N12news: Burgers in Iran vertellen N12 "De Basij-militie is sterk aanwezig, mensen zijn bang"

Foto N12News

Gesprekken met Iraniërs: Achter de berichten over een mogelijke Amerikaanse aanval die op handen is, beschrijven burgers in Iran een realiteit van aanhoudende angst. Eliezra uit Teheran en Sara uit Mashhad spreken vandaag (zondag) exclusief met N12 over straten die na zonsondergang leeglopen, controleposten bemand door Basij-strijders en agenten in burgerkleding, fouilleren van telefoons en lichamen, en een gevoel van verstikking. Luister naar de getuigenissen, meldt N12News.

Alireza, 46, uit Teheran, beschrijft de ernstige schade aan de economie en het maatschappelijk leven als gevolg van internetblokkades en -beperkingen. "De markten zijn volledig ingestort. De protesten werden met groot geweld onderdrukt en een voortzetting van de straatprotesten is in de nabije toekomst niet mogelijk", vertelt hij aan N12. "De samenleving is gedeprimeerd na de gewelddadige onderdrukking en is nu boos en gedeprimeerd. De moeilijke economische situatie en de wijdverspreide armoede verergeren de situatie."

"De middelgrote en grote bedrijven, die afhankelijk waren van reclame en online verkoop, bevinden zich in een kritieke situatie", vervolgt hij. "Er is helemaal geen export meer, waardoor de toeleveringsketen is afgesneden. Het internet is momenteel in slechte staat, de snelheid is erg laag, zelfs met een VPN moeten we meerdere pogingen doen om verbinding te maken."

Alirza merkt op: "Het kan uren duren voordat we verbinding kunnen maken, en na korte tijd valt het internet weer uit." Hij geeft echter toe: "Het is niet meer zoals een paar dagen geleden, toen het internet helemaal vastliep, maar het is nog steeds erg moeilijk om verbinding te maken."

Wat zijn uw verwachtingen van Trump op dit moment? Gelooft u nog steeds dat hij zal handelen op een manier die verandering teweeg zal brengen voor de burgers van Iran?

"Ons verzoek aan Trump was dat hij ons zou helpen zoals hij had beloofd. Dat hij een offensief zou lanceren tegen de Revolutionaire Garde, de Basij en het leger, zodat de bevolking de kans zou krijgen om de straat op te gaan en belangrijke regeringscentra te bezetten."

Hij deelt echter het gevoel van machteloosheid dat daarmee gepaard gaat. "Helaas beginnen mensen te wanhopen. Maar wij hebben nog hoop. Onze laatste hoop is een militaire aanval door Trump, want er is echt geen ontsnapping mogelijk aan dit regime. We denken dat dit onze laatste kans is."

Sara, 32 jaar, uit Mashhad, beschrijft een realiteit van angst, verdriet en verlies die routine is geworden. In een gesprek met N12 vertelt ze over straten die bij zonsondergang leeglopen, een zware aanwezigheid van veiligheidstroepen, controleposten en inspecties, en een verstikkend gevoel waarin de woede blijft, maar de mogelijkheid om te handelen vrijwel verdwenen is.

"De situatie is zeer grimmig," zegt ze. "Het aantal doden is erg hoog. Overal in de stad hangen namen, foto's en rouwadvertenties." Volgens haar is Mashhad overdag in een soort kleed van alledag. Het verkeer stroomt door, mensen haasten zich met hun dagelijkse bezigheden, maar het is slechts schijn.

"Vanaf het moment dat het donker wordt, rond 5 of 6 uur 's avonds, neemt het aantal agenten toe," zegt Sara. "Er is een sterke aanwezigheid van het militaire regime, agenten in burgerkleding, veel Basij en Revolutionaire Garde. Op de hoofdstraten, vooral in gebieden waar bijeenkomsten waren, staan ​​controleposten. Ze controleren auto's één voor één, ze controleren telefoons, ze onderzoeken de lichamen van mensen om te zien of ze door rubberkogels zijn geraakt, en zo ja, dan arresteren ze hen."

