top of page

Israëlische ziekenhuizen niet voorbereid op een nieuwe oorlog met Iran, 'We hebben geen complete oplossing'

Foto van schrijver: Joop Soesan
Joop Soesan
7 uur geleden
6 minuten om te lezen

Gezondheidsconferentie van ynet en Yedioth Ahronoth. Van links naar rechts: prof. Dan Schwarzfuchs, kolonel dr. Arik Forer en dr. Zeev Feldman.(Foto: Yariv Katz


De Israëlische ziekenhuizen zijn nog steeds onvoldoende beschermd tegen raketaanvallen en het gezondheidszorgsysteem van het land mist nog steeds een alomvattende oplossing voor een nieuwe confrontatie met Iran, waarschuwden hoge medische functionarissen dinsdag tijdens de Ynet en Yedioth Ahronoth Gezondheidsconferentie.


De waarschuwing kwam tijdens een discussie over de paraatheid van Israël voor extreme noodsituaties, waaraan prof. Dan Schwarzfuchs, adjunct-directeur van het Soroka Medisch Centrum in Beersheba en hoofd van de afdeling spoedeisende hulp, dr. Zeev Feldman, voorzitter van de Staatsorganisatie van Artsen en vicevoorzitter van de Israëlische Medische Vereniging, en kolonel dr. Arik Forer, hoofdmedicus van het Zuidelijk Commando van de IDF, deelnamen.


Terwijl de ziekenhuisfunctionarissen waarschuwden voor ernstige tekortkomingen in de infrastructuur en de gevolgen van langdurige noodmaatregelen, gaf Forer een optimistischer beeld van de militaire geneeskunde. Hij wees op verbeteringen in de overlevingskansen op het slagveld en de veerkracht van het medisch personeel na drie jaar oorlog.


'We zijn nog steeds niet in elk ziekenhuis beschermd.'

Schwarzfuchs opende de discussie met de waarschuwing dat men zich niet alleen moet voorbereiden op noodsituaties die zich al hebben voorgedaan.


"We hebben altijd de neiging om ons voor te bereiden op de vorige crisis," zei hij. "Het gezondheidszorgsysteem heeft al heel wat crises doorstaan ​​en die goed aangepakt. Denk aan COVID-19, 7 oktober, de oorlog zelf, en in Soroka, een raketinslag op een ziekenhuis, een scenario dat niemand zich had kunnen voorstellen."


Hij prees het medisch personeel van het systeem en hun vermogen om zich aan te passen onder buitengewone druk.


"We beschikken over hooggekwalificeerd personeel, een flexibele denkwijze en het vermogen om met de beschikbare middelen vanuit het niets oplossingen te creëren", zei hij. "Als land zijn we erg sterk en zeer bekwaam in wat we doen. Maar als het om infrastructuur gaat, is er nog enorm veel werk aan de winkel. We hebben nog steeds geen adequate bescherming in alle ziekenhuizen in Israël."


Gevraagd naar de mogelijkheid om ziekenhuisactiviteiten tijdens noodsituaties ondergronds te verplaatsen, erkende Schwarzfuchs dat beschermde faciliteiten kunnen helpen levens te redden, maar waarschuwde hij dat het gebruik ervan aanzienlijke operationele kosten met zich meebrengt.


"Ik wou dat er voor iedereen een geschikte ondergrondse oplossing bestond," zei hij. "Maar ondergronds opereren heeft ook geleid tot een drastische afname van de ziekenhuisactiviteit in het hele land. Je kunt operaties een maand of twee verminderen, maar kun je dat zes maanden volhouden? Daar hangt een prijskaartje aan. Ook de reguliere zorg is belangrijk."


Schwarzfuchs benadrukte dat de voorbereiding op noodsituaties begint met de kwaliteit van de dagelijkse medische praktijk.


"Als je tijdens routinehandelingen de kantjes eraf loopt, als je niet nauwgezet bent en geen aandacht besteedt aan de details, kom je op de dag van een noodsituatie in de problemen," zei hij.


"Elke gewone werkdag is een noodsituatieoefening. Dat geldt voor de spoedeisende hulp, operatiekamers en vele andere plekken."


De verantwoordelijkheid voor de paraatheid strekt zich volgens hem uit over het gehele medische systeem, van ziekenhuisbestuurders tot afdelingshoofden, artsen en verpleegkundigen.


