimale tijd. "Een aanvalshelikopter is een groot, opvallend en lawaaierig voertuig", voegt kapitein M. eraan toe. "We hebben altijd geoefend met snel laden en lossen, zodat wij en de gevechtspiloten veiliger zijn." De uitgebreide training, zelfs vóór het uitbreken van de oorlog, heeft zijn vruchten afgeworpen. "De tijd die we op de grond doorbrengen, midden in elke missie, is sinds het uitbreken van de oorlog aanzienlijk verkort. We landen, de deur gaat open, de gewonde stapt in, de deur sluit, en we stijgen weer op."

Kapitein M. herinnert zich zijn eerste missie in de oorlog nog goed, kort nadat de manoeuvres in de Gazastrook waren begonnen. De "Uil"-helikopter (UH-60) kwam in de wachtcirkel terecht toen het bericht binnenkwam over twee gewonden - één lichtgewond en één zeer ernstig, met een geamputeerd been. "We stegen onmiddellijk op naar Soroka," beschrijft kapitein M. "Het was een vreselijk gezicht op dat moment, maar je laat het je prestaties niet beïnvloeden."

Een paar maanden later stuitte kapitein M. op een video van een jonge man met een amputatie die gewond was geraakt in de oorlog. Hij vertelde zijn verhaal. Nadat hij het verhaal had vergeleken met de datum waarop hij en zijn team de reddingsmissie hadden uitgevoerd, ontdekte kapitein M. dat hij degene was die die dag in de helikopter zat. "We krijgen niet vaak de kans om de mensen die we hebben gered achteraf te ontmoeten en te zien hoe het met ze is gegaan", zegt kapitein M. "Het was geweldig om dat te zien."

Een reddingsactie die een diepe indruk achterliet op sergeant-majoor (b.d.) R., een vliegtuigmonteur van Squadron 118 ("Night Raiders"), begon met een routineuze alertheid. Maar om 3:15 uur 's ochtends was het moment van de lancering aangebroken. "We hoorden dat er een incident was in een van de oorlogsgebieden," zegt sergeant-majoor (b.d.) R. "Normaal gesproken verlopen dit soort incidenten zonder problemen, maar deze keer stuitte de manoeuvre-eenheid op terroristen in alle richtingen. We kregen een lancering en vlogen richting de wachtcirkel."

Een "Owl"-helikopter van een ander squadron, die als eerste ter plaatse was, had al twee zwaargewonden geëvacueerd. "Tijdens de vlucht wisten we al van drie anderen", legt sergeant (reservist) R. uit. "Toen we midden in het rampgebied landden, kregen we een melding van een vierde gewonde die onderweg was." Na een reeks snelle en cruciale beslissingen werd besloten dat de helikopter naar die gewonde zou vliegen. "We landden op een onbekende landingsplaats. We laadden de gewonde in en begonnen met reanimatie – verbanden aanleggen en tourniquets," legt sergeant (reservist) R. uit. "De eerste gewonden die bij de helikopter aankwamen, hadden al eerste hulp gekregen in het veld. De vierde gewonde kreeg die pas in de helikopter, wat achteraf gezien zijn leven heeft gered."

Na afloop van de missie keerde sergeant (b.d.) R. naar huis terug. De abrupte overgang tussen de operationele missie en het leven daarbuiten nam een ​​onverwachte wending. "Je rijdt naar huis en je hoort op de radio over hetzelfde incident", beschrijft hij. "Ik stopte onderweg om wat boodschappen te doen. Terwijl ik in de rij stond, hoorde ik mensen over het incident praten - en ze hadden geen idee dat de persoon naast hen daar slechts een paar uur eerder was geweest. Alles valt ineens op zijn plek - en ik begrijp de betekenis van wat ik heb gedaan. Het is belangrijk om te onthouden dat de redding belangrijk is, maar het is slechts het topje van de ijsberg - er is een groot en divers team en zonder hen was het niet gelukt. Deze missie is in de eerste plaats hun missie."