IDF: Luchtmachtpersoneel verandert van een leerteam in een levensredder - 'Om te slagen voor dit examen moeten zij hun hoogtevrees thuislaten'

Foto IDF

Maandenlang hebben ze het land omgeploegd: hangend aan de kliffen in het noorden, slepend met brancards door rivieren in het zuiden en bedenken oplossingen 'uit het niets'. Deze week, vlak voordat de instructeurs van de luchtmacht een volwaardige reddingseenheid worden en de langverwachte speld ontvangen, sluiten ze een jaar 'aan het touw' af met een oefening die zich verplaatst van Kirjat Sjmona naar de woestijn van Judea en, nog belangrijker, tussen hemel en aarde, schrijft de IDF.

Voor de meeste mensen lijkt een touw een eenvoudig en basaal voorwerp, en tegenwoordig misschien niet het meest bruikbare. Voor de instructeurs van de Airborne Forces (klimmen, surfen en reddingswerk), die vandaag een jaarlange opleiding volgen, is het veel meer: ​​voor hen is het een compleet nieuwe wereld en een nieuwe taal, een hulpmiddel dat ze op hun eerste dag in dienst tegenkwamen en dat hen sindsdien bij elke stap en helling heeft vergezeld.

"De instructeurs zijn de professionele autoriteit van het leger in de wereld van de kabelbaan", begint luitenant S., de commandant van de cursus die hen begeleidde. "Het is een cursus die 12 maanden duurt - elke week vindt plaats op een andere plek in het veld, wat andere vaardigheden vereist: redden, klimmen, surfen, problemen oplossen waar geen pasklaar antwoord in een handleiding voor bestaat. Het gaat niet alleen om het leren van een vak, maar ook om te weten hoe je een oplossing vanaf nul kunt bedenken als er niemand is die je kan uitleggen hoe."

Zoals bij elk goed beroep begint het ook hier bij de simpelste basis – en daar houdt het eigenlijk niet op. "In de eerste trainingsfase hangen ze letterlijk van zonsopgang tot zonsondergang in de lucht," glimlacht de commandant. "Ze leren klimmen, surfen en zich voortbewegen aan een touw."

"Het idee is niet om ze te leren 'hoe het moet', maar om ze in een situatie te plaatsen waarin ze een stukje van de puzzel missen. Bijvoorbeeld, demonstreer klimmen - zonder vooraf uit te leggen hoe je moet afdalen. Of leer ze een surfsysteem en laat ze vervolgens zelf de link leggen tussen wat ze 's ochtends hebben geleerd en wat het terrein 'vereist' in de avond."

Foto IDF

"We geven ze bewust niet alles", legt hij uit. "Dit is geen 'pak een boor en doe het'-fase, dit is een 'je zit in de problemen, zoek een uitweg'-fase. Het doel is om ze zelf het ontbrekende deel van de vergelijking te laten creëren en ermee om te gaan, en dan ontdekken ze dat er maar weinig dingen zijn waar ze niet mee om kunnen gaan."

In de tweede fase verdiepen ze hun kennis van het vak nog verder, en wat tot nu toe slechts 'de soldaten en het touw' was, wordt een veel bredere zorg: een compleet systeem. De instructeurs bundelen hun krachten en samen voeren ze complexe reddingsacties uit.

"Ze krijgen te maken met verschillende extreme scenario's", zegt de commandant, "bijvoorbeeld het evacueren van gewonden met ongebruikelijke beschrijvingen of het tegenkomen van obstakels die ze niet verwachtten, en ze blijven constant een oplossing vinden voor de 'problemen' die zich voordoen. Elke week op een andere locatie in het land. Meestal betekent dit dat je met een brancard rondloopt op een plek waarvan je niet precies weet hoe je er in de eerste plaats bent gekomen."

Foto IDF

Vanaf dat moment komt het moment waarop ze deskundig worden - experts - en een empowerende factor vormen: de training. "Het overdragen van de rol van de bemanning aan mensen is complex. Uiteindelijk is het een beroep met een hoog risiconiveau", benadrukt hij. "Je moet weten hoe je vijf trainees tegelijk in de lucht houdt en ervoor zorgt dat er geen veiligheidsincidenten plaatsvinden. Het gaat niet alleen om het begrijpen van het touw, maar ook om de mensen."

