'Keyvan' - column van Rob Fransman
Ik was bij de presentatie van het nieuwe boek van Keyvan Shahbazi. Minister van defensie Dilan Yeşilgöz nam het eerste exemplaar in ontvangst en haastte zich meteen weer weg: het land moet ook op zondag verdedigd worden. Oud-minister Rosenthal sprak mooie woorden en het interview dat Theodor Holman met de schrijver had, groeide uit tot een fraai gesprek. Er was een drankje en de hapjes waren verrassend lekker, vooral de gevulde dadels. Ik hoop van harte dat die op de Golanhoogte rijp zijn geworden.
Er waren veel bekenden uit de Joodse gemeenschap. Logisch, want Shahbazi schrijft graag en vaak over zijn liefde voor Israël. Die liefde is wederzijds, geloof me.
Eenmaal thuis begon ik aan het boek. Het is geen roman, maar een bundel observaties over het huidige Nederland en verhalen over zijn gestolen jeugd in Iran. Verhalen die je de adem benemen. Ik moest het boek soms even wegleggen, want vaak raakt ieder woord je als een vuistslag. Keyvan heeft het verbond tussen woke links en het islamisme meegemaakt. Het resultaat is het huidige Iran. Bladzij voor bladzij legt hij verbanden tussen wat er in 1979 in Iran gebeurde en de sluipende islamisering van ons land, of beter: van bijna heel West-Europa.
Ik was van plan om veel te citeren. Toen kwam vanmorgen de mail van Theodor. Hij beschrijft het boek uitvoerig en beter dan ik ooit zou kunnen. Lees dus zijn stuk hier!
Theodor noemt Keyvan Shahbazi zijn vriend. Daar ben ik een beetje jaloers op. Ik zou ook graag de vriend zijn van deze bescheiden, maar ijzersterke man.
Ik kan het niet laten zelf ook nog het een en ander, soms verkort, te citeren
· De moslimbroederschap groeit als schimmel in een hoek waar niemand kijkt.
· Wie waarschuwt voor de groei van het islamisme en het daaraan gepaarde antisemitisme krijgt geen inhoudelijke tegenspraak maar een etiket.
· De vochtig ogen van de Burgemeester bij “moslimdiscriminatie.” De stilte bij Jodenhaat.
· De culturele elite, altijd paraat voor een deugboycot, zwijgt.
· Is kritiek op een op een antisemitische doodscultus uit de woestijn moedig? Ja, in Iran of bij onze tegenwoordig zo geliefde Palestijnse “broeders en zusters.” Maar dit is Nederland, verdomme!
· De Nederlandse cabaretiers. De verzetsstrijders na de oorlog.
· Wordt eens wakker! Clowneske rode-lijn demonstranten met je genocideleugen en hetze tegen Israël en de Joden.
· Zionist, een eretitel wat mij betreft.
Op X schreef ik dat dit boek verplichte lectuur zou moeten zijn op iedere middelbare school. Een ijdele hoop, zeker in het huidige Nederland.
Op 8 november is er weer zo’n krankzinnige rode-lijndemonstratie. Annabel Nanninga zei dat wie meeloopt, willens en wetens tussen de Hamas-supporters loopt, en riep kabinetsleden op in ieder geval niet mee te lopen. Ik vrees dat die oproep zinloos is bij D66'ers als Paternotte c.s. Laat staan bij de vrienden van Kati Piri. Ik zou de meelopers het boek van Keyvan Shahbazi, Hoe onze vrijheid sterft, graag om de oren slaan. In gietijzeren cadeauverpakking.
Opmerkingen