Wat wordt als verdacht beschouwd?

"Als je twee telefoons of iets verdachts vindt, neem je ze mee. Zo werkt het."

En wat gebeurt er 's avonds nog meer op straat?

"Op die uren sluiten ook de winkels. De stad loopt leeg. In de buurt waar ik woon, zijn mensen gewend om 's nachts op te zijn, vooral in het weekend. Maar al twee weken is alles stil. Mensen komen vroeg naar huis. Ze zijn bang. In rouw. Verdrietig."

Volgens haar is verdriet allang niet meer beperkt tot één verhaal of één familie. Het is overal. "Er is geen mens in mijn buurt die niet iemand, een vriend of familielid, heeft verloren door een moord", zegt Sara. "Je kunt nergens komen waar mensen niet praten over degenen die ze verloren hebben. Bijna elke familie heeft wel iemand die een dierbare heeft verloren. De situatie is grimmig. Mensen zijn boos."

Als therapeut is Sara getuige van de psychologische impact van deze realiteit, van binnenuit. Via haar patiënten die naar de kliniek komen, ziet ze hoe woede en wanhoop binnensluipen. "Ik ben therapeut. Tegenwoordig praat bijna iedereen die in therapie komt alleen maar hierover", vertelt ze. "De diepte van verdriet en woede die ze ervaren. Het gevoel van hulpeloosheid. Het verlangen om iets te doen en het onvermogen daartoe."

"Ze zitten vast. Alles is onduidelijk. Ze zijn bang," voegt ze eraan toe. "Voordat het internet weer terugkwam, kozen veel mensen er, in tegenstelling tot voorgaande jaren, voor om helemaal geen verbinding te maken, zelfs niet met deze gedeeltelijke verbinding. Omdat ze niet wilden zien wat er aan de hand was. Wat ze op straat zagen, was al erg genoeg. Ze wisten dat het veel erger was dan voorheen. Veel, veel erger. En wat er vervolgens gebeurde, maakte hen alleen maar banger."

Welke gevoelens overweldigen hen?

"De mensen zijn nog steeds boos. Nog steeds gekwetst. Nog steeds willen ze dat dit regime valt. Maar ze zijn niet in staat om actie te ondernemen."

En waar ontmoet het jou?

"Ik ben boos op de wereld. Boos dat er niets gebeurt. Boos dat ze praten, beloftes doen, en dat er vervolgens niets van terechtkomt.

Foto N12News

Kun je optimistisch blijven en erop vertrouwen dat er verandering komt?

"Ik kan niet optimistisch zijn, maar ik ben ook niet helemaal hopeloos. Ik heb nog steeds de hoop dat er misschien iets zal gebeuren. Maar alles wat er buiten gebeurt, is zo tegenstrijdig en verwarrend dat het onmogelijk is om het te begrijpen. Het is onmogelijk om te weten wat er gaat gebeuren."

En waar ben je bang voor?

"Wat ik wél weet, is dat als er niets gebeurt, we vernietigd zullen worden. Ze zullen ons allemaal vermoorden. Een voor een. Iedereen die de straat op gaat, zal worden gedood. En niemand van ons zal het overleven. Dat is het enige waar ik zeker van ben."

"Dit regime hunkert naar ons bloed," voegt ze er gefrustreerd aan toe. "Het kan en wil ons niet laten leven. En dat is het meest angstaanjagende dat er kan gebeuren."

Heb je het gevoel dat de wereld aan jouw kant staat of je juist vergeten is?

"Ik denk dat de wereld gewoon de ogen sluit voor alles wat hier gebeurt. Voor de mate van geweld, voor het bloedbad. Ze willen het niet zien. Ze willen er geen aandacht aan besteden. Omdat het niet belangrijk voor ze is. Omdat het hen niet dient."

"Dit staat mijlenver af van alle menselijke waarden waar ze het over hebben en die ze verkondigen," concludeert ze. "Ik wil dat ze één ding weten: hier sterven mensen. Kinderen sterven en niemand schenkt er aandacht aan."