In de laatste fase, 'expertise', krijgen ze een buitengewone verrijking en verbreding van hun horizon, en krijgen ze van alle kanten een kijkje in de wereld van touw: tunnelreddingen, klimmen met verschillende methoden en locaties vol obstakels. "We proberen ze bloot te stellen aan alles wat met het onderwerp te maken heeft," zegt luitenant S., "zodat ze op het juiste moment een ruime gereedschapskist hebben om uit te kiezen, en niet zomaar zeggen: 'Dit is wat ik op de route heb geleerd en geoefend', en zich vastpinnen op een specifiek pad."

Foto IDF

Dan komt het moment dat alles samenkomt - de climax. Vijf opeenvolgende dagen, van noord naar zuid, met scenario's die speciaal ontworpen zijn om routine, ritme en logica te doorbreken. "Dit is hun week van acceptatie in de reguliere dienst," zegt luitenant S. "Het seniorenteam bouwt de oefeningen op, en wij wisselen ze van reddingsactie naar reddingsactie. Hoewel dit niet altijd dingen zijn die in de realiteit noodzakelijkerwijs gebeuren, maar wel dingen die hen tot het uiterste testen en hen in realtime voorbereiden op elke gebeurtenis."

Ze begonnen de week in de noordelijke sector – boven Kiryat Shmona. Eerste scenario: een gezin dat vastzit in een tunnel. Een van hen verzamelt informatie, ontleedt het incident in zijn onderdelen en begint met de organisatie. "We simuleren alles", legt luitenant S. uit, "gewonden, brancards, een complex terrein. Daar zie je wie onder druk bezwijkt en wie op natuurlijke wijze de controle overneemt en de situatie manipuleert."

Sindsdien hebben ze hun weg naar het zuiden volgehouden, dag na dag, scenario na scenario. Soms kwamen ze zulke realisten tegen, en in andere gevallen opzettelijk waanideeën. "Op dit punt is het niet altijd alleen 'dit is wat je ter plaatse te wachten staat', maar eerder 'als je dit hebt overwonnen, kan niets je meer verrassen.'"

Foto IDF

De laatste oefening, die plaatsvond in de woestijn van Judea, was de nagel aan de doodskist van het jaar. Een korte stroom, maar vol trappen, richels en ongewone obstakels, een paar gesimuleerde gewonden, twee brancards en twaalf toekomstige instructeurs. "Het waren een groot aantal uren waarin ze de lichamen moesten verplaatsen in een nauwe ruimte, vol obstakels en met een zeer beperkte bewegingsvrijheid."

"Het was mentaal werk", herinnert hij zich. "De brancards over trappen en richels tillen, stabiel blijven, zonder ze nat te maken of te beschadigen. Het vereist een hoge mate van vaardigheid, en daarnaast ook een eindeloze wilskracht. Uiteindelijk is het, als het aankomt op redding na redding, uitputtend. Er waren momenten van mislukking, net voor de finish, maar ook momenten van het verzamelen van kracht en kameraadschap. Tot ze uiteindelijk de missie succesvol volbrachten. Tot het einde."

En als ik hem verbaasd vraag: 'Hoe pers je een jaar in één week?', lacht hij. "Dat doe je niet," zegt hij eenvoudig. "Je kunt zoveel maanden training niet meer in een paar dagen vatten, en dat is ook niet de bedoeling. Het doel is om ze een moment te geven dat het gevoel en het proces weerspiegelt dat ze hebben doorgemaakt, dat laat zien wie ze nu zijn vergeleken met wie ze waren aan het begin van hun pad."

Foto IDF

En op persoonlijk vlak was deze week voor hem een ​​testmoment van een andere soort. Voor het eerst in maanden stond hij achter hen: "Ik ben het hele jaar bij hen geweest, dichtbij, als leraar en gids. Ik heb elke stap geleid. Deze week leidde het seniorenteam, en ik keek gewoon vanaf de zijlijn toe - kijkend naar wat ze op eigen kracht konden doen. Toen besefte ik dat ze niet langer stagiairs op de baan waren, maar een volwaardige operationele reddingseenheid."

Vandaag ronden ze officieel de lange en intensieve trainingsreeks af, zetten ze de officiële stap naar vaste garde – en worden ze 'magiërs' die elke complexiteit beheersen en regelen. En nu, met een jaar achter de rug, een laatste week en ervaringen die ze nooit zullen vergeten, gaan ze door naar de volgende fase: het trainen en begeleiden van de verschillende eenheden binnen het leger over het gevoelige en unieke onderwerp, waarvan ze de diepgang hebben leren kennen.