IDF: Een docent en een student ontmoetten elkaar tijdens de evacuatie van een gewonde man in Gaza, en kwamen er pas via WhatsApp achter

Foto IDF

Hoe zou u reageren als een leraar van de middelbare school, vlak na het evacueren van een gewonde man in Gaza, een bericht stuurt met de vraag: 'Bent u dat?' Nou, voor cadet D. en RNG (res.) S. is dat precies wat er gebeurde. Vier jaar na hun afstuderen van de middelbare school ontmoetten de leraar en de leerling elkaar opnieuw – en dit keer op het slagveld.

Het was 's nachts, tijdens een operatie van de Magellan-eenheid in het gebied rond Khan Yunis, ongeveer twee jaar geleden. Soldaat (reservist) S., een musketmonteur, en cadet D., destijds soldaat bij de Magellan, werden eropuit gestuurd om een ​​gewonde man te evacueren. Pas aan het einde van de missie werd duidelijk dat de twee elkaar al kenden en dat er jaren eerder, binnen de muren van de school, een bijzondere band tussen hen was ontstaan.

Naast zijn dienst bij de reserve is S. docent en wiskundeleraar aan een middelbare school in het zuiden van het land. Een van zijn leerlingen was D., met wie hij nauw contact bleef houden, zelfs nadat D. was afgestudeerd en zich bij de commando-eenheid had aangesloten.

Foto IDF

Het perspectief van RNG (res.) S.

"Die dag waren mijn team en ik in het zuiden in staat van paraatheid," vertelt hij. "We haastten ons naar de Qatarese wijk in Gaza voor evacuatie, en toen we terugkeerden naar de paraatheidsdienst, dacht ik dat de dag voorbij was. Als vliegtuigmonteur is het ook mijn taak om gewonden te behandelen. Ik heb vaak mensen bloedtransfusies gegeven in de lucht - dit zijn dingen die niets te maken hebben met de definitie van 'monteur', en waarvoor we constant paraat staan."

Om 22:33 uur, nog een sprong: "Ik had bijna mijn schoenen uitgetrokken, toen er plotseling een telefoontje kwam. We waren aangekomen in het gebied van Khan Yunis, na een melding van een Maglan-strijder die door kogels in zijn benen was geraakt. We naderden een zandvlakte, waar je makkelijk in weg kon zakken. We waren er maar een paar seconden, totdat de kracht hem omhoog trok en we opstegen."

"Ik herkende D. op dat moment niet," geeft hij toe, "maar 'Ik hoop dat het goed met hem gaat' bleef maar door mijn hoofd spoken."

Nadat de gewonde man naar het ziekenhuis was overgebracht, keerde luitenant-kolonel (b.d.) S. terug om zich voor te bereiden op de volgende activiteit. "Terwijl ik de uitrusting klaarmaakte," herinnert hij zich, "bleef ik hem berichten sturen, want ik besefte dat dat zijn kracht was. Ik probeerde te vragen wat er met hem aan de hand was, maar ik kreeg geen antwoord."

Het perspectief van cadet D.

Foto IDF

"Ik herinner me die avond nog heel goed," vertelt cadet D., "We waren op verkenning en plotseling hoorde ik via de radio een melding van een schietpartij en een gewonde man. Ik heb mijn commandant meteen ingelicht en we probeerden zo snel mogelijk ter plaatse te komen. We hebben de soldaat naar de landingsbaan gebracht en van daaruit is hij met een helikopter afgevoerd."

Toen D. twee uur na de evacuatie terugkeerde naar de locatie, zag hij dezelfde berichten van zijn docent: "Pas toen vielen de puzzelstukjes op hun plaats. Ik realiseerde me dat hij het was die in de helikopter zat en dat ik hem daadwerkelijk op het slagveld had ontmoet - niet in het klaslokaal of in de schoolgangen, maar als twee soldaten die samen levens redden."

Toen D. Gaza verliet, ontmoetten ze elkaar in het huis van de leraar en spraken ze voor het eerst over het incident. "We deelden ieder onze eigen kant van het verhaal," legt R.N.G. (res.) S. uit, "Ik ben erg trots op hem. Vooral na de weg die ik hem op school heb zien afleggen. In het begin had hij het niet makkelijk op school, maar hij was altijd succesvol in de sociale wereld. Een jongen die waarden als patriottisme en toewijding uitstraalt. En tegenwoordig vraag ik hem regelmatig om de leerlingen te komen vertellen over zijn militaire dienst, zodat ze zich door hem kunnen laten inspireren."