Israël blijft in de Top 10 op plek 8 van Mondiaal Geluk staan ​​– ook al eist de oorlog een emotionele tol

Het dagelijks leven in Tel Aviv tijdens de Israëlisch-Amerikaanse oorlog met Iran. 18 maart 2026.. Bart-Ilan Univ.

Ondanks opnieuw een jaar van oorlog op meerdere fronten, aanhoudende instabiliteit en nationaal trauma, blijft Israël hoog scoren in het World Happiness Report en staat het in de vandaag gepubliceerde editie van 2026 wederom op de 8e plaatsblijkt uit Bar-Ilan Universiteit.

Dit is een opvallend resultaat, niet alleen internationaal gezien, maar ook in de Israëlische context: in een tijd waarin de bevolking gebukt gaat onder emotionele spanning, onzekerheid en aanhoudende uitputting, behoort Israël nog steeds tot de tien landen met de hoogste levensvoldoening.

De meest opmerkelijke bevinding in het rapport van dit jaar betreft jongeren. Israëliërs onder de 25 jaar vormen de gelukkigste leeftijdsgroep binnen de Israëlische samenleving en staan ​​op de 3e plaats wereldwijd. In andere westerse landen is het beeld daarentegen veel minder rooskleurig. In de Verenigde Staten bijvoorbeeld zijn jongeren gedaald naar de 60e plaats. De andere leeftijdsgroepen in Israël scoren ook hoog, rond de 11e plaats in het algemeen klassement.

Volgens Anat Fanti, onderzoekster naar geluksbeleid bij het Programma Wetenschap, Technologie en Maatschappij aan de Bar-Ilan Universiteit, suggereren deze cijfers dat zelfs onder de druk van een langdurige oorlog de diepere bronnen van Israëlische veerkracht – familiebanden, gemeenschap, geloof, een gevoel van verbondenheid en sterke sociale banden – ervoor zorgen dat grote delen van de samenleving ruim boven het wereldwijde gemiddelde blijven scoren.

Anat Fanti. Foto BIU

Het is belangrijk om te benadrukken dat het World Happiness Report niet de "nationale stemming" meet, noch de intensiteit van de emotionele onrust van de afgelopen weken, maanden of zelfs jaren. Het is gebaseerd op een algemene levenswaardering, die in aanzienlijke mate afhankelijk is van bredere sociale en structurele variabelen, waaronder economische stabiliteit, de kwaliteit van de gezondheidszorg, sociale steun en liefdadigheid.

Bovendien is de ranglijst gebaseerd op een gemiddelde over drie jaar, en het rapport zelf maakt duidelijk dat extreme gebeurtenissen (en zeker oorlog) slechts gedeeltelijk in de gegevens worden weerspiegeld. Met andere woorden, de hoge positie van Israël spreekt de emotionele crisis niet tegen; het suggereert eerder dat brede geluksindicatoren vooral diepere lagen van veerkracht binnen de samenleving weerspiegelen, in plaats van de onrust van het moment.

Tegelijkertijd ontstaat er echter een complexer beeld wanneer emotionele indicatoren en metingen van het publieke vertrouwen in ogenschouw worden genomen: achter Israëls veerkracht schuilen stress, uitputting en een voortdurende afname van het publieke vertrouwen. Volgens de gegevens in het rapport is Israël gestegen van de 119e plaats vóór de oorlog naar de 39e plaats wereldwijd op het gebied van zorgen, verdriet en woede. Tegelijkertijd blijft het publieke vertrouwen in overheidsinstellingen afnemen, zoals blijkt uit de indicator corruptieperceptie, waar Israël is gedaald naar de 107e plaats.

Fanti zei: “Israëls resultaat in het World Happiness Report van dit jaar wist de psychologische en sociale kosten van de oorlog niet uit. Integendeel, het benadrukt de kloof tussen de veerkracht van de Israëlische samenleving en de moeilijke emotionele realiteit van het dagelijks leven.

Het feit dat Israël nog steeds op de 8e plaats in de wereld staat – en dat met name jonge Israëliërs op de 3e plaats staan ​​– wijst op de sterke punten van de Israëlische bevolking in vergelijking met andere landen. Tegelijkertijd maakt de toename van zorgen, verdriet en woede, samen met het afnemende publieke vertrouwen, duidelijk dat veerkracht geen immuniteit is.”

"In een verkiezingsjaar," voegde Fanti eraan toe, "draagt ​​dit rapport ook een duidelijke publieke en politieke boodschap uit. Als Israël zijn toppositie op de Wereldgelukindex wil behouden, kan het niet alleen vertrouwen op 'natuurlijke' maatschappelijke veerkracht. Wat nodig is, is actief beleid gericht op het herstellen van het publieke vertrouwen, het versterken van de sociale en geestelijke gezondheidszorg en het verstevigen van de bronnen van cohesie die de Israëlische samenleving in staat stellen te overleven, zelfs onder moeilijke omstandigheden. Het rapport van 2026 laat zien dat de Israëlische samenleving nog steeds erg sterk is, maar herinnert ons eraan dat veerkracht niet eeuwig kan duren."