Op de vraag wie ervoor moet zorgen dat de paraatheidsnormen worden gehandhaafd, antwoordde hij: "De managers. Iedereen moet, afhankelijk van zijn of haar rang en verantwoordelijkheid, ervoor zorgen dat de mensen onder hen dit doen en toezicht houden."


'Als iemand een hartaanval krijgt, is er altijd iemand die daar de dupe van is.'

Feldman schetste een verontrustender beeld en betoogde dat het Israëlische gezondheidszorgsysteem er niet beter voor staat dan drie jaar geleden.


Na de Iraanse raketaanval op Soroka gaf het ministerie van Volksgezondheid ziekenhuizen de opdracht om uitsluitend te opereren vanuit ruimtes die voldoen aan de goedgekeurde veiligheidsnormen, een beslissing die Feldman als gerechtvaardigd beschreef.


Hij zei echter dat de richtlijn een ernstig tekort aan beschermde medische infrastructuur aan het licht bracht.


In een groot ziekenhuis in centraal Israël daalde het aantal beschikbare katheterisatiekamers van zes naar slechts één. Die ene kamer moest plaats bieden aan patiënten die zowel een hartoperatie als een neurologische ingreep nodig hadden.


"Als er op dat moment iemand binnenkomt met een hartaanval of een beroerte, verliest iemand anders de toegang tot de dienstverlening," waarschuwde Feldman.


In het ziekenhuis waar hij werkt, is het aantal operatiekamers teruggebracht tot een derde van de gebruikelijke capaciteit.


"Je kunt een gebeurtenis van een week of tien dagen wel aan," zei hij. "Maar als het veertig dagen duurt, moet je ook de reguliere zorg blijven verlenen."


Andere ziekenhuizen, merkte hij op, hadden de poliklinische activiteiten teruggebracht tot minder dan 10% van het normale niveau.


De gevolgen, benadrukte Feldman, reiken veel verder dan alleen de financiën van ziekenhuizen. Vertragingen in diagnoses, medische beeldvorming en behandeling kunnen patiënten direct schade berokkenen en de volksgezondheid ondermijnen.


De infrastructuur die nodig is om deze tekortkomingen aan te pakken, zal nog jaren op zich laten wachten. De medische centra Soroka en Shaare Zedek zullen naar verwachting nieuwe, beschermde ziekenhuistorens krijgen, gefinancierd door donaties ter waarde van honderden miljoenen dollars. Maar deze projecten bieden geen onmiddellijke oplossing.


"Als er morgenochtend weer een confrontatie met Iran plaatsvindt, hebben we nog geen complete oplossing," erkende Feldman.


Ziekenhuizen bleven de rekening betalen.

Feldman uitte ook scherpe kritiek op de financiële reactie van de staat op de beperkingen die tijdens de gevechten werden opgelegd.


Hij betoogde dat de overheid ziekenhuizen in een onmogelijke positie had gebracht door hen te bevelen hun activiteiten te verminderen zonder hen te compenseren voor het daaruit voortvloeiende inkomstenverlies.


Ziekenhuizen financieren een groot deel van hun activiteiten met de medische diensten die ze leveren. Toen die diensten werden ingeperkt op instructie van het ministerie van Volksgezondheid, daalden hun inkomsten, maar de vaste kosten, waaronder salarissen, elektriciteit en gemeentelijke onroerendgoedbelasting, bleven ongewijzigd.


Volgens Feldman hebben de ziekenhuizen geen compensatie ontvangen voor die verliezen.


"Je mag geen tekort hebben in de gezondheidszorg," zei hij, en legde uit dat ziekenhuizen met financiële tekorten het risico lopen dat er een externe financieel controller wordt aangesteld om toezicht te houden op hun bedrijfsvoering.


Hij waarschuwde dat de situatie het vertrouwen tussen ziekenhuizen en de overheid had geschaad.


"Als de staat zich niet aan zijn eigen richtlijnen houdt, zullen we in de toekomst voorzichtiger zijn met de reactie die we geven," zei hij.


Zijn opmerkingen benadrukten een centraal dilemma voor de gezondheidszorg: hoe kunnen levensreddende noodmaatregelen worden gehandhaafd zonder de reguliere medische zorg te ondermijnen die patiënten tijdens een langdurige oorlog nodig blijven hebben?



Commandant van de medische dienst van de IDF: Sterfte op het slagveld gehalveerd

Forer schetste daarentegen een optimistischer beeld van de paraatheid van het militaire medische systeem, hoewel hij benadrukte dat zijn beoordeling voornamelijk gebaseerd was op de kwaliteit van het personeel.


"Ik zeg dit alles met bescheidenheid, maar het belangrijkste aspect is volgens mij het menselijke aspect," zei hij.


Volgens Forer heeft de jongere generatie militaire artsen en commandanten de afgelopen drie jaar van gevechten blijk gegeven van uitzonderlijke vastberadenheid en het vermogen om onder druk moeilijke beslissingen te nemen.


Hij zei dat de sterfgevallen op het slagveld gehalveerd waren in vergelijking met eerdere militaire campagnes, en beschreef de cijfers als uitzonderlijk naar internationale maatstaven.


"Met deze mensen, die uit staal zijn gesmeed, durf ik te zeggen dat zij het systeem vooruit zullen leiden," zei hij.


Een tweede cruciale factor, zo legde hij uit, is de coördinatie tijdens routinematige werkzaamheden.


Forer zei dat het Southern Command en het Soroka Medical Center een open en continu communicatiekanaal onderhouden en samenwerken om zich voor te bereiden op mogelijke toekomstige scenario's.


De lessen van de oorlog, zo zei hij, hebben het belang van constante communicatie en gezamenlijke oefeningen benadrukt. Aan dergelijke oefeningen nemen nu ziekenhuizen, de hulpdiensten van Magen David Adom en de Israëlische luchtmacht deel.


Forer ging in op de zorgen over de uitputting van medisch personeel en verwierp het idee dat de militaire en civiele gezondheidszorgsystemen met elkaar concurreren om hetzelfde beperkte aantal arbeidskrachten.


"Er is geen concurrentie tussen het leger en de ziekenhuizen," zei hij. "We werken samen."


Om de afhankelijkheid van uitgeputte reservisten te verminderen, versterkt het Israëlische leger (IDF) zijn reguliere medische strijdkrachten door middel van extra paramedische opleidingen en uitgebreidere artsenopleidingen in het kader van het Tzameret-programma, dat medische opleiding, commandotraining en gevechtsvoorbereiding combineert.


Forer zei dat hij het trainingscircuit volledig had vernieuwd. Het circuit staat nu onder leiding van een arts die op 7 oktober in Kfar Aza heeft gevochten en vervolgens in Gaza en langs de noordelijke grens van Israël heeft gediend.


Medische teams bereiken de gewonden binnen enkele minuten.


Volgens Forer is een van de belangrijkste factoren achter de verbeterde overlevingskansen op het slagveld de inzet van ervaren medisch personeel in de buurt van de gevechtszones.


Ervaren zorgverleners, waaronder artsen en paramedici die complexe medische beslissingen kunnen nemen, zijn nu zo gepositioneerd dat ze gewonde soldaten binnen vier of vijf minuten na een verwonding kunnen bereiken.


Dankzij deze nabijheid kunnen ze snel met geavanceerde behandelingen beginnen, waardoor de overlevingskansen van soldaten met levensbedreigende verwondingen verbeteren.


Maar Forer benadrukte dat deze aanpak ook een verwoestende prijs heeft gekost.


"Helaas heeft dat een hoge prijs," zei hij, verwijzend naar de 77 leden van het medische korps van de IDF die zijn omgekomen.


"We denken elke dag, elk uur aan hen."


Tegelijkertijd, zo zei hij, hebben de acties van de militaire medische teams honderden gewonde soldaten het leven gekost.


De uiteenlopende beoordelingen tijdens de conferentie onderstreepten de uitdaging waar het Israëlische medische systeem voor staat. Hoewel het Israëlische leger (IDF) zijn vermogen om levensreddende zorg op het slagveld te verlenen heeft verbeterd, kampen civiele ziekenhuizen nog steeds met grote infrastructurele tekortkomingen, beperkte capaciteit en onopgeloste financieringsproblemen die cruciaal zouden kunnen worden in een nieuwe langdurige confrontatie met Iran.















































































































































































































































































 
 
 

Opmerkingen


Met PayPal doneren
bottom of page